IV SA/Wa 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia O. w O. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Stowarzyszenie O. w O. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2010 r. uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi krajowej [...] [...] na odcinku obwodnicy miasta O. od km [...] do km [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p. p. s. a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez Sąd. W związku z brzmieniem art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r., a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Dotychczasowym przepisem regulującym sposób doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji jest art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej "p. o. ś.", stanowiący, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie natomiast do art. 49 k. p. a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10; wyrok z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt 1903/10; wyrok z dnia 10 lutego 2011, sygn. akt II OSK 297/10) za dzień publicznego ogłoszenia należy uważać pierwszy dzień, w którym nastąpiło zamieszczenie na tablicy ogłoszeń stosownego obwieszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej wskazanym wyroku z dnia 23 marca 2010 r. podkreślił, że na gruncie wykładni językowej pojęcie "dzień publicznego ogłoszenia" należy rozumieć, iż jest to termin, w którym doszło do publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia materiałów o określonej treści. Jak wynika z pisma Starosty O. z dnia [...] lutego 2010 r. (k. 31) skarżący ma siedzibę w O., stąd dla skarżącego stosowne obwieszczenie, o którym mowa w 46a ust. 5 p. o. ś. w związku z art. 49 k. p. a. nastąpiło w Urzędzie Miasta O.. Jak wynika z informacji nadesłanej przez organ w piśmie z dnia 27 maja 2011 r. (k. 138) obwieszczenie to było wywieszone na tablicy ogłoszeń w tym urzędzie od dnia 1 kwietnia 2009 r. (pierwszy dzień) do dnia 22 kwietnia 2009 r. (ostatni dzień) i - jak wynika ze znajdującej się w aktach jego kopii (k. 139) - zawierało prawidłowe pouczenie o terminie do wniesienia skargi do Sądu. Organ pouczył bowiem, że skarga do Sądu służy w terminie 44 dni od dnia wywieszenia obwieszczenia, co oznacza, iż w terminie tym organ uwzględnił czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 49 k. p. a. Dniem publicznego ogłoszenia o wydaniu zaskarżonej decyzji był więc dzień 1 kwietnia 2009 r. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 49 k.p.a. należy obliczać od tego właśnie dnia, stąd należy przyjąć, iż doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2009 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skarg rozpoczął więc bieg w dniu 16 kwietnia 2009 r. i upłynął w dniu 15 maja 2009 r. (piątek). Skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 12 czerwca 2010 r. (koperta, k. 9), czyli po trzydziestodniowym terminie określonym w art. 53 § 1 p. p. s. a. W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p. p. s. a. w związku z art. 53 § 1 p. p. s. a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p. p. s. a.