II OSK 297/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del WSA Leszek Kamiński Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 371/09 w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...]czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) zasądza od J. W. na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 371/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchylił zaskarżone postanowienie, zasądzając od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego J. W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] na odcinku S – T. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż zawiadomienie o decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nastąpiło zgodnie z art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w trybie art. 49 K.p.a. O wydanej decyzji strony zostały powiadomione przez ogłoszenie w prasie, na stronie internetowej oraz obwieszczenie na tablicy ogłoszeń w terytorialnie właściwych urzędach. Pismem z dnia 25 marca 2008 r. J. W. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, jednakże nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. J. W. w skardze na powyższe postanowienie Ministra Środowiska, jak i w późniejszym piśmie procesowym wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania sądowego. Zarzucił, że Wojewoda L. zataił przed częścią społeczności fakt wydania [...] sierpnia 2007 r. decyzji środowiskowej, gdyż obwieszczenia informującego zainteresowaną społeczność o fakcie wydania decyzji nie rozplakatowano w pobliżu miejsca planowanej budowy autostrady A – 2, ani w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie S., czyli w gazecie lokalnej o nazwie G. L., ani w żadnej innej prasie lokalnej. Podniósł, że chociaż nie wyjaśniono zwyczajowego sposobu ogłaszania informacji dotyczących znacznej społeczności w gminie S., to mimo to uznano, że stosowne obwieszczenia wywiesza się wyłącznie na tablicy ogłoszeń i tak jedynie uczyniono. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wyjaśnił, iż nieprawdą jest, jak podano w zaskarżonym postanowieniu, że Wojewoda L. zawiadomił strony przez ogłoszenie w prasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazał, że z uwagi na fakt, iż przedmiotem postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2008 r. była odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2007 r. postępowanie sądowoadministracyjne ograniczone zostało jedynie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Z powyższej regulacji wynika, że strona powinna uprawdopodobnić, iż pomimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać danej czynności (wnieść w terminie odwołania), powyższa przeszkoda musi występować stale przez cały okres biegu terminu przepisanego dla realizacji tej czynności (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1121/08). Sąd podał, że stosownie do art. 129 § 2 i 3 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, jeżeli przepisy szczególne nie przewidują innego terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm., dalej P.o.ś.), w przypadku gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Takimi szczególnymi przepisami – w okolicznościach niniejszej sprawy – był art. 32 ust. 2-3 P.o.ś. Przepis ten nie ustala innego terminu do wniesienia odwołania, ale wiąże go nie z doręczeniem decyzji, lecz z publicznym podaniem do wiadomości informacji o zamieszczeniu decyzji w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa. Zgodnie z art. 32 ust. 2-3 P.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Wojewodę L., organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w dziale V P.o.ś. (art. 32 ust. 2 P.o.ś.). Przez podanie do publicznej wiadomości – według art. 3 pkt 19 P.o.ś. – rozumie się ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia – także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia. W przypadku, o którym mowa w art. 32 ust. 2 P.o.ś., podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (art. 32 ust. 3 P.o.ś.). W ocenie Sądu z przytoczonych przepisów wynika, że istnieją następujące sposoby ogłoszenia informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji wymagającej udziału społeczeństwa: 1) w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie; 2) zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (art. 32 ust. 3 P.o.ś.); 3) ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia – w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia; 4) obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Sąd wskazał, że sposób określony w pkt 1) polega na ogłoszeniu informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji wymagającej udziału społeczeństwa w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda L. ów obowiązek wypełnił, gdyż obwieszczenie o wydaniu decyzji wywieszono na tablicy ogłoszeń L. Urzędu Wojewódzkiego w dniach od 6 do 21 sierpnia 2007 r. Również drugi sposób wykonania obowiązku informacyjnego polegający na zamieszczeniu informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji został wykonany. Kolejny sposób poinformowania społeczeństwa o zamieszczeniu wydanej decyzji w publicznie dostępnym wykazie danych, wymagany w sytuacji, gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia, winien polegać na ogłoszeniu w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia i taka sytuacja zachodziła w sprawie, ponieważ siedzibą organu właściwego, tj. Wojewody L., jest Gorzów Wielkopolski, natomiast planowana inwestycja ma przebiegać przez inne gminy, w tym gminę S., odnośnie której skarżący formułuje zarzuty. Użyty w przepisie art. 3 pkt 19 P.o.ś. spójnik "lub" oznacza, że organ czyni zadość obowiązkowi informacyjnemu przynajmniej przez wybór jednego ze wskazanych sposobów podania informacji do publicznej wiadomości, a nie wyklucza też możliwości skorzystania jednocześnie z obu sposobów. Wokół ogłoszenia informacji o decyzji w gminie S. powstał spór. Mianowicie organ ów obowiązek zrealizował przez wywieszenie obwieszczenia zawierającego zawiadomienie o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. w dniach od 9 sierpnia do 4 września 2007 r. (nie jak błędnie podano w zaskarżonym postanowieniu w dniach od 6 do 20 lipca 2007 r.). Sąd uznał, że organ wybrał sposób zwyczajowo przyjęty w gminie. Tymczasem skarżący wywodził, iż w gminie S. przyjętym zwyczajem jest umieszczanie ogłoszeń w jednej gazecie lokalnej i jednocześnie na tablicy ogłoszeń w siedzibie gminy S., a ostatecznie wywody te sprowadził do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy żadnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia zwyczajowego sposobu ogłaszania takich informacji w gminie S., i przyjęcia, że stosowne obwieszczenia wywiesza się wyłącznie na tablicy ogłoszeń. W ocenie Sądu kwestia ta będzie wymagała wyjaśnienia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ. Ostatnim wymaganym przez art. 32 ust. 2 P.o.ś. w związku z art. 3 pkt 19 P.o.ś. sposobem podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu wydanej decyzji w publicznie dostępnym wykazie jest obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Za spełnienie tego obowiązku nie może być uznane podanie zawiadomienia o decyzji w siedzibach urzędów gmin, na terenie których planowana jest inwestycja. Niemniej jednak, aby skarżący mógł skutecznie powoływać się na wykazane uchybienie organ powinien zbadać, czy skarżący we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobnił, że żaden z pozostałych sposobów ogłoszenia informacji o decyzji nie był wobec niego skuteczny. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy, zwłaszcza w zakresie punktów 3 i 4 określających sposoby podania do publicznej wiadomości informacji o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sposób pozwalający na podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia i stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest przedwczesne. Sąd wskazał, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające co do ustalenia przyjętego zwyczajowo sposobu ogłaszania w gminie S. informacji mających dotrzeć do ogółu społeczności gminnej i w konsekwencji wykazał, że ogłoszenie informacji o decyzji środowiskowej nastąpiło w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie S. Ostatecznie organ winien przeprowadzić weryfikację wniosku skarżącego w aspekcie przesłanek określonych w art. 58 K.p.a., mając na uwadze fakt, iż to strona powinna uprawdopodobnić, że pomimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać danej czynności w terminie z powodu wystąpienia niezależnej od niej przeszkody. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2009 r. wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w Z. Zaskarżając w całości powyższy wyrok wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna oparta została na następujących zarzutach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 3 pkt 19 w związku z art. 32 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wskutek przyjęcia, że powołane przepisy prawne wymagają obligatoryjnego spełnienia przez organ administracji wszystkich wyliczonych w nich sposobów ogłoszenia informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji wymagającej udziału społeczeństwa, 2) naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 3 pkt 19 w związku z art. 32 ust. 2 i 3 P.o.ś. polegające na tzw. błędzie subsumpcji wyrażającym się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny (tj. spełnienie dwu z wyliczonych sposobów ogłoszenia) błędnie został uznany za nie odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w konkretnej normie prawnej, który przyjmuje odrębność sposobów, 3) naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i uwzględnieniu skargi pomimo naruszenia tego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie istotnej okoliczności, która nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, iż w zakresie wszystkich sposobów ogłoszenia brak uprawdopodobnienia dokonania czynności w terminie wobec nakazania organowi przeprowadzenia weryfikacji całego wniosku skarżącego w tym aspekcie, podczas gdy z wniosku i skargi w sposób oczywisty(czyli nie wymagający badania) wynika brak uprawdopodobnienia dokonania czynności w zakresie sposobów oznaczonych jako 1 i 2 w terminie, a to zobowiązywało (uwzględniając powyższą w pkt 1 wykładnię) do oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono m.in., że Sąd naruszając art. 141 § 4 p.p.s.a. przyjął w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, że organ winien przeprowadzić weryfikację wniosku skarżącego o przywrócenie terminu w aspekcie przesłanek określonych w art. 58 k.p.a., w tym uprawdopodobnienia wymaganego tym przepisem. Na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, popierając skargę kasacyjną, wnosił o rozważenie możliwości zastosowania w sprawie art. 188 p.p.s.a., natomiast J. W. wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty można było uznać za usprawiedliwione. Rozpoznając sprawę w granicach określonych w art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na wstępie wskazać należy, że zgodnie z uchwałą z dnia 26 października 2009 r. podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie, sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1): "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Kierując się powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, uznał, że istotne znaczenie ma zarzut ujęty w ramach punktu trzeciego, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, a wyeksponowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako dotyczący naruszenia art. 58 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem: "W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy" (§ 1); "Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin" (§ 2); "Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne" (§ 3). Jak słusznie podniesiono w zaskarżonym wyroku uchybiony termin należy przywrócić pod warunkiem, że zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) zainteresowany wystąpi z wnioskiem o przywrócenie danego terminu, 2) zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, 3) wniosek o przywrócenie terminu zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, 4) jednocześnie z wniesieniem tego wniosku zostanie dokonana czynność, dla której dokonania był określony termin. Termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni od doręczenia decyzji stronie, jeżeli przepisy szczególne nie przewidują innego terminu do wniesienia odwołania. Artykuł 46a ust. 5 ustawy Prawo o ochronie środowiska przewiduje, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. W myśl tego przepisu strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zauważyć przy tym trzeba, że przepis szczególny, o którym mowa w art. 49 k.p.a., to w rozpoznawanym przypadku wskazany wcześniej art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie jak błędnie stwierdzono w zaskarżonym wyroku art. 32 ust. 2-3 tej ustawy. Z tego też względu nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest wykładnia tych ostatnich przepisów w związku z art. 3 pkt 19 powołanej ustawy, ponieważ brak było podstaw do ich stosowania w tej sprawie, w której rozpoznawany był wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Podnieść też trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1482/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalił skargę kasacyjną J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2046/09, którym oddalona została skarga J. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...]sierpnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady [...] na odcinku S. (km 1+995) – T. (km 92+553), a więc decyzję, od której z uchybieniem terminu wniesione zostało przez J. W. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu i Sądu I instancji, że do kwestii zawiadomienia skarżącego, wszczęcia postępowania i wydania decyzji z mocy art. 46a ust. 5 P.o.ś. miał zastosowanie art. 49 k.p.a., nie zaś art. 32 ust. 2 i 3 P.o.ś. w związku z art. 3 pkt 19 tej ustawy, które dotyczą podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa. Sąd podkreślił, że przepisy ustawy są precyzyjne i wyraźnie rozróżniają zawiadomienie strony od zawiadomienia społeczeństwa. Skoro ustawodawca celowo wyróżnił te dwa tryby zawiadamiania, to nie można zasadnie twierdzić, że mogą czy powinny być one stosowane zamiennie, ponieważ pozostawałoby to w sprzeczności z dyrektywą interpretacyjną racjonalnego prawodawcy. W myśl artykułu 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie to jest wyrazem prawomocności materialnej orzeczenia, zgodnie z którą wskazane w tym przepisie podmioty muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Również więc podniesione wyżej względy uzasadniają w sprawie niniejszej przyjęcie stanowiska, że do doręczenia decyzji stronom postępowania miał zastosowanie z mocy art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska art. 49 k.p.a., zaś przepisy art. 32 ust. 2 i 3 w związku z art. 3 pkt 19 P.o.ś. dotyczą innej kwestii podania do publicznej wiadomości decyzji wymagającej udziału społeczeństwa. Naruszenie art. 58 k.p.a., regulującego zasadę przywracania terminów w postępowaniu administracyjnym należało potraktować jako naruszenie prawa materialnego, gdyż przez przepisy postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć przepisy dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi. Wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ było w istocie wynikiem naruszenia art. 58 k.p.a., a w konsekwencji zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania art. 188 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego wyroku oraz rozpoznania skargi. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, które przekazane zostały przez organ wraz z odpowiedzią na skargę. Z akt tych wynika, że stosowne obwieszczenie umieszczone było na tablicy ogłoszeń L. Urzędu Wojewódzkiego (od dnia 6 sierpnia do dnia 21 sierpnia 2007 r.), a także wywieszone w urzędach gmin, prze które ma przebiegać autostrada, w tym w Urzędzie Miejskim w S. (od 9 sierpnia do 4 września 2007 r.). Ta ostatnia data wskazana została w oparciu o akta sprawy przez Sąd I instancji, który sprostował omyłkową datę zamieszczoną w zaskarżonym postanowieniu. W przypadku doręczenia w drodze publicznego ogłoszenia określonej w art. 49 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od daty publicznego ogłoszenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, LEX nr 597602). Prośba J. W. z dnia 25 marca 2008 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została wraz z odwołaniem wysłana w dniu 31 marca 2008 r. (data stempla pocztowego). W piśmie tym skarżący podnosił, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. została ogłoszona z naruszeniem art. 32 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 19 P.o.ś. i podał, że o decyzji dowiedział się 25 marca 2008 r., a więc uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W powyższej sytuacji słusznie zaskarżonym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skoro J. W. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z przedstawionych względów należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić skargę. Orzekając o kosztach postępowania uwzględniono w oparciu o art. 203 pkt 2 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).