IV SA/Wa 2286/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi V. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...]. V. H., reprezentowany przez adwokata, w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...], którą odmówiono skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację, mającą przemawiać za jej uwzględnieniem, jednakże nie uzasadnił w jakikolwiek sposób wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z art. 61 § 3 ppsa wynika, że to strona, która żąda zastosowania ochrony tymczasowej jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04, z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 8/09). Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien oczywiście wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności wynikające z akt sprawy, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do "przerzucenia" w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. W przedmiotowej sprawie, działający za skarżącego adwokat przedstawił w uzasadnieniu skargi argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem, jednakże nie uzasadnił w jakikolwiek sposób wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji; nie wykazał na czym miałaby polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że okoliczności mające przemawiać za uwzględnieniem skargi nie mogą stanowić uzasadnienia dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, na którym rozpoznawany jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji niedopuszczalne jest bowiem dokonywanie przez Sąd oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Pominięcie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia więc dokonanie przez Sąd oceny zasadności tego wniosku. Strona, żądając zastosowania ochrony tymczasowej, nie wskazała bowiem jakiejkolwiek okoliczności, która w jej ocenie świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując zaś przedmiotowy wniosek w kontekście okoliczności wynikających z akt sprawy, Sąd dostrzegł w szczególności, że decyzja o odmowie udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie wywołuje bezpośredniego skutku w postaci wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mając to na uwadze - wobec braku jakiejkolwiek argumentacji strony na uzasadnienie zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym - Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.