IV SA/Wa 2471/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. / dalej określane jako "SKO" lub "organ II instancji"/, po rozpatrzeniu odwołania A.G. i W.G. od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] maja 2013r. nr [...] o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] o ustaleniu inwestycji celu publicznego pn. budowa kanalizacji deszczowej do realizacji na działkach nr [...] oraz budowie oświetlenia linią kablową na działce nr [...] i [...] – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr j.w. Burmistrz P. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie kanalizacji deszczowej oraz budowie oświetlenia linią kablową na określonych w niej działkach. Wnioskiem z dnia 13.12.2011r. ww., tj. W. i A. małż. G., wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza P. z dnia [...].06.2009r. wskazując, że bez własnej winy jako strony postępowania nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, które doprowadziło do wydania ww. decyzji oraz, że w sprawie ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzje , tj. z uwagi na przesłanki określone w art.145§1 pkt.4 i 5 kpa. Postanowieniem z dnia [...].04.2012r. nr [...] Burmistrz P. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].06.2009r. Następnie ww. organ, tj. Burmistrz P., po przeprowadzeniu postępowania dowodowo-wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2009r. Rozstrzygnięcie to zostało zakwestionowane przez wnioskodawców, tj. małż. G., którzy wnosząc od niego odwołanie wnieśli o uchylenie kwestionowanej decyzji, wyłączenie Burmistrza P. od udziału w postępowaniu, przywrócenie poprzedniego stanu wody na gruncie działek nr [...]. SKO w O. zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] maja 2013r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu po wznowieniu postępowania dot. decyzji Burmistrza P. z dnia [...].06.2009r., nie stwierdzono przesłanek określonych w art.145 kpa, które mogły skutkować uchyleniem zakwestionowanej decyzji. Organ nie podzielił stanowiska stron, że dokonane przez Burmistrza P. powiadomienie w formie obwieszczenia jest niewystarczające. SKO uznało, że inwestycja określona kwestionowaną decyzja ma niewątpliwie charakter inwestycji celu publicznego i w tym kontekście wskazuje, że gdyby nawet przyjąć argument stron o braku udziału w sprawie, to na podstawie art.53 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie przesłanki z art.145§1 pkt.4 kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie upłynął 12 miesięczny termin, a zatem występuje negatywna przesłanka odnośnie uchylenia kwestionowanej decyzji Burmistrza P. Organ podniósł, że brak jest podstaw do twierdzeń, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne czy nowe dowody istniejące w chwili wydania decyzji, a nie znane organowi wydającemu decyzję. Nadawanie przez strony takiego znaczenia faktom i okolicznościom dotyczącym podtapiania działki stanowiącej własność stron, jest błędne, albowiem te fakty i okoliczności były znane organowi w dacie wydawania decyzji, a ponadto mogą być przedmiotem i mieć znaczenie w innych postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że postępowanie nie doprowadziło do ustalenia z urzędu innych przesłanek wynikających z art.145kpa oraz, że decyzja Burmistrz P. z dnia [...].06.2009r. była przedmiotem postępowania w trybie nieważnościowym, w którym strony podnosili te same zarzuty i twierdzenia inaczej je kwalifikując. SKO podniosło, że stosownymi decyzjami odmówiono stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Burmistrza P., a WSA w Warszawie, rozpoznając skargę skarżących na te decyzje wyrokiem z dnia 9.06.2012r. sygn. IV SA/Wa 1092/12, skargę oddalił. Od powyższej decyzji SKO w O. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A.G. / dalej określany również jako "skarżący"/. W treści skargi skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji / ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności lub orzeczenie, że decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa/, wskazał na naruszenie przepisów art.7, art.8, art.9, art.85, art.76§1, art.107§1, art.112, art.145§1 pkt.4 i 5 oraz art.150§2 kpa. Skarżący podniósł, że jest przekonany, iż kwestionowana decyzja Burmistrza P. z dnia [...].06.2009r. nie była podana do publicznej wiadomości przez obwieszczenie, a jeżeli nawet była, to z całą pewnością nie został zachowany 14-dniowy termin z art.49 kpa. Swoje twierdzenie opiera na fakcie częstych wizyt w siedzibie Urzędu Miasta w P. i w okresie następującym bezpośrednio po wydaniu przedmiotowej decyzji, gdy na tablicy ogłoszeń nie widział informacji dotyczących ww. decyzji. Ponadto skarżący wskazuje, że nawet gdyby były dowody doręczenia decyzji lokalizacyjnej wyłącznie przez obwieszczenie, to i tak brak podstaw do przyjęcia prawidłowego wprowadzenia jej do obrotu prawnego, ponieważ organ nie zawiadamiał o niej stron w sposób zwyczajowo przyjęty, jak tego wymaga art.53 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jako uzasadnienie zarzutu z art.145§1 pkt.5 kpa skarżący wskazał, że jako nowe okoliczności uzasadniające wznowienie i uchylenie kwestionowanej decyzji wskazywał częste podtopienia działki, na której zlokalizowano inwestycję. Jako dowody na powyższe okoliczności załączył decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2011r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę, pismo Kierownika Inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...].08.2011r., fragmenty projektu zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ponadto na potwierdzenie, że teren inwestycji jest teren bezpośrednio zagrożonym powodzią załączył do skargi opracowanie i mapę terenów zalewowych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej z marca 2013r. Skarżący zarzucił także SKO, że nie odniosło się w przedmiocie żądania wyłączenia Burmistrza P. na podstawie art.150§ kpa, a w jego przekonaniu przyczyna wznowienia wynika z postępowania tego organu. W odpowiedzi na skargę SKO w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zarzuty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności decyzji o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec tego, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest obok stwierdzenia nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego unormowane zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz w art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W treści tych przepisów określone zostały sytuacje, w których wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest sytuacja kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast w pkt.5 ww. przepisu uregulowana jest przesłanka polegająca na ujawnieniu istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję. Następnie należy wskazać, iż stosownie do art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. W stanie faktyczny sprawy wstępny etap badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończył się wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia o wznowieniu postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uznając, że został stwierdzony brak podstaw do uchylenia zakwestionowanej decyzji.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze kwestionowaną w skardze decyzją, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzieliło pogląd tegoż organu. Merytorycznie oceniając zasadność skargi, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, jak uczyniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojecie interesu prawnego musi być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeby ochrony prawnej, a interes ten musi być własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, oraz aktualny, a nie ewentualny. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 roku (sygn. akt: II OSK 592/07, Lex Nr 486487), którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, krąg podmiotów, będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ustalany na podstawie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W nauce przyjęto, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego będą miały podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, które będą narażone na jego oddziaływanie. Przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym. O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce (np. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 roku, II OSK 467/07, Lex Nr 466155 i inne). Oprócz właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego będą zatem również właściciele innych działek, na które to rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi być prowadzone w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, z czego wynika, że właściciele czy też użytkownicy nieruchomości muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w tej konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wynikające z powstania w sąsiedztwie określonego obiektu. Należy wskazać również, iż interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (jak i lokalizacji inwestycji celu publicznego) może mieć szerszy krąg podmiotów, aniżeli właściciele i użytkownicy działek sąsiednich, ale zawsze są to właściciele i użytkownicy wieczyści działek, których mogą dotknąć skutki decyzji. Organy prawidłowo uznały, że skarżącemu jako współwłaścicielowi działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym przysługuje status strony postępowania, niemniej jednak ustalenia w postępowaniu wznowieniowym nie potwierdziły, aby skarżący był pozbawiony bez własnej winy udziału w postępowaniu, które doprowadziło do wydania kwestionowanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego rozumieniu art.145§1 pkt.4 kpa. Oceniając sposób zawiadomienia o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy dokonywać tego w aspekcie art.53 ust.1-2 ustawy p.z.p. regulującego w odrębny sposób zasady powiadamiania stron w tym postępowaniu oraz art.49 kpa, który reguluje zasady powiadamiania przez obwieszczenie lub publiczne ogłoszenie. Sąd podziela stwierdzenia organów administracji, że zostały zachowane powyższe zasady, a o decyzji Burmistrza P. z dnia [...].06.2009r. strony zostały powiadomione przez obwieszczenie, które zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń ww. urzędu w dniach od [...].06.2009r. do [...].07.2009r, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy i co należy uznać za skuteczne prawnie. Jednocześnie brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego, że zasad powiadamiania w tym przypadku nie zachowano, bowiem zawiadomienia nie dokonano w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jest utrwalone w orzecznictwie i doktrynie, że istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego ogłoszenia określonej w art. 49 k.p.a. jest, o ile przepisy szczególne na to zezwalają, zawiadamianie stron o wydanych decyzjach i innych czynnościach organów administracji w drodze publicznego obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszenia. Rozwiązanie przyjęte w art. 49 k.p.a. jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie"; / por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 października 2007 r., IV SA/Wa 1276/07, ONSA WSA 2009, nr 2, poz. 28: oraz Andrzej Wróbel Komentarz do kpa LEX 2013r./. Organy w sposób wiarygodny w ocenie Sądu udokumentowały, że jedynym sposobem zwyczajowego powiadamiania na danym terenie jest zawiadomienie przez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu. Sąd zgadza się również z twierdzeniami organów, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art.145§1 pkt 5 kpa, tj. ze względu na nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowych dowody. Dla spełnienia tej przesłanki nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., II GSK 986/09, LEX nr 746382: "Przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie" Podnoszone przez skarżącego dla udokumentowania tej przesłanki uchylenia kwestionowanej decyzji opracowania bądź rozstrzygnięcia innych organów pochodzą z lat 2011 – 2013r., a więc po wydaniu zakwestionowanej decyzji i jako takie nie mogą być kwalifikowane jako podstawy do uchylenia w rozumieniu art.145 pkt.5 kpa. Jako niezasadny należy także ocenić zarzut skargi z art.150§2 kpa o braku wyłączenia Burmistrza P. z udziału w postępowaniu. Oceniana w postępowaniu wznowieniowym decyzja Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2009 r. została wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku braku planu miejscowego inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta – art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz P., wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., działał jako organ wykonawczy Gminy i Miasta P. właściwy do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 51 ust. 1 pkt 2). W tej sytuacji niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wyłączenia się Burmistrza od orzekania w sprawie, skoro jego właściwość do orzekania w sprawie wynika wprost z ustawy. Brak jest ponadto jakichkolwiek innych ustaleń dotyczących działalności tego organu, który uzasadniałby jego wyłączenie na podstawie art.150§2 kpa, co organy właściwie uzasadniły w kontrolowanych decyzjach. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania wyjaśnić należy, iż postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji miało miejsce z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, a wydanie rozstrzygnięć poprzedzone było wnikliwym i pełnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie można dostrzec naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 77, czy art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z zasadą praworządności, określoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (zasada pogłębiania zaufania – art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego) i są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia skonstruowanego z zachowaniem wymagań określonych w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skład orzekający analizując wszystkie dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, jak i oceniając treść rozstrzygnięć organów obu instancji w kontekście wymienionych przepisów nie dostrzegł naruszenia powołanych zasad postępowania administracyjnego. W szczególności zwrócić uwagę należy, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe zawiadomił skarżącego, w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami i wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Na marginesie wskazać wypada na oczywistą, acz fundamentalną kwestię, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. Konkludując rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.