IV SA/Wa 2349/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z [...]lipca 2012r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania L.M. i H.M. oraz Stowarzyszenia E. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] kwietnia 2012r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie fermy reprodukcyjnej kur mięsnych wraz z niezbędną infrastrukturą i obiektami pomocniczymi na działce nr [...], położonej w miejscowości M., w gminie M, powiat G". Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. Wójt Gminy M. na podstawie art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3, art. 82 ust. 1, pkt. 1 lit. a, b i c i ust. 2, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2008 roku, Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. ), a także § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397) po rozpatrzeniu wniosku L. i H. M. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie fermy reprodukcyjnej kur mięsnych wraz z niezbędną infrastrukturą i obiektami pomocniczymi na działce nr [...] , położonej w miejscowości M., w gminie M. powiat G". Rozstrzygnięcie to poprzedzone było postępowaniem, w którym jko istotne należy wskazać następujące elementy. Pierwotny wniosek z dnia [...] maja 2010r. dotyczył obsady ptaków 32.000 sztuk tj. 128 DJP, jednkaże pismem z dnia 8 lipca 2010r. inwestorzy zmodyfikowali obsadę na 39.700 sztuk tj. 159 DJP i stwierdzili, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia błędnie wskazano tę ilość. Powyższa modyfilkacja została uwzględniona przez organ prowadzący postępowanie w postanowieniu z dnia [...] lipca 2010r., w którym Wójt stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwziecia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia została uzgodniona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.. Na etapie postępowania przed Wójtem wpłynął protest mieszkańców okolicznych domów. Decyzją z dnia [...] lutego 2011r. organ I instancji odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia, która to decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] maja 2011r. Wójt Gminy M. ponownie odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację budowy fermy reprodukcji kur ze względu na liczne protesty lokalnej społeczności i możliwość pogorszenia sytuacji zdrowotnej mieszkańców. Decyzją z dnia [...] lipca 2011r. SKO w Si. uchyliło to rozstrzygnięcie i ponownie przekazało sprawę organowi I instancji. W rezultacie Wójt Gminy wydał decyzję pozytywną dla inwestorów, która jednak została ponownie uchylona decyzją SKO w S. z dnia 1[...] grudnia 2011r. Na tym etapie wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu złożyło Stowarzyszenie E., który został uwzględniony postanowieniem Wójta Gminy M. z dnia [...] stycznia 2012r. Po raz czwarty rozpoznając sprawę Wójt Gminy wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2012r, od której odwołanie wnieśli inwestorzy oraz Stowarzyszenie. Inwestorzy zakwestionowali podaną w załączniku do decyzji środowiskowej liczbę obsady ptaków i wskazali, że z dokumentów wynika, iż liczba ta powinna wynosić 39.700 ptaków tj. 159DJP, nie zaś jak wskazał organ 32.000 tj. 128DJP. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. Wójt Gminy sprostował oczywistą omyłkę w załączniku do decyzji z dnia [...] kwietnia 2012r. i w miejsce obsady 32.000 tj. 128DJP wpisano: "39.700 ptaków tj. 159DJP". Stowarzyszenie E. natomiast podniosło zarzut naruszenia art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 7 i 77 K.p.a poprzez wykorzystanie jako dowodu w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, który nie spełnia ustawowych wymogów, a także nie uwzględnienie art. 3 ust. 1 i 2 oraz 4 ust. 2, 4 i 6 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego sporządzonej 15 października 1985r. Rozpoznając sprawę wskutek wniesienia odwołania przez Stowarzyszenie Światowid Kolegium zwróciło uwagę, że przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wójt Gminy M. uznał za celowe przeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji i postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu. Uwzględnione zostały wymagania zawarte w wymaganych uzgodnieniach i opiniach. Kolegium dalej przytoczyło brzmienie art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji i stwierdzono, że dla obszaru obejmującego teren działki inwestycyjnej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, a więc organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić: - w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 zd. 1 ustawy), - w przypadku odmowy uzgodnienia warunków reaIizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy) - w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 ustawy). W ocenie organu nie wystapiła żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora. Dalej - postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone prawidłowo. Społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu poprzez obwieszczenie z dnia 20 września 2010r., w którym poinformowano o możliwości składania wniosków i uwag. W ramach postępowania przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na.środowisko. W ocenie Kolegium raport jest zgodny z zakresem wyznaczonym w postanowieniu Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2010 r. Raport był uzupełniany stosownie do wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. oraz w związku z wnioskiem Stowarzyszenia [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. W zakresie emisji zanieczyszczeń stwierdzono, że emisja zanieczyszczeń z projektowanego obiektu nie będzie przy normalnej eksploatacji powodować przekroczeń norm czystości powietrza wyrażonych stężeniami dopuszczalnymi i odniesienia. Emisja nie powinna powodować uciążliwości odorowych na terenach stałego pobytu ludności. Zasięg stężeń maksymalnych dla źródeł sięga 30 m od ich posadowienia, a dla transportu do 4m od tras przejazdu w zależności od położenia chwilowego środka transportu. Z analizy obliczeń i map rozprzestrzeniania hałasu w porze dziennej i porze nocnej wynika, że eksploatacja instalacji nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji hałasu i będzie spełniała wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). W zasięgu uciążliwości akustycznej powyżej wartości dopuszczalnych nie powinny znajdować się tereny chronione akustycznie tj. zabudowy zagrodowej. Z oceny danych i analiz zawartych w raporcie w ocenie Kolegium należy wnioskować, że po wprowadzeniu wskazanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko oceniania ferma będzie miała ograniczony wpływ na stan środowiska w obszarze jego funkcjonowania. Nie będzie ono dla otoczenia obojętne, ale nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska w sposób mogący stworzyć zagrożenie dla jego elementów, szczególnie dla zdrowia lub życia ludzi. Będzie to możliwe przy bezawaryjnej eksploatacji, zgodnie z przyjętą technologią, zastosowaniem zadeklarowanych urządzeń, przyjętej przepustowości oraz przewidzianych rozwiązań ograniczających uciążliwości. W kwestii dyrektywy 2008/1/WE (IPPC) z 15.01.2008 r. (Dz...Urz.UĘ L 24 z 29.01.2008r.) organ stwierdził, że obejmuje ona inwestycje polegajace na chowie drobiu więcej niż 40.000 stanowisk, natomiast planowana inwestycja dotyczy przedsięwzięcia polegającego na hodowli 39 700 sztuk drobiu. Stąd powyższa dyrektywa nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem Kolegium za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 ustawy gdyż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż w dniu [...] października 2010r. mieszkańcy gminy złożyli protest przeciwko planowanej inwestycji. Organ na str. 4 uzasadnienia w sposób wyczerpujący odniósł się do obaw mieszkańców wyrażonych w tym piśmie. Odnosząc się natomiast do obliczeń emisji zawartych w raporcie zauważono, że zarzuty odwołania tożsame są z uwagami zawartymi w piśmie Stowarzyszenia z dnia [...] stycznia 2012r. W związku z tymi uwagami autor raportu dokonał ponownej analizy tego opracowania, której wyniki znalazły odzwierciedlenie w piśmie z dnia [...] lutego 2012r. Dokonując oceny tego ostaniego dokumentu Kolegium stwierdziło, że w pełni podziela stanowisko tamże wyrażone. Skargę na powyższą decyzję do sądu administarcyjnego wniosło Stowarzyszenie [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Decyzji zarzucono naruszenie: - art. 62 ustawy z 3 sierpnia 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) polegające na wykorzystaniu jako dowodu w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, który nie spełnia wymogów ustawowych, - art. 66 powołanej ustawy poprzez nie wykazanie w ramach oceny oddziaływania na środowisko wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia, - art. 80 ust. 3 ustawy polegające na nie wzięciu pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Następnie zarzucono naruszenie przepisów procesowych: - art. 7 i 77 K.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, - art. 10 § 1 K.p.a. przez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez nie wzięcie pod uwagę uwag i wniosków Stowarzyszenia przed wydaniem decyzji, - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. Dalej wskazano, że nie uwzględniono art. 3 ust. 1 i 2 oraz 4 ust. 2, 4 i 6 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia 15 października 1985r., która w stosunku do RP weszła w życie z dniem 1 marca 1994r. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż nie odniesiono się do uwag i wniosków Stowarzyszenia złożonych w trakcie postępowania. Organ krótko odniósł się w uzasadnieniu do kwestii prawidłowości raportu i nie przedstawił żadnych nowych argumentów przemawiających za rzetelnością kwestionowanego dokumentu. Rzetelność raportu należy powiązać z pierwotnym wnioskiem inwestora z dnia [...] maja 2010r, do którego dołączono kartę informacyjną o obsadzie 32.000 sztuk ptaków i taką obsadę organ wpisał do decyzji środowiskowej z dnia [...] kwietnia 2012r. Skarżący nie zgadza się, aby "zawierzyć" wyłącznie raportowi w odniesieniu do skutków oddziaływania na środowisko. Ustalenia organu opierają się wyłącznie na dowodzie kwestionowanym przez Stowarzyszenie. Dalej twierdzi, że nie są wiadome motywy na jakich oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję, stąd też trudno polemizować z jej racjami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie bowiem nie narusza prawa. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego (art. 62, 66 i 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) i procesowego (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). W istocie jednak zarzuty skargi sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, w szczególności zaś zakwestionowania podstawy tych ustaleń – raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Strona skarżąca podważa merytoryczną treść tego raportu. Nie przeciwstawia jednak temu raportowi żadnych innych konkretnych i wiarygodnych dowodów, jej zarzuty w tym zakresie należy więc uznać za gołosłowne i nieuzasadnione. Co prawda charakter argumentacji przedstawianej przez Stowarzyszenie świadczy, że osoby je reprezentujące posiadają merytoryczne przygotowanie, nie mniej jednak poza własnymi twierdzeniami – a z racji udziału w postępowaniu na prawach strony są podmiotami bezpośrednio zainteresowanymi wynikiem sprawy - nie posługują się innymi czy to opracowaniami czy ekspertyzami sporządzonymi przez podmioty trzecie z opozycyjnymi w stosunku do raportu ustaleniami i konkluzjami. Zdaniem Sądu kwestionowany przez stronę skarżącą raport odpowiada formalnym wymaganiom określonym w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Zawiera bowiem wszystkie wymagane tą ustawą elementy, raport odnosi się do kwestii ochrony zdrowia i życia ludzkiego poprzez ustalenia tych parametrów, które mają wpływ na jakość tego życia. Rzecz dotyczy oddziaływania zarówno na powietrze atmosferyczne poprzez emisję zanieczyszczeń, jak i hałasu. Te zasadnicze kwestie zostały omówione w raporcie, choć skarżący podważa zarówno założenia przyjęte w tym dokumencie, jak również metodologię obliczeń. Jak już wspominano strona skarżąca nie podziela tych ustaleń, jak również wniosków raportu. Te same zarzuty odnoszące się do raportu – jak w skardze - zostały podniesione na etapie postępowania administracyjnego. Wówczas zostały przedłożone do ustosunkowania się przez osobę sporządzającą raport i analiza ich bezzasadności została zawarta w piśmie M.G. z dnia [...] lutego 2012r. Organ odwoławczy co prawda nie dokonał samodzielnych w tym zakresie rozważań i - jak podnosi skarga - ograniczył się do podzielenia stanowiska oraz argumentacji zaprezentowanej w tym piśmie przez autora raportu, czym dopuścił się naruszenia przepisów K.p.a. regulujących postępowanie wyjaśniające oraz zasady sporządzania uzasadnień decyzji administracyjnej. Nie mniej jednak owo naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy bowiem implementowanie do decyzji treści pisma M.G. nie wpłynęłoby w żadnym stopniu na podjęte rozstrzygnięcie. Zawarte w nim argumenty zdecydowały bowiem, że organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy wyrażone w decyzji środowiskowej. Choć zatem należy uznać w tym zakresie zarzuty skargi naruszenia przepisów procesowych tj. art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. to nie mogły te wadliwości wpłynąć na wynik sprawy. A tylko takiego rodzaju naruszenie przepisów procesowych uprawnia sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1c) P.p.s..a). Raport o oddziaływaniu na środowisko jest dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadająca odpowiednią wiedzę (vide wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06). Należy jednak podkreślić, iż aktywność dowodowa strony powinna ujawnić się na etapie postępowania administracyjnego, co w niniejszej sprawie nastąpiło i było przedmiotem badania przez organy. Sąd administracyjny nie jest powołany do prowadzenia postępowania dowodowego i dokonywania ustaleń faktycznych co do okoliczności merytorycznych, ale ma obowiązek skontrolowania pod względem formalnym czy organ dokonał tych ustaleń w granicach zakreślonych art. 66 i 67 ustawy o udostępnianiu informacji. Zatem odnośnie oceny raportu stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych Sąd stwierdza, że dokument ten może być on oceniany jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną (vide wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r., II S.A./Ol 176/11, publ. Lex nr 795681). Zdaniem Sądu sporny raport spełnia te wszystkie kryteria formalne. Konkludując zatem uwagi dotyczące zarzutu oparcia przez organ ustaleń faktycznych na raporcie, który nie spełnia wymagań ustawowych, Sąd wyraża stanowisko, że uwagi dotyczące raportu są nieuzasadnione i co za tym idzie - organy rozpoznały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia dla życia i zdrowia ludzkiego, wykorzystując w tym celu raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie można przy tym twierdzić – jak próbuje tego dowodzić skarżący – że rzetelność raportu należy powiązać z pierwotnym wnioskiem inwestora z dnia [...] maja 2010r, do którego dołączono kartę informacyjną o obsadzie 32.000 sztuk ptaków. Mianowicie faktem jest, że pierwotnie wniosek ten opiewał na taką obsadę ptaków, ale został bardzo szybko zmodyfikowany przez inwestora pismem z dnia 8 lipca 2010r. Postępowanie zatem, w tym ustalanie zakresu raportu, sam raport i uzgodnienia obejmowały analizę wymaganych elementów przy założeniu obsady wyższej tj. 39.700 sztuk. Wobec powyższego zawarcie w charakterystyce przedsięwzięcia zaniżonej obsady ptaków nie miało żadnego wpływu na przebieg postępowania, jak również na jego wynik. Twierdzenia skargi, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na zdrowie i warunki życia mieszkańców nie znajduje potwierdzenia w raporcie. Raport przyznaje, że inwestycja nie pozostanie obojętna na środowisko, nie mniej jednak jej oddziaływanie w zakresie emisji zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego nie będzie przy normalnej eksploatacji powodować przekroczenia norm czystości powietrza. Emisja nie powinna powodować uciążliwości odorowych na terenach stałego pobytu ludności. Również w zakresie hałasu – eksploatacja instalacji nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji hałasu. Warunkiem – jak podkreśla raport – jest bezawaryjna eksploatacja fermy, zgodnie z przyjętą technologią, zastosowaniem zadeklarowanych urządzeń, przyjętej przepustowości oraz przewidzianych rozwiązań ograniczających uciążliwości. Skarga formułuje zarzut naruszenia art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji. Analiza jednostek redakcyjnych tego przepisu pozwala na konkluzję, że wymieniony przepis nie zawiera ustępu 3. Natomiast sformułowanie zarzutu wskazywać może, że intencją Stowarzyszenia było przywołanie art. 80 ust. 1 pkt 3) wymienionej ustawy. Zgodnie z jego treścią organ przy wydawaniu decyzji środowiskowej bierze pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Nie oznacza to – jak wydaje się wykładać skarżący - że sprzeciw zgłoszony wobec planowanej inwestycji obliguje organ do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Jak bowiem trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie w ściśle określonych w ustawie wypadkach organ będzie uprawniony do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Nie mieści się w owych przesłankach zwalczanie proponowanej inwestycji przez lokalną społeczność. Otóż odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić: - w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 zd. 1 ustawy), - w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego, oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy) - w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 ustawy). Negatywne stanowisko społeczeństwa natomiast może wpłynąć na konkretne uwarunkowania i wymogi takiej inwestycji, co znajdzie wyraz w konkretnych zapisach decyzji nakładających na inwestora dodatkowe obowiązki mające przeciwdziałać, tudzież ograniczać negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na elementy środowiska. Postępowanie w sprawie oddziaływania inwestycji gwarantuje udział społeczeństwa w tego rodzaju postępowaniach, co oznacza, że stanowisko społeczności może mieć znaczenie przy wydawaniu decyzji środowiskowych. Taki był bowiem cel powyższych unormowań mający swoje źródło w przepisach unijnych. Mianowicie przepisy krajowe stanowią wynik implementacji przepisów wspólnotowych, w omawianym zakresie dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywę Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 156 z 25.06.2003). Uzupełnieniem tych regulacji na etapie w szczególności postępowania sądowego jest art. 11 dyrektywy parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L z 2012r. 26 z dnia 28 stycznia 2012r.). Wskazania zawarte w dyrektywach unijnych nie oznaczają jednak związania organów krajowych i sądów stanowiskiem społeczności względem projektowanego przedsięwzięcia. W dyrektywach chodzi bowiem o realne i rzeczywiste zapewnienie udziału społeczeństwa na wszystkich etapach stosowania prawa z zagwarantowaniem możliwości wypowiadania się, nie zaś związania tymi wypowiedziami. Jeżeli zatem organ krajowy znajdzie przekonującą argumentację w oparciu o dowody przeprowadzone według krajowej procedury, aby uwzględnić negatywne stanowisko społeczności ma obowiązek to uczynić poprzez stosowne zapisy w decyzji. Na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji konkretyzacja tej problematyki znalazła uregulowanie w art. 85 ust. 2 pkt 1). Mianowicie uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a., powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Tymczasem skarżącemu chodzi o zablokowanie całej inwestycji, co w świetle przywołanych przepisów jest niemożliwe. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. zarówno w formie sformułowanej w skardze, jak również generalnie. Otóż okoliczność, że organy nie wzięły pod uwagę uwag i wniosków stowarzyszenia nie jest równoznaczne z naruszeniem przywołanego przepisu. Kwestia uwzględnienia bądź nie uwag i wniosków zgłoszonych w toku procedury z udziałem społeczeństwa została omówiona wyżej, natomiast przepis art. 10 § 1 K.p.a. dotyczy innej sytuacji, która nie miała miejsca. Mianowicie organy w toku całego postępowania zapewniły społeczeństwu możliwość aktywnego działania w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji dokonały obwieszczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (tak m.in. wyrok NSA z 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, LEX nr 1070853, wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1279/09, LEX nr 746442, wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2011 r., LEX nr 996668, wyrok WSA w Rzeszowie z 25 listopada 2010 r., II SA/Rz 928/10, LEX nr 754715). Nawet gdyby doszło do naruszenia tego przepisu przed organem odwoławczym Stowarzyszenie nie wykazało jakiego rodzaju czynności zostało pozbawione poprzez zaniechanie ze strony organu. W kwestii, że nie uwzględniono art. 3 ust. 1 i 2 oraz 4 ust. 2, 4 i 6 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia 15 października 1985r., która w stosunku do RP weszła w życie z dniem 1 marca 1994r., Sąd po przeanalizowaniu wskazanych przepisów stwierdza, że nie mają one żadnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Sąd natomiast zwraca uwagę z urzędu, że o ile decyzja organu I instancji jako podstawę prawną powołuje obowiązujący akt prawny tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), o tyle decyzja SKO wskazuje przepisy nie obowiązujacego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Rozbieżność powyższa wymagała wyjaśnienia. Mianowicie w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy, jak i Wójta Gminy obowiązywało wskazane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Jednakże w § 4 został przewidziany przepis międzyczasowy w brzmieniu: "Do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 tj. decyzji środowiskowej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. decyzji środowiskowej, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe." Rozporządzenie z 2010r. weszło z dniem 15 listopada 2010r. Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z dniem 27 maja 2010r., zatem przed wejściem nowych regulacji. Wobec powyższego należy przyjąć, że wskazana przez organ odwoławczy podstawa prawna jest prawidłowa. Przyjmując, że § 3 rozporządzenia z 2004r. reguluje przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w pkt 90 lit. b wymieniono chów zwierząt w liczbie nie niższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Tym samym nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednak organ zasadnie uznał, że takie postępowanie winno zostać przeprowadzone. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.