IV SA/Wa 2285/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] z siedzibą w [...] na podstawie art. 59 k.p.a. odmówiło Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2015 r. (nr [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że organ I instancji opisaną decyzją, wydaną na wniosek Miasta [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na przedłużeniu odcinka ul. [...] od działki ew. nr [...] w obrębie [...] do ul. [...] w [...] (działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]). Stroną tego postępowania była m. in. Spółka [...] z siedzibą w [...] - użytkownik wieczysty nieruchomości nr [...] w obrębie [...]. .Ponieważ Spółka – mimo wezwania - nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń, decyzja organu I instancji została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia (art. 40 § 5 k.p.a.). W piśmie z dnia 24 marca 2015 r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji z [...] lutego 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Spółka podniosła, że pismem z 29 grudnia 2014 r., doręczonym Spółce 17 lutego 2015 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i pouczona o obowiązku ustanowienia w Polsce pełnomocnika do doręczeń (art. 40 § 4 k.p.a.). Spółka była przekonana, że w niniejszym postępowaniu jest reprezentowana przez pełnomocnika w związku z tym nie powiadomiła go o otrzymaniu tego pisma. W dniu 18 marca 2015 r. pełnomocnik Spółki ustalił, że jego pełnomocnictwo nie obejmuje spraw związanych z nieruchomością nr [...] w obrębie [...] w [...] i w związku z tym niezwłocznie zgłosił swój udział do postępowania, a następnie – w terminie kolejnych siedmiu dni – złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W dniu 15 kwietnia 2015 r. Spółka sprzedała skarżącemu B.C. nieruchomość objętą decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] maja 2015 r. (nr [...]) odmówiło [...] z siedzibą w [...] przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że Spółka nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. W rozpoznawanej sprawie strona, będąc w błędnym przekonaniu co do tego do jakich postępowań ustanowiła pełnomocnika, dopuściła się bowiem niedbalstwa, a nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W związku z tym nie ma podstaw prawnych do przywrócenia terminu. Spółka zaskarżyła postanowienie Kolegium z [...] maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ pierwszej instancji nie stworzył jej realnej możliwości ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana 8 dni po dniu doręczenia Spółce zawiadomienia o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce. Ten okres był stosunkowo za krótki na przetłumaczenie pisma, skontaktowanie się z potencjalnym pełnomocnikiem oraz podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych. W związku z tym działanie organu należy ocenić jako pozorne. Zdaniem skarżącej co prawda przepis art. 40 § 4 k.p.a. nie wskazuje w jakim terminie strona jest obowiązana ustanowić pełnomocnika do doręczeń, niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie trzeba mieć na uwadze, że Spółka ma siedzibę za granicą i w związku z tym decyzja powinna być wydana nie wcześniej niż 11 marca 2015 r. (7 dni na wyznaczenie pełnomocnika i 7 dni na zapoznanie się z aktami sprawy). Te okoliczności świadczą, że Spółce nie zagwarantowano czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona, ponieważ strona skarżąca w chwili złożenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie miała w tym postępowaniu interesu prawnego. Na wstępie trzeba przypomnieć, że postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Legitymacja procesowa strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest tożsama z legitymacją procesową strony w postępowaniu administracyjnym. O istnieniu legitymacji procesowej strony w postępowaniu decyzje interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że interes źródłem interesu prawnego jest określony przepis prawa, niekoniecznie przepis prawa publicznego. Innymi słowy, interes prawny ma związek z prawem w tym sensie, że istnieje określona norma prawna, która dotyczy sfery prawnej określonego podmiotu (jego praw lub obowiązków), ze względu na którą ten podmiot w określonych okolicznościach faktycznych może domagać się ochrony prawnej w postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 3140/12 i z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 868/11 dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl.). W niniejszej sprawie Spółka z chwili złożenia odwołania była właścicielem nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dniu 15 kwietnia 2015 r. skarżąca Spółka sprzedała B.C. tę nieruchomość. Zatem w chwili wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu ([...] maja 2015 r.) Spółka nie była właścicielem nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego której dotyczyła decyzja organu I instancji. Podmiot nie mający interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (np. nie brał udziału w postępowaniu) podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (por. np. postanowienie NSA z 8 lipca 2014 r. I OSK 1351/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl., por. także W. Chróścielewski, glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2004 r., III SA 1617/02, OSP 2005 r., z. 11, poz. 128, s. 579-582). Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy orzekł jak w sentencji.