IV SA/Wa 215/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2340/11 oddalającym skargę w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2340/11 oddalił skargę J. W. wniesioną na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym wyrokiem złożył J. W.. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1023/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Trafność tego rozstrzygnięcia została potwierdzona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1003/13 oddalającym skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu. Uzasadniając wydane postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę o wznowienie postępowania z uwagi na brak podstawy wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego, wniosek o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach Działu VII p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Przesłanką wznowienia postępowania z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., na którą wskazywał skarżący jest nienależyte reprezentowanie strony w postępowaniu. Przesłanka ta dotyczy jednak takich sytuacji, w których osoby fizyczne bądź prawne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli. Tymczasem z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący posiadał ograniczoną zdolność do czynności prawnych lub tej zdolności w ogóle nie posiadał. Jednocześnie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji udział profesjonalnego pełnomocnika nie był obowiązkowy, a skarżący nie korzystał z pomocy takiego pełnomocnika. Brakiem należytej reprezentacji nie jest sytuacja, w której skarżący, mający pełną zdolność do czynności prawnych, nie był reprezentowany przez pełnomocnika, nawet wówczas gdyby brak tej reprezentacji spowodowany był naruszeniem prawa, czego w niniejszej sprawie nie zarzucano. Wobec powyższego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga o wznowienie postępowania w istocie, mimo wskazania przepisu art. 271 pkt 2, nie zawierała ustawowej podstawy wznowienia postępowania, co uzasadniało jej odrzucenie. Skarżący pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. ponownie złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 25 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu. Jest ona drugą w kolejności skargą J. W. złożoną w tej sprawie. Pierwsza skarga złożona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012 r. oddalającego skargę została prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały określone w przepisach art. 271-273 tej ustawy. Jednakże, jak stanowi art. 285 § 1 powołanej ustawy, niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada – chroniona. Jedyne wyjątki przewidziane zostały w art. 285 § 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 272 § 1 i 3 , co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Zgodnie z powołanym wyżej art. 285 § 1 , uprawomocnienie się orzeczenia kończącego wznowione postępowanie powoduje niedopuszczalność jego ponownego wznowienia niezależnie od podstaw uzasadniających ponowne wznowienie. Należy dodać, że w powyższym przepisie ustawodawca nie określił rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Wskazane w nim orzeczenie wydane na skutek skargi o wznowienie postępowania to każde orzeczenie zarówno o charakterze merytorycznym, jak i wyłącznie procesowym, np. postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania lub umorzeniu postępowania zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania (tak: J.P. Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 705; a także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 27 września 2011 r., sygn. II OSK 1765/11; z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1253/11; z dnia 29 marca 2011 r., sygn. II OSK 237/11; z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1000/10; z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2413/16; z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I GSK 922/17 i z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 2390/18 – wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał ponowną skargę J. W. o wznowienie postępowania, zakończonego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r., za niedopuszczalną w świetle art. 285 powołanej ustawy, gdyż już wcześniej prawomocnie odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 276 w zw. z art. 285 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.