IV SA/Wa 2433/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej "K.p.a.", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej zwana "Skarżącą") zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej zmiany sposobu użytkowania lokali usługowych na mieszkalne w budynkach oznaczonych nr [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w O. Stan faktyczny sprawy jest następujący: Skarżąca w dniu 6 stycznia 2013 r. wniosła o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania lokali usługowych na mieszkalne, zlokalizowanych w czterech budynkach oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...] przy ul. [...], na działce nr [...] w obrębie [...] w O. Prezydent Miasta O. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia wskazując, że byłoby ono niezgodne z ustaleniami uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 219 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, w sytuacji istnienia podstaw faktycznych i prawnych do jego wydania, 2. § 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 1 uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. i zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], przedłużeniem ul. [...], [...] i ul. [...] w O. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...]) - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, ze na terenach usługowych oznaczonych symbolem U na podstawie wskazanych przepisów dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej w zakresie budynków, w których parterze zlokalizowane są wyłącznie lokale usługowe, podczas gdy ww. uchwała Rady Miasta O. takiego ograniczenia nie zawiera, wymaga jedynie, aby w parterach zlokalizowane były usługi, nie ograniczając w żaden sposób możliwości zlokalizowania w parterach także lokali mieszkalnych obok usługowych, 3. art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) – dalej zwanej "upup" poprzez nałożenie bez zmiany planu miejscowego na wnioskodawcę obowiązku nie wskazanego w uchwale zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - § 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 1 uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...], 4. art. 7, art. 10 i art. 77 i art. 124 § 1 i 2 K.p.a. poprzez wadliwe i błędne ustalenie przez organ I instancji, że w sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, w sytuacji istnienia podstaw faktycznych i prawnych do jego wydania. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że z treści z art. 217 K.p.a. wynika, iż organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Powyższe oznacza, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Następnie Kolegium wyjaśniło, że w przedmiocie wydania zaświadczenia, nie ma więc miejsca typowe postępowanie dowodowe. Jednakże art. 218 § 2 K.p.a. zakłada, że organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, w którym przepisy o postępowaniu administracyjnym ogólnym znajdują zastosowanie jedynie odpowiednio bowiem, nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia okoliczności tejże sprawy. W związku z powyższym SKO uznało, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji mogło zostać ograniczone do ustaleń dokonanych przez projektantów i Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną Miasta O. Kolegium wskazało, że nieruchomość, na której zlokalizowane są budynki to obszar oznaczony na rysunku planu symbolem U, który, zgodnie z § 21 ust. 1 ww. planu, został przeznaczony pod usługi różne (handlu, małej gastronomi, rzemiosła nieuciążliwego). Zdaniem organu II instancji zważywszy na definicje podane w rozdziale I § 3 ust. 1 pkt 7 i 8 przedmiotowego planu, nie można wywodzić, że przeznaczanie większości powierzchni parterów, a tym bardziej całości powierzchni tej kondygnacji, na lokale mieszkalne jest zgodne z planem, skoro usługi - jako przeznaczenie podstawowe powinno przeważać na danym obszarze - w tym przypadku obszarze U - wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Rozstrzygając o zgodności z planem wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania lokali należy wywodzić wnioski na podstawie analizy ustaleń podstawowych łącznie z analizą ustaleń szczegółowych. Mając zatem na uwadze definicje sformułowane w rozdziale I § 3 ust. 1 pkt 7 i 8 - przeznaczenia podstawowego i przeznaczenia dopuszczalnego oraz ustalenia § 21 ust. 1 i ust. 2 – w ocenie Kolegium nie można uznać, że dopuszczenie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i kilkurodzinnej z usługami w parterach oznacza w istocie możliwość realizacji budynków mieszkalnych z lokalami mieszkalnymi także na parterze. SKO zwróciło uwagę, iż powyższe stanowisko znane było Skarżącej już na etapie opracowywania koncepcji zespołu budynków, przed przystąpieniem do ich budowy. Na posiedzeniu Komisji Urbanistyczno-Architektoniczna Miasta O. w dniu [...] lutego 2007 r. po przedstawieniu koncepcji zespołu budynków wielorodzinnych na działkach nr [...] i [...] w obr. [...] (częścią dawnej działki nr [...] jest działka nr [...]) przez projektanta Skarżącej ww. Komisja orzekła m.in., że obowiązujący dla przedmiotowego terenu plan miejscowy dopuszcza wyłącznie lokalizację zabudowy mieszkaniowej jedno i kilkurodzinnej z usługami w parterach, zatem planowane budynki z mieszkaniami w parterach nie są zgodne z ustaleniom planu. Firma projektująca dla Skarżącej, ignorując treść planu zagospodarowania oraz negatywną opinię ww. Komisji, pismem z 23 marca 2007 r. poinformowała o swoim sposobie interpretacji przedmiotowego planu - deklarując pozostawienie w parterach każdego z budynków przynajmniej jednego lokalu z usługami. Zamierzoną zmianę sposobu użytkowania lokali za niezgodną z planem miejscowym uznała Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna Miasta O. oraz projektantka planu także na posiedzeniu w dniu [...] marca 2013 r., określając ją w pisemnej opinii z dnia 7 maja 2013 r., jako jaskrawe naruszenie ustaleń planu zagospodarowania. Reasumując zmiana sposobu użytkowania parterów w budynkach mieszkalnych, byłaby niezgodna z ustaleniami § 3 ust. 1 pkt 7 i 8 oraz § 21 ust. 1 i 2 ww. uchwały wprowadzającej plan. W ocenie Kolegium w przeciwieństwie do obszarów funkcjonalnych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (MNL, MN, MD, MW) z dopuszczeniem usług (udział usług - do 30% powierzchni, jako funkcji uzupełniającej wobec dominującej funkcji mieszkaniowej), przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem U są usługi. Udział powierzchni przeznaczonej na funkcje mieszkaniowe i funkcje usługowe, nie został wprawdzie określony procentowo, jak w przypadku udziału funkcji usługowych na ww. obszarach zabudowy mieszkaniowej (do 30%), jednakże zapis § 3 ust. 1 pkt 7 i 8 łącznie z § 21 ust. 2 pkt 1 w istocie warunkuje wprowadzenie funkcji mieszkaniowej z pozostawieniem usług we wszystkich lokalach usytuowanych na parterze budynków na całym obszarze U. Zrealizowana zabudowa - której dotyczy wniosek Skarżącej - na obszarze U składa się z czterech budynków. W każdym z nich, wg załączników graficznych dołączonych do wniosku Skarżącej, znajduje się 10 lokali mieszkalnych (usytuowanych na dwóch kondygnacjach nadziemnych) oraz powierzchnie usługowe o łącznej powierzchni 360 m2 usytuowane na parterze (zamiar zmiany sposobu użytkowania na lokale mieszkalne był przedmiotem wniosku). Gdyby intencją twórców planu było przeznaczenie tego obszaru pod dominujące obecnie wielorodzinne budownictwo mieszkaniowe, teren nie byłby oznaczony symbolem U, lecz MW. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w całości powtarzając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego zawarte w zażaleniu, Zdaniem Skarżącej z treści opisu dotyczącego terenu oznaczony symbolem U zawartego w ww. uchwale nie wynika, aby na parterze budynków wybudowanych na tym obszarze, obowiązywała lokalizacja wyłącznie lokali usługowych. Gdyby tego rodzaju obowiązek miał być nałożony na inwestora zapis ten winien być sformułowany w sposób wprost nakazujący lokalizację na parterze budynków wyłącznie lokali usługowych. Skoro tego rodzaju obowiązek nie wynika wprost z ww. uchwały niedopuszczalne jest wywodzenie tego obowiązku z innych zapisów tej uchwały. W ocenie Skarżącej niedopuszczalne jest również dokonywanie wykładni, zgodnie z którą nakłada się na wnioskodawcę obowiązek nie wynikający z ww. uchwały poprzez odwoływanie się przez organy obu instancji, do protokołu z posiedzenia Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej Miasta O. czy pisma z Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta O., gdzie taki obowiązek nie został wskazany. Interpretacja ww. uchwały przyjęta przez organ powoduje stworzenie nowego zapisu tj. obowiązku nie zawartego w treści uchwały i nałożenie jej na określony podmiot. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 76/2012 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1385/11. Podsumowując Skarżąca stwierdziła, że skoro zmiana funkcji lokali objętych wnioskowanym zaświadczeniem wskazuje, że w każdym budynku planowane jest pozostawienie przynajmniej jednego lokalu usługowego, to zostałyby spełnione wymogi § 21 ust. 2 ww. uchwały Rady Miasta O. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie z [...] czerwca 2015 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta Miasta O. z [...] czerwca 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia Skarżąca chciała uzyskać zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem organów rozpatrujących wniosek Skarżącej było zatem zbadanie, czy zmiana sposobu użytkowania lokali usługowych zlokalizowanych na parterze w budynkach mieszkaniowych kilkurodzinnych na lokale mieszkalne z pozostawieniem co najmniej jednego lokalu usługowego, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem - w formie pisemnej - obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo, 2004, Nr 10, s. 58). Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jeżeli określony podmiot ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 ust. 2 K.p.a.), organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wtedy, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Organ może - przed wydaniem zaświadczenia, przeprowadzić w koniecznym, a więc ograniczonym zakresie, postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego determinuje indywidualny stan sprawy i opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza bowiem do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Organ może zatem wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych bez potrzeby ich kreowania. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się natomiast do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, op. cit., s. 63). W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o jego wydanie, jeśli posiadana przez organ dokumentacja pozwala na potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. Natomiast w sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 2709/98). W przedmiotowej sprawie należy mieć na względzie, iż art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) dopuszczający możliwość zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Stosownie do jego treści przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Dalej w przywołanym przepisie ustawodawca zadecydował, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem składając wniosek o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego strona obowiązana jest przedłożyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. I z takim też wnioskiem w niniejszej sprawie wystąpiła Skarżąca. W przedmiotowej sprawie, co nie jest kwestionowane przez strony, działka należąca do Skarżącej, na której zrealizowano zabudowę składającą się z czterech budynków, położona jest na obszarze oznaczonym na planie symbolem U, którego przeznaczeniem są usługi. Zgodnie z § 21 ust. 1 ww. planu - dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U ustalone zostało przeznaczenie podstawowe pod usługi różne (handlu, małej gastronomii, rzemiosła nieuciążliwego). Natomiast ust. 2 ww. § dopuszcza na tym terenie m.in. lokalizację zabudowy mieszkaniowej jedno i kilkurodzinnej z usługami w parterach. Zauważenia wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty ww. uchwałą Rady Miasta O. w Rozdziale I § 3 ust. 1 zawiera wyjaśnienie użytych w nim pojęć i definicji. Przeznaczenie podstawowe zostało zdefiniowane, jako przeznaczenie, które powinno przeważać na danym obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi (pkt 8 ust. 1 § 3), przeznaczenie dopuszczalne, jako uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe (pkt 7 ust. 1 § 3), natomiast zabudowa mieszkaniowa kilkurodzinna, jako budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 10 mieszkań lub zespół takich budynków. Analiza treści planu miejscowego prowadzi zatem do wniosku, że przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem U są usługi. Wynika to jednoznacznie z przeznaczenia podstawowego tego terenu obejmującego usługi różne (handlu, małej gastronomii i rzemiosła nieuciążliwego), które powinno przeważać na tym obszarze. Jak wskazano w ust. 2 § 21 ww. uchwały na tym terenie dopuszcza się, czyli uznaje się również za możliwe (zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl), lokalizację zabudowy mieszkaniowej jedno i kilkurodzinnej z usługami w parterach. Powyższe wskazuje, że możliwa na tym terenie zabudowa mieszkaniowa nie jest głównym przeznaczeniem tego terenu, a jedynie dopuszczalną lokalizacją. Wbrew zatem stanowisku Skarżącej, nie można przeprowadzić wykładni rozszerzającej zgodnie z którą, jeżeli istnieje obowiązek lokalizacji na parterze wyłącznie lokali usługowych to powinien on być wskazany wprost w uchwale. Skoro bowiem, powyższy teren przeznaczony jest pod usługi, to tylko w przypadku przeznaczenia parteru na usługi możliwa jest lokalizacja budynków mieszkalnych zawierających nie więcej niż 10 mieszkań lub zespołu takich budynków. Mając za podstawę powyższe postanowienia planu oraz ich analizę za prawidłowe należało uznać stanowisko organów obu instancji, że zmiana sposobu użytkowania lokali usługowych na lokale mieszkalne zlokalizowanych w czterech budynkach oznaczonych numerami [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w O. na działce nr [...] w obrębie [...] jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. Za bezzasadne należało zatem uznać naruszenie § 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z pkt 1 tego paragrafu ww. uchwały oraz art. 27 upzp przez organ II instancji. Bezpodstawnie także Skarżąca starała się oprzeć skargę na zarzucie naruszenia art. 7, art. 10 i art. 77 K.p.a. Z samej istoty postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, które ma stanowić urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wynika, że nie gromadzi się w tym postępowaniu materiału dowodowego, bowiem nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do którego strona żądająca wydania zaświadczenia mogłaby się wypowiedzieć. Wbrew również argumentacji Skarżącej zaskarżone postanowienia spełniały wymagania określone art. 124 § 1 i 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.