IV SA/Wa 2180/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych oraz wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Gminy Z. kwotę 1070 (jeden tysiąc siedemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, działając na podstawie art. 273 ust. 6, w związku z art. 271 ust. 2 art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), określił Gminie Z. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 4227,00 PLN (słownie: cztery tysiące dwieście dwadzieścia siedem zł 00/100), w tym: 1. 4207,64 PLN, za pobór wód podziemnych. 2. 19,12 PLN za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w [...]"), na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne ustaliło, w formie informacji rocznej, Gminie Z. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 4227,00 PLN, w tym: 1. 4207,64 PLN za pobór wód podziemnych. 2. 19,12 PLN za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Jednocześnie PGW WP Zarząd Zlewni w [...] w informacji tej wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Wody Polskie") w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: 1. za I kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 1056,75 PLN, 2. za II kwartał -w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 1056,75 PLN, 3. za III kwartał - w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 1056,75 PLN, 4. za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 1056,75 PLN. Powołana informacja roczna została doręczona Gminie Z. w dniu 5 marca 2018 r. W dniu 21 marca 2018 r., Gmina Z. złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za pobór wód podziemnych ustaloną w powołanej informacji rocznej. Zdaniem Gminy Z. ustalona wysokość opłaty stałej powinna być brana jako maksymalna ilość wody podziemnej wyrażona w m³/s, która może być pobrana zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym. Wynika z tego, że Gmina nie może przekraczać maksymalnej rocznej ilości wody 346750 m3/rok, po przeliczeniu to 0,01099537 m³/s a nie jak to zostało naliczone w informacji Zarządu Zlewni w [...] — 0,023055556 m³/s. Podniesiono również sprawę podwójnej informacji rocznej wysłanej przez Zarządy Zlewni: w [...] i [...]. PGW WP Zarząd Zlewni w [...] nie uznało reklamacji Gminy Z., gdyż przedstawione w niej argumenty nie stanowią podstawy do zmiany stanowiska w sprawie opłaty stałej przedstawionego w piśmie z dnia 28 lutego 2018 nr [...]. Zgodnie z decyzją z dnia [...].05.2016 r., nr [...], wydaną przez Starostę B., Gmina Z. uzyskała pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych i odprowadzania wód popłucznych z ujęcia gminnego na działce nr [...], obręb [...]., gm. Z., powiat b.. Dalej organ wywodził, że według art. 270 ust. 1. Prawa wodnego opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Za art. 271 ust. 2 wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Organ wskazał, że opłata stała jest zatem odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępniania zasobów wody w ramach usług wodnych na cały rok. Opłata zmienna uzależniona będzie natomiast od ilości wód pobranych (faktycznych ilości wód pobranych przez użytkowników), bądź od ilości i jakości ścieków wprowadzanych w ramach pozwolenia wodnoprawnego (faktycznych ilości wprowadzanych ścieków do wód lub do ziemi przy uwzględnieniu ich jakości). Organ wyraził stanowisko, że za maksymalną ilość wody (wyrażoną w m³/s) możliwą do pobrania należy uznać wartość maksymalną godzinową (Qh/max =83 m³/h - 0,023055556 m³/s), wynikającą ze zmienności dobowej poboru wody, tj. występowania maksimum w okresie największego zapotrzebowania na wodę oraz minimum przy niewielkim rozbiorze np. nocą. Nie ma znaczenia w tym przypadku, że jest to pobór chwilowy (możliwy do wystąpienia tylko godzinę dziennie), gdyż do takiego poboru musi być dostosowana wydajność ujęcia (gotowość środowiska wodnego do udostępnienia zasobów wody podziemnej). Organ wskazał, że istotnie, w wyniku pomyłki zostały wysłane do podmiotu dwie informacje roczne z różnych zarządów zlewni (ZZ w B. i ZZ w O.). Niemniej pismo z informacją roczną ZZ w B. zostało anulowane pismem nr [...] z dnia [...].03.2018 r. Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Gmina Z. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z [...] maja 2006 r. o nr [...], wydanego przez Starostę B. r. na pobór wód podziemnych w ilości 83,0 m³/h, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego, obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., która wynosi 4227 PLN, w tym: 4207,64 PLN za pobór wód podziemnych i 19,12 PLN za wprowadzanie ścieków do wód, albowiem reklamacja Urzędu Gminy Z. nie została uznana przez PGW WP Zarząd Zlewni w [...]. Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust.2 Prawa wodnego oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Zgodnie z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Z § 15 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne wynika, że do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą: 1) za pobór wód podziemnych - 500 zł na dobę za 1 m³/ s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Natomiast zgodnie z art. 271 ust. 5 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej a m³/s. Z § 10 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Dalej organ wywodził, że opłata za pobór wód podziemnych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni (chyba że z pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego wynika inaczej) i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 83 m³/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,023055556 m³/s. Opłata za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł , czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 18,1 m 3/d i wynoszącego po przeliczeniu 0,000209491 m³/s. W skardze wywiedzionej na decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. Gmina Z. zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: 1. art. 7, 7a, 77 i 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędne do dokładnego załatwienia sprawy, mając na względzie istotny interes społeczny, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, czego konsekwencją był brak rozstrzygnięcia pozostających w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony na którą nakładany jest obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie art. 8 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz nie odniesienie się do stanowiska Skarżącego w zakresie wskazanego przez niego prawidłowego obliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; II. naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie: 1. art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne, poprzez błędną wykładnię powodującą przyjęcie, że wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych została ustalona na podstawie maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s - wyprowadzonego ze wskaźnika znajdującego się w pozwoleniu wodno- prawnym, będącego wskaźnikiem najwyższym, nieodzwierciedlającym ilości wody która może być maksymalnie pobrana przez podmiot zarządzający na podstawie pozwolenia wodnoprawnego; 2. § 15 pkt 1, w zw. z § 1 ust 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017r., poz. 2502,), poprzez błędną wykładnię powodującą przyjęcie, że wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych została ustalona na podstawie maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m³/s - wyprowadzonego ze wskaźnika znajdującego się w pozwoleniu wodno-prawnym, będącego wskaźnikiem najwyższym, nieodzwierciedlającym ilości wody która może być maksymalnie pobrana przez podmiot zarządzający na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Mając na uwadze powyższe naruszenia, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ustalającej wymiar opłaty stałej, wskazując jednocześnie sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, zgodnie ze stanowiskiem, co do wysokości opłaty przedstawionej przez Skarżącą w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania, jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I GSK 982/08 LEX nr 594803, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Skarżąca zarzuca nieprawidłowe ustalenie wysokości opłaty rocznej za usługi wodne. Należy wskazać, że podstawą naliczenia opłaty jest obowiązujące pozwolenie wodnoprawne. Według art. 270 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy Prawo wodne, opłata za usługi wodne za pobór wód, składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Przepis artykułu 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi, że wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej, wyrażonej w m³/s, która może być pobrana, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana, na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Z treści powołanego przepisu wynika, że jedną ze składowych wzoru, służącego wyliczeniu opłaty stałej za pobór wód, jest określona w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalna ilości wody podziemnej, wyrażona w m³/s. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w funkcji opłaty stałej, którą jest powiązanie jej wysokości, z maksymalną presją na środowisko wodne. Dokonując omówienia motywów podjętego rozstrzygnięcia należy odnieść się do, mającej fundamentalne znaczenie w okolicznościach badanej sprawy, kwestii znaczenia prawnego decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydanej przez Starostę Powiatu B., którą skarżąca uzyskała pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych z gminnych ujęć wody. Pozwolenie wodnoprawne jest aktem konstytutywnym, czyli takim który konkretyzuje uprawnienia strony, tworzy nowe prawa i obowiązki adresata, do którego jest skierowany. Jak długo pozwolenie wodnoprawne jest w obrocie prawnym, obowiązuje ono zakład zarówno w kwestii uprawnień, jak i obowiązków, z tym, że jakkolwiek uprawnienie daje prawo do określonego zachowania, z którego zakład może nie skorzystać, to do wykonywania obowiązków nałożonych w pozwoleniu wodnoprawnym zakład jest zobligowany. Opłata stała za usługi wodne, jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem, obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do udostępnienia zasobów wodnych, w ramach usług wodnych na cały rok. Z akt sprawy wynika, że wymienione pozwolenie weszło do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. Pomijanie znaczenia pozwolenia wodnoprawnego w postępowaniu, dotyczącym ustalenia opłaty rocznej, stanowi naruszenie przywołanego wyżej przepisu. Stanowi to wadę prawną, w kontekście zasady praworządności z art. 6 K.p.a., ponieważ każda decyzja administracyjna, będąca w obrocie prawnym wywołuje w nim jurydyczne skutki, a przywołany art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne, dodatkowo ustanawia relację między pozwoleniem wodnoprawnym, a ustaleniem wysokości opłaty stałej. Innymi słowy dla rozstrzygnięcia dotyczącego opłaty stałej prawną determinantę stanowi treść pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto Sąd stwierdza, iż organ w zaskarżonej decyzji uchybił przepisom postępowania, poprzez brak rozważenia podniesionej w reklamacji z 19.03.2018 r. kwestii, iż ustalona opłata roczna, została obliczona w oparciu o wartość poboru wody, przekraczającą wartość możliwego maksymalnego poboru wody, ustaloną dla ww. pozwoleniem wodnoprawnym. Organ nie ustosunkował się do kluczowych dla sposobu załatwienia sprawy twierdzeń skarżącej przedstawionych w reklamacji, czym uchybił obowiązkom, wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Jest to błąd, mający wpływ na wynik sprawy, ponieważ ze względów obiektywnych, o czym świadczy przywołany wyżej przepis, ustalenia zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym wywierają decydujący wpływ na brzmienie zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny - zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Wobec lakonicznego stanowiska, zawartego w zaskarżonej decyzji, jak i pominięcia odniesienia się do zarzutów odwołania, nie można uznać, że organ umotywował zaskarżone rozstrzygnięcie, szczególnie w aspekcie treści odwołania, w którym skarżąca wyeksponowała konkretne zarzuty i przywołała wyliczenia. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów i zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a., skutkowało wadliwością decyzji, jako naruszającą dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. Czyni to słuszną skargę, w aspekcie naruszenia przepisów procesowych, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), określanej dalej jako P.p.s.a. Wpływanie w sposób istotny na wynik sprawy, oznacza bowiem prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego (zob. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, LEX 1356919; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, LEX nr 1286271; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04; publ. ONSAiWSA 2005/4/66). Przy czym przesądzenie kwestii merytorycznej, tj. wysokości opłaty przez Sąd, bez wyjaśnienia odnośnych zagadnień przez organ byłoby przedwczesne. Wobec przywołania konkretnej argumentacji organ winien był rozważyć, czy za twierdzeniami, przedstawionymi przez skarżącą, nie przemawiają istotne względy, a jeśli tak jest, to czy w istocie postanowienia informacji rocznej, objętej odwołaniem, są odmienne, od powołanego wyżej pozwolenia wodnoprawnego. W tym przypadku naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a., co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy, w szczególności w kontekście sformułowanych w odwołaniu zarzutów, co powinno być odzwierciedlone w treści uzasadnienia, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się bowiem, że decyzja wymaga wnikliwego i logicznego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 4 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1686/97, LEX nr 41628). Uzasadnienie decyzji, skonstruowane bez uwzględnienia tego wymogu powoduje, że decyzja wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje bowiem proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz wszechstronności oceny faktów. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Jak wspominano, przedwczesne byłoby natomiast przesądzanie w tym zakresie, bowiem kwestię zasadności rozliczeń winny bowiem rozważyć w pierwszej kolejności, ze względu na kontrolę Sądową organy administracji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odniesie się szczegółowo do zarzutów strony, wyeksponowanych w reklamacji i przedstawi szczegółowe wyliczenie, odpowiadające pozwoleniu wodnoprawnemu, będącemu w obrocie prawnym. Reasumując, zważywszy na naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tj. zastosowanie art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji), uwzględniając uiszczony wpis w wysokości 170 zł (karta 45 akt sądowych), 900 zł - § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.).