IV SA/Wa 219/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwniec po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na działanie Rady Gminy S. w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 4 kwietnia 2012 r. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Radę Gminy S. w przedmiocie “niewłaściwość rozpoznania skargi na uchwałę Rady Gminy S. przez Radę Gminy S.". W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu 28 października 2011 r. złożyła skargę do Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie zmiany budżetu Gminy z powodu wypłaty zasądzonego zadośćuczynienia za stosowanie mobbingu przez Wójta wobec podwładnej. Jej skargę Wojewoda przesłał do Rady Gminny S. z powołaniem się na art 90 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z uwagi na okoliczność, że skarga nie została wniesiona za pośrednictwem organu, Sąd przy piśmie z dnia 12 kwietnia 2012 r. doręczył Radzie Gminy S. skargę w celu udzielenia na nią odpowiedzi. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 16 kwietnia 2012 r. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2012 r. organ zwrócił się o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na skargę w celu umożliwienia zwołania sesji Rady Gminy i podjęcia stosownej uchwały. Jednoczesnie podkreślono, że najbliższa sesja planowana była na trzeci tydzień maja 2012 r. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2012 r. J. K. wniosła o wymierzenie grzywny Radzie Gminy S. na podstwie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie jej skargi wraz z odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie do Sądu. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SO/Wa 40/12, Sąd na podstwie art 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymierzył Radzie Gminy S. grzywnę za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią. W piśmie z dnia 29 stycznia 2013 r. Rada Gminy S. udzieliła odpowiedzi na skargę. W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2013 r. J. K. podtrzymała podnoszone w skardze zarzuty. Jej zdaniem absurdem jest rozpoznawanie skargi przez ten organ, któremu zarzuca niewłaściwe działanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest działanie Rady Gminy S. w przedmiocie rozpoznania skargi na uchwałę Rady Gminy S. przez ten sam organ. Skarżąca podkreśliła, że najpierw w dniu 28 października 2011 r. złożyła skargę na działanie organu do Wojewody [...]. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] na podstawie art. 231 K.p.a. przesłał Radzie wniesioną skargę do rozpatrzenia jej zgodnie z właściwością określoną w art. 229 pkt 3 K.p.a., uznając, że dotyczy ona działalności Wójta. Skarga zawierała zarzuty skierowane przeciwko Wójtowi Gminy S., wobec tego zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a. organem właściwym w sprawie była Rada Gminy S.. Rada Gminny S. uchwałą z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] rozpoznała skargę. Stwierdzić zatem należy, że we wniesionej do Sądu skardze J. K. de facto kwestionuje sposób załatwienia sprawy przez ten organ w sprawie zainicjowanej skargą na niewłaściwe działanie organu (dział VIII K.p.a.). Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest natomiast działanie Rady w zakresie rozpatrzenia skargi wniesionej i rozpatrzonej w trybie skargowym, uregulowanym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie reprezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w sprawach dotyczących postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r. III SA/Wa 948/06, postanowienie NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII K.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co więcej sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne K.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te również nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.