IV SA/Wa 2149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 6.09. 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2149/16 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2149/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Od powyższego wyroku została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika skarga kasacyjna w imieniu skarżącego A. R.. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 kwietnia 2017 r. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2149/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. R.. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej, pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu. Odpis ww. postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lipca 2017 r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Pismem z dnia 20 lipca 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 21 lipca 2017 r., skarżący reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Do wniosku zostało załączone pismo z dnia 20 lipca 2017 r. stanowiące uzupełnienie skargi kasacyjnej, w którym pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że brak wskazania, czy skarga kasacyjna ma być rozpoznana na rozprawie, nastąpił bez winy pełnomocnika. Pełnomocnik stwierdził, że pamięta, iż zostało doręczone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, lecz nie pamięta, aby otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wyjaśnił, że korespondencja z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego została przekazana stronie, a wpis sądowy od skargi kasacyjnej został uiszczony, natomiast w drugiej kopercie został doręczony odpis skargi kasacyjnej Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej. Pełnomocnik dodał, że informację o zobowiązaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej uzyskał z nadesłanego w dniu 14 lipca 2017 r. postanowienia z dnia 20 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy m.in. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; jednocześnie z wnioskiem dopełniona została czynność, dla której określony był termin; uchybienie terminu wywoła ujemne dla strony skutki. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu (postanowienie NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GZ 129/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż według oświadczenia pełnomocnika skarżącego, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 14 lipca 2017 r., tj. w dniu doręczenia postanowienia z dnia 20 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, z treści którego uzyskał informację o zobowiązaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z pismem zawierającym wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie został złożony w dniu 21 lipca 2017 r., a zatem z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne czy klęski żywiołowe (postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 295/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako przyczynę uchybienia terminu pełnomocnik skarżącego wskazał okoliczność, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostało doręczone przez Sąd. Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu, należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 27 marca 2017 r. stanowiące wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem (k. 145 akt sądowych). Ponadto, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 148 akt sądowych), powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, a pełnomocnik potwierdził odbiór korespondencji własnoręcznym podpisem. Przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, bowiem argumentacja podniesiona we wniosku o przywrócenie terminu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.