IV SA/Wa 252/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. R., L. R., E. R. i R. R. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu dotyczącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Rady Miejskiej w K. solidarnie na rzecz M. R., L. R., E. R. i R. R. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 252/11 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 14.12.2010 r., sygn. akt II OSK 2073/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8.06.2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 276/10, którym ponownie oddalono skargę M. R., E. R., R. R. oraz L. R. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...].03.2008 r. nr [...], odrzucającą ich zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu S. północno-zachodniego – II etap. We wniesionym zarzucie skarżący wskazali, że ustalenia projektu planu naruszają ich interes prawny, gdyż: - poszerzenie ul. [...] do 10 m jest całkowicie zbędne, - wyznaczenie osi planowanej drogi wzdłuż osi drogi istniejącej, która jest zawężona i została wydzielona tylko z nieruchomości po jednej stronie drogi stanowi nieuprawnione faworyzowanie właścicieli nieruchomości po przeciwnej stronie drogi (developerów), którzy nigdy nie oddali na rzecz realizacji drogi swoich nieruchomości, - poszerzenie drogi także kosztem działek po południowej stronie pociągnie konieczność rozbierania ogrodzeń przez wszystkich właścicieli działek z tej strony, czego koszty obciążą podatników, - jako właściciele działki dodatkowo cofnęli ogrodzenie o ok. 60 cm, jednak szerokość drogi pozostała bez zmian, co oznacza, iż poszerzeniu ulegały działki po przeciwnej stronie ulicy, o czym informowano władze gminne pisemnie, - według ustaleń wnoszących zarzut, w świetle powołanych dokumentów geodezyjnych, aktualna szerokość drogi powinna wynosić ponad 5 m, nie 3 m. Zwrócono także uwagę, iż w wyłożonym projekcie planu przyjęto inne wielkości odnośnie wymagań dostępu do drogi publicznej poprzez drogi wewnętrzne, niż w przyjętym już planie zagospodarowania (etap I) – wnioskowano zatem o ujednolicenie tych wielkości. Uchwałą z dnia [...] marca 2008r. Rada Miejska K. odrzuciła ów zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że: - początkowo zakładano poszerzenie ul. [...] do szerokości 8 m i miało się to odbyć kosztem działek po północnej stronie, w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1001/04 uchwały o odrzuceniu zarzutu właścicieli działek po północnej stronie Gmina zobligowana jest do równomiernego przeznaczenia powierzchni działek po obu stronach drogi na rzecz poszerzenia ulicy, - uznano, iż stosowną szerokość drogi będzie stanowiło 10 m (stąd konieczność wydzielenia z działki wnoszących zarzut pasa gruntu o szerokości 3,5m); wynika to z potrzeby skomunikowania terenów po ich zurbanizowaniu (powierzchnia terenu ok. 10 ha oznacza możliwość wydzielenia ok. 60 działek); konieczne jest albo wytyczenie nowej drogi albo doprowadzenie istniejącej do wymaganych parametrów (dla drogi dojazdowej D – 10 m w liniach rozgraniczających). Wybrano poszerzenie, jako wariant mniej inwazyjny i obciążający właścicieli terenów. Takie poszerzenie nie koliduje z istniejącą zabudową, a jednocześnie zapewni umieszczenie całej niezbędnej infrastruktury. Szerokość drogi ma również znaczenie w kontekście skomunikowania S. z bocznicą kolejową E., - wydzielenie istniejącej drogi było warunkiem parcelacji działki, której części nabyli wnoszący zarzut, właścicielką rozparcelowanej działki była F. S. vel S.; nabywcy działki powstałej w wyniku parcelacji (M. i E. R. właściciele działki nr ew. [...] – ½ działki nr ew. [...]) nie partycypowali więc w nieodpłatnym przekazaniu działki pod drogę; z dokumentów wynika, że działki zostały wydzielone w 1961 r., natomiast sprzedaży działek (w tym o nr. ew. [...]) dokonano po parcelacji w 1962 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę uchwałę, w piśmie procesowym i na rozprawie M. R., E. R., R. R. i L. R. podnieśli następujące zarzuty: - naruszenie przepisów postępowania w zakresie podejmowania uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu przez to, że rozpatrzono więcej zarzutów niż to wynikało z planowanego wcześniej porządku. W efekcie część zainteresowanych nie przybyła by bronić swojego interesu, nadto skarżący L. R. nie mógł wypowiedzieć się na sesji rady, - w trakcie drugiego wyłożenia skarżący nie mieli możliwości zapoznania się z prognozą wpływu planu na środowisko, - uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, - uprzednio nie przewidywano poszerzenia ulicy do 10 m, lecz do 8 m, - orzeczenie WSA (sygn. IV SA/Wa 1001/04), na które powołuje się Rada Miasta dotyczy innego fragmentu ulicy [...], - plan sporządzono na nieaktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, co stanowi naruszenie § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002r. Nr 1, poz. 12); wykorzystane do opracowania planu mapy zostały sporządzone wg stanu na gruncie, nie wg stanu własności wynikającego z innych dokumentów (dawnych map, ksiąg wieczystych), - akt notarialny nabycia ich działki pochodzi z 1962 r., zaś przekazanie działki pod drogę (nr ew. [...]) nastąpiło dopiero w 1963r., skoro przekazanie działki pod drogę nastąpiło z całej nieruchomości to skarżący wnoszą z tego, że także z ich działki; w takiej sytuacji ciężar poszerzenia drogi powinni obecnie ponosić właściciele działek po stronie przeciwnej, którzy dotąd nie oddali gruntu pod drogę. Zarzucono naruszenie art. 32 i art. 64 Konstytucji w zakresie zasady równości stron oraz poszanowania własności prywatnej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie i wskazała, że zainteresowani zostali pisemnie powiadomieni o terminie sesji rady, na której omawiany był ich zarzut. Z powodów lokalowych takie dokumenty jak prognoza oddziaływania na środowisko są udostępniane na etapie wyłożenia planu na prośbę zainteresowanych. Z tekstu zawiadomienia wynikało, że skarżący mogą się z tym dokumentem zapoznać. Kwestii tej nie podniesiono w zarzucie do planu. Wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę uznając zarzuty skargi na niezasadne. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r. uchylił ten wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) związany z nieustaleniem stanu faktycznego dotyczącego zabudowy działek położonych po obu stronach poszerzanej ulicy [...]. Wskazał, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2009 r. podał, iż z podkładu geodezyjnego wynika, że w przeważającej mierze działki przyległe do południowej strony drogi nie są zagospodarowane, analogicznie jak po stronie północnej. Skarżący natomiast kwestionują aktualność mapy z uwagi na to, że inwestycje, które poczynili właściciele działek położonych po stronie południowej po 1997 r. nie zostały na niej uwidocznione. W tej sytuacji Sąd I instancji winien był, w ocenie NSA, badając legalność zaskarżonej uchwały w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności przeprowadzić dowód ze złożonych dokumentów w celu ustalenia, czy Rada Miejska K. nie naruszyła prawa stosując zasadę równomiernego wydzielania części nieruchomości po obu stronach ulicy na jej poszerzenie. Jak podniósł NSA - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób ustalić, jakie jest aktualne zagospodarowanie nieruchomości znajdujących się po obu stronach ulicy [...] w terenie, na którym położona jest działka skarżącego i w jakiej odległości od przewidywanego przebiegu linii rozgraniczających ulicy znajdują się zabudowania po obu stronach tej ulicy. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, NSA uznał za niezasadne i podzielił stanowisko Sądu I instancji przedstawione w wyroku z dnia 27 maja 2009 r. W piśmie procesowym z dnia 26 marca 2010 r. pełnomocnik skarżących zarzucił organowi naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe rozpatrzenie zarzutu i sporządzenie uzasadnienia w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i prawny dotyczący drogi [...] (faktycznego zagospodarowania nieruchomości po obu jej stronach, zasadności poszerzenia tej drogi równomiernie na dwie strony, zasadności poszerzenia drogi w sposób przewidziany w projekcie planu). W piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2010 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, iż na ul. [...] na długości od skrzyżowania z ul. [...] do torów kolejowych znajdują się po stronie południowo-zachodniej: działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], oraz [...] - niezabudowane, działka nr ew. [...], na której znajduje się drewniana altana, działka nr ew. [...] z domkiem letniskowym w głębi oraz działki o nr ew. [...], [...] i [...] (działka skarżących) - zabudowane. Po drugiej stronie ul. [...] (strona północno-zachodnia) znajdują się działki o nr ew. [...], [...], [...],[...], [...], [..], [...], - niezabudowane, działka nr ew. [...] z domem letniskowym oraz działki nr ew. [...] i [...] - zabudowane. Działki niezabudowane stanowią działki rolne - puste pola. Powyższy stan zabudowy przy ul. [...] jest odzwierciedlony na aktualnym wyrysie z mapy ewidencyjnej terenu S.. Mapa ta nie różni się od części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. II Etap, wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od [...] sierpnia do [...] września 2007 r. Nadto organ podniósł, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. II Etap przewiduje również poszerzenie drogi oznaczonej w planie symbolem [...] - ul. [...]. Poszerzenie tej drogi nastąpi kosztem działek znajdujących się po obu jej stronach, również działek, które znajdują się po północno-wschodniej stronie ul. [...], a więc działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Działki te, za wyjątkiem [...], znajdują się pomiędzy ul. [...] a ul. [...] i z ich terenu będą wydzielane części pod drogi podwójnie - od strony każdej z ulic. W tej sytuacji zastosowanie zasady równomiernego poszerzania drogi jest jedynym możliwym rozwiązaniem. Kierując się treścią uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r., organ wskazał, że budynki na nieruchomościach przy ul. [...] znajdują się w następujących odległościach od linii rozgraniczających drogi: budynek gospodarczy na działce skarżących nr ew. [...] - ok. 20 m od drogi, budynek mieszkalny na działce skarżących - ok. 40 m od drogi, altana drewniana na działce nr ew. [...] - ok. 20 m od drogi, budynek na działce nr ew, [...] - ok. 28 m, domek letniskowy na działce nr ew. [...] - ok. 60 m od drogi, domek letniskowy na działce nr ew. [...] - ok. 20 m od drogi, budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] - ok. 30 m od drogi, budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] - ok. 4 m od drogi, budynek na działce nr ew. [...] - ok. 10 m. W piśmie z dnia [...] maja 2010 r. skarżący wskazał m. in., iż działki zabudowane po stronie południowej ul. [...] to: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. skarżący L. R. oświadczył, iż jego budynki znajdują się 3 metry od drogi. Z kolei pełnomocnik organu oświadczył, iż odległość pomiędzy budynkiem skarżącego od linii rozgraniczającej drogę wynosi 20 metrów, a od budynku mieszkalnego 10 metrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po raz drugi rozpoznając tę sprawę zaznaczył, że do oceny Sądu I instancji pozostał w zasadzie zarzut skargi, który sprowadza się do zakwestionowania przyjętej w planie koncepcji poszerzenia drogi (ul. [...]) do szerokości 10 m i przeznaczenia na cel poszerzenia drogi równych pasów gruntu po obu stronach od obecnej osi drogi (mającej według podkładu geodezyjnego szerokość 3 m.). W celu ustalenia, czy Rada Miejska K. nie naruszyła prawa stosując zasadę równomiernego wydzielenia części nieruchomości po obu stronach ul. [...] przystąpił do ustalenia aktualnego zagospodarowania działek znajdujących się po obu stronach tej ulicy. Sąd wskazał, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przedstawionych przez skarżących i organ, wynika, iż na odcinku ul. [...], przy której znajduje się nieruchomość skarżących działkami zbudowanymi są działki nr: [...] (po północnej stronie) i nr [...], [...], [...] (działka skarżących). Przy czym działka nr [...] położona jest niemalże na przeciwko działki skarżących. Dalej po stronie ulicy, przy której usytuowana jest działka skarżących, zabudowanymi działkami są jeszcze działki nr [...], [...], a dodatkowo skarżący wskazują na zabudowę działek [...] oraz [...]. Po przeciwnej stronie zabudowania występują na działkach nr [...] i [...]. W ocenie Sądu przeprowadzenie dodatkowego dowodu ze złożonych przez strony w toku postępowania dokumentów potwierdza słuszność stanowiska Rady Miasta K.. W szczególności analiza załączonych do akt map, na których uwidoczniono poszczególne działki wzdłuż ul. [...], prowadzi do wniosku, iż uzasadniona jest ingerencja organu planistycznego w prawo własności nieruchomość skarżących. W przeważającej bowiem mierze działki przyległe po obu stronach drogi nie są zagospodarowane (należą do osób fizycznych, a nie do developerów jak podnoszą skarżący). Natomiast w miejscach gdzie rzeczywiście znajdują się zabudowania i to po obu stronach ulicy (tak jak na odcinku drogi przy nieruchomości skarżących) pominięcie nieruchomości skarżących kosztem innych właścicieli (działek nr [...], [...], [...] czy [...]) nie mogłoby zostać przez Sąd zaakceptowane. Istnienie bowiem ogrodzenia pojedynczej działki bądź też większa jej zabudowa aniżeli na innych działkach, nie uzasadnia ingerencji w uprawnienia właścicielskie posiadaczy wszystkich działek po przeciwnej stronie drogi. Nie może być również wystarczającym uzasadnieniem prowadzenia drogi liniami wygiętymi, gdyż nie pozostaje to bez znaczenia dla bezpieczeństwa ruchu. Sąd zauważył, że budynki na nieruchomości skarżących znajdują się w odległościach – 20 m dla budynku gospodarczego od linii rozgraniczających drogę oraz 40 m dla budynku mieszkalnego od linii rozgraniczającej drogę. Na działce nr [...] istniejący budynek również znajduje się w odległości 20 m od linii rozgraniczającej drogę. Nie można zatem przyjąć zarzutów skarżących, albowiem sprowadzałoby się do nieuzasadnionego naruszenie uprawnień właścicielskich na działce nr [...]. Nadto nie można pominąć okoliczności, iż działki znajdujące się po północno-wschodniej stronie ul. [...] graniczą z drugiej strony z ul. [...], na potrzeby której właściciele tych działek także będą musieli oddać część swoich nieruchomości. Zdaniem Sądu I instancji uwzględnienie skargi – w tym zakresie – skutkowałoby nieuprawnioną, nadmierną ingerencją organu planistycznego w te nieruchomości. Tylko równomierne wydzielenie gruntów z działek po obu stronach ul. [...] pod planowaną drogę jest zasadne i usprawiedliwione. Bez znaczenia, w ocenie Sądu I instancji była okoliczność, iż skarżący posiadają jeszcze na działce [...] drugi budynek gospodarczy (wiatę) na maszyny w odległości 3 metrów od drogi. Bez znaczenia pozostawała też kwestia, iż Rada Miasta w uprzednim składzie uwzględniła zarzut odnośnie zwężenia drogi do 8 m. Poszerzenie ulicy uznano za rozwiązanie korzystniejsze niż budowa nowej, a potrzeba realizacji drogi jest uzasadniona uwarunkowaniami (skomunikowanie mogących powstać 60 działek oraz komunikacja z bocznicą E.). Nadto Sąd I instancji wyjaśnił, iż przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały orzeczenia o sygn. akt IV SA/Wa 1002/04 miało na celu poparcie stanowiska organu, że o ile brak jest szczególnych okoliczności uzasadniających inne rozwiązania (sposób zabudowy działek przyległych, szczególny ich kształt, uwarunkowania terenowe i in.), przyjęcie opcji wskazanej przez Radę należy ocenić jako prawidłowe, w szczególności jako realizujące zasadę równości w kontekście ochrony prawa własności. Sąd I instancji zaznaczył, iż wyrok sygn. akt IV SA/Wa 1002/04 nie jest w rozpoznawanej sprawie wiążący, gdyż dotyczy innej części ul. [...], jednak nie może zostać całkowicie pominięty - z uwagi na charakter całej, planowanej inwestycji (przebieg drogi). Sąd podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r. podzielił stanowisko Sądu I instancji przedstawione w wyroku z dnia 27 maja 2009 r. odnośnie pozostałych zarzutów skargi. W tej sytuacji wcześniejsze wydzielenie pasa gruntu pod drogę wewnętrzną po stronie południowej nie może stanowić uzasadnienia dla nierównego traktowania wszystkich aktualnych właścicieli nieruchomości po przeciwnych stronach drogi. Okoliczność ta mogłaby mieć znaczenie jedynie w przypadku, gdyby wydzielanie nastąpiło kosztem aktualnych właścicieli gruntu przyległego. Natomiast, jak trafnie podniosła Rada Gminy w zaskarżonej uchwale, z zawartych w aktach dokumentów (także przedłożonych przez skarżących) wynika, iż przekazania wydzielonej działki pod drogę dokonała uprzednia właścicielka parcelowanej nieruchomości objętej księgą wieczystą KW [...] – F. S. vel S.. Plan parcelacji został zatwierdzony [...] grudnia 1961 r. a więc przed nabyciem działki przez rodzinę p. R.. Wydzielona pod drogę działka nr ew. [...] nie została wydzielona z konkretnej parceli, będącej przedmiotem późniejszego nabycia przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił wówczas zarzutu skarżących dotyczącego niewłaściwego uzasadnienia uchwały. Zdaniem Sądu, ustosunkowanie się do zastrzeżeń właściciela, odnośnie występowania przesłanek naruszenia jego interesu prawnego, jest adekwatne do stawianych zarzutów, a prawo gminy do naruszenia interesu prawnego właściciela mieści się w zakresie władztwa planistycznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie domniemanej niezgodności mapy geodezyjnej, stanowiącej podstawę sporządzania planu ze stanem prawnym (niewłaściwe wytyczenie granic działek po stronie południowej i północnej) i faktycznym (zawężenie pasa drogi) Sąd stwierdził, iż wprawdzie Rada Miejska nie odniosła się do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, to jednak uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, a więc nie miało znaczenia z punktu widzenia oceny wadliwości uchwały. Pozostałą zaś argumentację przywołaną w uzasadnieniu Sąd uznał za trafną, zgodną z prawem i spełniającą wymagania wynikające z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd I instancji podniósł też, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania przestrzennego. Rysunek planu sporządza się na mapie poświadczonej za zgodność, przechowywanej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym - § 8 rozporządzenia w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jedynie w przypadku braku takiej mapy dopuszcza się wykorzystanie dodatkowych map zawierających dodatkowe dane. Regulacje te dopuszczają jedynie uzupełnienie treści mapy danymi nie zawartymi w zasobie; organ planistyczny nie może samodzielnie weryfikować danych zawartych na aktualnych mapach ewidencyjnych pobranych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego (np. w zakresie kwestionowanych granic nieruchomości) na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Weryfikacja danych objętych ewidencją gruntów może się odbyć jedynie w ramach odrębnych procedur wskazanych w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne i aktach wykonawczych. Z wnioskami o dokonanie zmian w ewidencji gruntów może wystąpić zainteresowana osoba. Sąd zauważył, że skarżący nie dowiedli, iż dane znajdujące się na mapie, stanowiącej podstawę sporządzenia projektu planu były niezgodne z aktualnym rysunkiem, zawartym w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, co mogłoby mieć wyłącznie znaczenie w sprawie. Podnosili jedynie, że wykorzystana mapa nie odzwierciedla stanu rzeczywistego (prawnego, co do granic nieruchomości i faktycznego, co do przebiegu drogi). Sąd stwierdził także, że organ gminy nie odniósł się nadto do kwestii przyjęcia innych kryteriów skomunikowania działek drogami wewnętrznymi w obowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenach przyległych, w stosunku do procedowanego obecnie projektu planu. Zdaniem Sądu, skoro skarżący nie wskazali w jaki sposób zróżnicowanie wymagań dotyczy ich indywidualnego interesu prawnego (w rozumieniu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a jedynie zawarli wniosek, aby były one jednolite, to organ gminy mógł potraktować sugestie skarżących jako protest w myśl art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (wystąpienie w interesie powszechnym). To oznacza brak potrzeby ustosunkowania się do tego zagadnienia w uchwale o odrzuceniu zarzutu, a uchybienie polegające na nie odnotowaniu tego zagadnienia w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jako podnoszonego w zarzucie, należy uznać za nieistotne. Odnosząc się do prawidłowości procedowania Sąd podkreślił, że Jego ocenie podlega jedynie legalność czynności Rady Miejskiej mających miejsce na stosownej sesji, odnośnie podjęcia uchwały dotyczącej zarzutu skarżących (zakres sprawy wyznaczony jest ich interesem prawnym). Bez znaczenia zatem pozostaje kwestia ogólnej ilości omawianych na sesji zarzutów. Istotne znaczenie ma jedynie okoliczność, że skarżący zostali prawidłowo powiadomieni o terminie sesji rady gminy, na której omawiany był ich zarzut (art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), omawianie ich zarzutu znajdowało się w porządku sesji, zarzut był omawiany i skarżący mogli w sprawie zabrać głos. Z treści protokołu wynika, że wypowiadał się p. R. bez wskazania bardziej dokładnych personaliów) i nie wynika, aby skarżący L. R. nie mógł się wypowiedzieć w przedmiocie zarzutu. Zarzuty skarżących w tym zakresie są zatem gołosłowne. Podobnie Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutu skargi, iż skarżący nie mogli zapoznać się z prognozą oddziaływania na środowisko na etapie powtórnego wyłożenia planu. Sąd wskazał, iż kwestia ta nie była podnoszona we wniesionym zarzucie, co oznacza, że Rada nie odnosiła się do niej w zaskarżonej uchwale. Podniesiono ją na etapie wniesienia skargi bez przedstawienia wiarygodnych dowodów co do braku dostępu do dokumentu. Sąd uznał, iż w świetle wyjaśnień Rady Miejskiej, iż był on dostępny na prośbę zainteresowanych w określonym pokoju, sugerowana okoliczność faktyczna nie może być uznana za uzasadniającą skuteczne zakwestionowanie zaskarżonej uchwały. Nadto skarżący nie wykazali jaki związek może mieć wadliwość uchwały o odrzuceniu zarzutu z brakiem dostępu do prognozy oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 32 i 64 Konstytucji RP Sąd wskazał, iż prawo własności, którego ochronę zapewniają m. in. przepisy Konstytucji RP (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3), nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je sama Konstytucja stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Sąd przytoczył treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. dla wykazania możliwości wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności i stwierdził, iż ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów wielu ustaw, w tym z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Na mocy przepisów tej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Sąd powołał się nadto na art. 32 Konstytucji RP ustanawiający zasadę równości wobec prawa i uznał, iż Rada Miasta K. nie naruszyła powyższych przepisów Konstytucji RP, a działanie organu było zgodne z prawem. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok ten został uchylony, a skarga przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W trakcie postępowania prowadzonego przed NSA skarżący L. R. złożył dokumenty mające potwierdzić fakt wylewania wód z kanału odwadniającego na skutek ulewnych deszczów, usytuowanego na przedmiotowym terenie, na tyłach jego działki, co opisywane było w środkach masowego przekazu. Skarżący podkreślił nadto, że na przedstawionej przez organ kopii mapy zasadniczej będącej tą samą mapą, na podstawie której sporządzono część graficzną projektu planu nie naniesiono aktualnego stanu zabudowy. Nie zawiera ona m.in. linii energetycznych, dwóch nowych budynków, pełnego przebiegu rowów odwadniających, informacji o ogrodzeniach i stanie zagospodarowania działek. Stąd jego działka doznaje uszczuplenia w możliwości zainwestowania jej części końcowej. Zdaniem skarżącego, organ w uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzut nie ustosunkował się do tych okoliczności w sposób zgodny z faktami i stanem prawnym gruntów, a Sąd nie wyjaśnił tych kwestii dając wiarę informacjom podawanym przez organ, a pomijając argumentację skarżącego. Niewyjaśnienie tych okoliczności miało, w ocenie skarżących, bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W zarzucie do projektu planu powołano się na szereg okoliczności wskazujących na nieprawidłową lokalizację linii rozgraniczających drogę [...] w projekcie planu. Wskazano również na istotną dysproporcję w stanie zagospodarowania i ogrodzenia działek po obu stronach drogi, z której wynika, że poszerzenie powinno nastąpić tylko na stronę północną. Organ zaś ograniczył się do stwierdzenia, że za zlikwidowane naniesienia przysługiwać będzie odszkodowanie i jednocześnie wykazał się nieznajomością stanu prawnego drogi – ul. [...], która tylko na odcinku 1720 m jest drogą publiczną, a na wysokości działki skarżących - drogą prywatną. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną, uchylił wyrok WSA z dnia 8.06.2010 r., przekazując ponownie temu Sądowi sprawę do rozpoznania. Podkreślił, że do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest m.in. ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Tylko bowiem właściwie ustalony stan faktyczny umożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zauważył także, iż wprawdzie Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, ale pod warunkiem, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - art. 106 § 3 P.p.s.a. Wówczas do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 P.p.s.a. ). To zaś oznacza, iż z mocy art. 233 § 1 K.c. w związku z art. 106 § 5 P.p.s.a. Sąd obciąża obowiązek oceny wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd musi ocenić wszystkie przeprowadzone dowody oraz uwzględnić wszelkie towarzyszące im okoliczności (np. autentyczność dokumentu, źródło informacji), które mogą mieć znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności tych dowodów. Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji pominął całkowicie ocenę dowodów, w tym dopuszczonych w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego. Sąd winien ocenić oświadczenie której ze stron ma oparcie w zebranym materiale dowodowym. To zaś da podstawę do oceny, czy Rada Miejska K. prawidłowo ustaliła stan faktyczny przed podjęciem zaskarżonej uchwały, czy też rację ma skarżący, że dopuściła się w tym zakresie uchybień, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w istocie strony podnoszą różne zagospodarowanie terenu i różne obciążenia właścicieli działek leżących po południowej i po północnej stronie ulicy [...], w tym podają różną liczbę zagospodarowanych działek i różny sposób ich zabudowy. Nadto Sąd pierwszej instancji przyjmując określony sposób zagospodarowania terenu – w tym na podstawie dopuszczonych w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego dokumentów – winien wskazać konkretny dowód przez jego nazwanie i wskazanie, gdzie znajduje się ten dowód (w aktach administracyjnych czy sądowoadministracyjnych). Sąd nie wskazał, na podstawie których dowodów przyjął określone ustalenia, czy to były mapy, zdjęcia, czy wyciągi z ksiąg wieczystych, akty notarialne itp. Ogólnikowe zaś powołanie się przez Sąd na analizę map w sytuacji, gdy w aktach znajduje się wiele map nasuwa uzasadnione zastrzeżenia. Sąd pierwszej instancji powinien przywołać określone dokumenty i wypowiedzieć się czy dokumentom tym daje wiarę oraz wyjaśnić którym dokumentom nie dał wiary lub odmówił mocy dowodowej i dlaczego. Sposób zagospodarowania terenu nie został przez Sąd pierwszej instancji należycie rozważony, zwłaszcza gdy strony różnie rozumieją nawet pojęcie "sposób zagospodarowania terenu" (budynki, czy także ogrodzenia, w tym czy tylko ogrodzenia stałe, murowane itp.) Treść uzasadnienia wyroku winna zatem potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Nade wszystko jednak Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że stan faktyczny został ustalony przez organ prawidłowo, a tylko w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny można rozważać, czy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, na co zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1606/09. Mogą zaistnieć okoliczności, które wskazywałyby na zasadność zajęcia większej powierzchni po którejś ze stron drogi. Jednak, aby móc odpowiedzieć na pytanie jakie będzie sprawiedliwe wydzielenie nieruchomości pod poszerzenie ulicy [...] konieczne jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i obciążeń właścicieli gruntów po obu stronach drogi z uwzględnieniem wszystkich obecnych i planowanych obciążeń tych nieruchomości na cele społeczne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że wyjaśnienia i rozważenia wymagają też zarzuty skarżącego dotyczące ustalenia, gdzie przebiega oś drogi i jaka jest szerokość drogi tj. 3 m - jak twierdzi organ, czy 6 m - jak twierdzi skarżący, lecz część drogi została zaorana przez właścicieli nieruchomości położonych po północnej stronie ulicy [...]. Określenie usytuowania osi i szerokości drogi jest istotne ze względu na odmienne twierdzenia stron. Sąd pierwszej instancji winien rozważyć, czy w niniejszej sprawie są dokumenty pozwalające na wyjaśnienie tych okoliczności spornych. Jest to okoliczność istotna, gdyż poszerzenie drogi z 6 m do 10 m wymaga mniejszego zajęcia gruntów niż poszerzenie z 3 m do 10 m. Okoliczność gdzie biegnie oś jezdni i czy została ona przesunięta powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, gdyż może to świadczyć o tym w jakiej proporcji powinni być obciążeni właściciele działek po stronie południowej i północnej. Celem zarzutu regulowanego przepisami art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm.) jest ochrona interesu indywidualnego obywateli (jednostek organizacyjnych) w procesie planowania przestrzennego. NSA podkreślił, że samodzielność gminy może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Organ gminy podejmując uchwałę w przedmiocie zarzutów winien ustalić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności jak i wyjaśnić w uzasadnieniu uchwały, dlaczego w tym konkretnym stanie faktycznym i prawnym uwzględnił bądź odrzucił zarzuty. Wyjaśnienia wymaga kwestia, czy interes ogólny przemawia za poszerzeniem drogi do 10 m, czy też droga ta może być węższa i czy interesy indywidualne w tej sprawie uzasadniają dokonanie poszerzenia drogi równomiernie, czy też nierównomiernie kosztem nieruchomości położonych po stronie południowej i północnej ulicy [...]. NSA zauważył nadto, że postępowanie z art. 106 § 3 P.p.s.a. jest jedynie postępowaniem uzupełniającym. To zaś oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie może rozstrzygać sprawy za organ administracji. Jeżeli ramy postępowania sądowego musiałyby przekroczyć ramy uzupełniającego postępowania dowodowego, to sąd pierwszej instancji jest uprawniony do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z zawarciem odpowiednich wytycznych, w tym ze wskazaniem jakie okoliczności i dowody należy przeprowadzić dla należytego wyjaśnienia sprawy. Sąd rozstrzygając powyższą kwestię powinien mieć na uwadze wytyczne zawarte w niniejszym wyroku i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1606/09. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...].03.2011 r. skarżący L. R. raz jeszcze powtórzył swą dotychczasową argumentację, mającą przemawiać za stwierdzeniem nieważności kwestionowanej uchwały. Dodatkowo zauważył, że mapa zasadnicza stanowiąca podkład do części graficznej owego planu stała się już nieaktualna, o czym Starosta P. ogłosił w prasie i na tablicach informacyjnych w kwietniu 2010 r., w następstwie czego wyłożono operat opisowo-kartograficzny w celu zgłoszenia do niego uwag i zastrzeżeń. Skarżący ponowił także swe wcześniejsze uwagi tyczące wylewania wód z odwadniającego kanału rzeki J. podnosząc, że rów ten nie został uwidoczniony na załączniku graficznym planu. Odnosząc się ponownie do wyroku WSA z 26.04.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1002/04 zaznaczył, iż dotyczy on innej części ul [...], a ulica na tym odcinku wydzielona była z innego majątku o nazwie "D." i stanowiła drogę publiczną. Na poparcie swych twierdzeń załączył świadczące o tym dowody. W piśmie procesowym z dnia 7.04.2011 r. pełnomocnik Rady Miejskiej K. wniósł o dopuszczenie dowodów z mapy przedmiotowego terenu z naniesionymi zdjęciami poszczególnych nieruchomości, zdjęć ul. [...] oraz wypisów z rejestrów gruntów dla stanowiących własność gminy działek, na których znajduje się ul. [...], działek na których usytuowane są rowy melioracyjne oraz dla nieruchomości skarżącego. Na rozprawie Sąd dopuścił dowód zarówno z dokumentów i informacji prasowych przedłożonych przez skarżącego L. R. przy piśmie z dnia 10.03.2011 r. , jak i złożonych przez pełnomocnika organu przy piśmie z dnia 7.04.2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) Nadto jeśli sprawa przeszła już kontrolę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 ustawy P.p.s.a.). Wykładnia prawa obejmuje przy tym zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Zgodnie z tą normą nie można skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę, Sąd związany był zatem wykładnią prawa dokonaną zarówno w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.12.2010 r., sygn. akt II OSK 2073/10, jak i w uprzednim wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1606/09. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...].03.2008 r. nr [...], odrzucającej zarzut M. R., E. R., R. R., L. R. oraz M. R. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu S. – II etap, z uwzględnieniem owej oceny prawnej – stwierdził, iż nie odpowiada ona prawu, co musiało prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), mającej w sprawie zastosowanie, z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej. Sąd musi zatem ustalić, czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, uzasadniające prawną dopuszczalność naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż nie mogą być, w ramach skargi wywiedzionej na uchwałę odrzucającą zarzut, podnoszone nowe zastrzeżenia pod adresem rozwiązań przyjętych w owym projekcie planu, a więc takie, które nie zostały zgłoszone Radzie w czasie przewidzianym na wnoszenie zarzutów do projektu planu. Stanowisko to zostało zaakceptowane w wyroku NSA z dnia 11.12.2009 r., sygn. akt II OSK 1606/09. Należy mieć na uwadze, że w polskim porządku prawnym brak jest szczegółowych, normatywnych wymagań odnośnie treści planu, określających przykładowo takie parametry jak gęstość sieci drogowej. Szczegółowe rozwiązania są więc przyjmowane przy uwzględnieniu wymagań ogólnych, w tym obowiązku zachowania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /t. j. Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm. /) czy innych przesłanek, jakimi ma się kierować organ planistyczny (art. 1 ust. 2 pkt 2 - 6). Jednocześnie, w procesie planistycznym, organ gminy musi uwzględnić zróżnicowane interesy poszczególnych grup mieszkańców (w ramach wykonywania zadania publicznego – art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) w tym, m. in. interes indywidualny poszczególnych właścicieli nieruchomości (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym z ustawy nie wynika aby prawodawca przyznał prymat uprawnieniom wynikającym z prawa własności, jak również by przeważające znaczenie nadał interesowi społecznemu. Z uwagi na typowo ocenny charakter przyjmowanych w kwestii planu rozwiązań, wobec zasygnalizowanego generalnego braku szczegółowych regulacji normatywnych, określających standardy przy tworzeniu planu, ustalenie czy naruszenie interesu prawnego właściciela nieruchomości było prawnie dopuszczalne może być dokonywane w większości przypadków jedynie poprzez wyjaśnienie, czy argumentacja właściciela nieruchomości została wnikliwie rozważona, a stanowisko organu gminy wyczerpująco i przekonywująco uzasadnione, z uwzględnieniem przesłanek prawnych i faktycznych. Z uwagi na faktyczną wielość uwarunkowań, jakie trzeba uwzględnić przy poszukiwaniu optymalnych rozwiązań planistycznych (wskazana mnogość interesów poszczególnych grup mieszańców czy właścicieli poszczególnych nieruchomości) obowiązek, co do stopnia szczegółowości odniesienia do zarzutów jest wyznaczany zakresem zgłoszonych zarzutów oraz przetoczoną argumentacją strony zgłaszającej zarzut. Skarżący p. R., wnosząc zarzut zakwestionowali przyjęte w planie koncepcje: - poszerzenia drogi (ul. [...]) do szerokości 10 m, - przeznaczenia na cel poszerzenia drogi po obu jej stronach równych pasów gruntu, mierzonych od obecnej osi drogi (mającej według podkładu geodezyjnego szerokość 3 m.). Podniesiono, iż poszerzenie drogi do tak znacznej szerokości nie jest zasadne skoro uprzednio przewidywano (na etapie uprzedniego wyłożenia planu, po uwzględnieniu zarzutu) tę drogę o szerokości 8 m. Przystępując do analizy przedmiotowej uchwały odrzucającej zarzut należy stwierdzić, iż co do zasady rada gminy reprezentuje interesy ogółu mieszkańców, przy czym w rozpoznawanej sprawie mogą one pozostawać w oczywistej opozycji. W zaskarżonej uchwale - w sposób jednoznaczny - Rada Miasta wyraziła swoje preferencje. Wskazano, iż społeczność lokalna zainteresowana jest realizacją układu drogowego spełniającego parametry wynikające ze stosownych wymagań technicznych sformułowanych w obowiązujących przepisach prawa (co zdaniem Rady nie koliduje z istniejąca zabudową). Poszerzenie ulicy uznano za rozwiązanie korzystniejsze niż budowa nowej trasy komunikacyjnej. Zaznaczono, że potrzeba realizacji drogi jest uzasadniona konkretnymi uwarunkowaniami (skomunikowanie mogących powstać na tym obszarze 60 działek oraz komunikacja z bocznicą E.). Naczelny Sąd Administracyjny wykładając normę art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przyjął jednakże, iż kwestią zasadniczą dla prawidłowego uzasadnienia owej uchwały odrzucającej zarzut było wnikliwe wyjaśnienie stanu faktycznego tej sprawy. Rada Gminy winna więc była wyjaśnić i rozważyć wniesiony przez skarżących zarzut pod kątem ustalenia, gdzie przebiega oś przedmiotowej drogi (ul. [...]) na przedmiotowym odcinku i jaka jest jej obecna szerokość (3 m - jak twierdzi organ, czy 6 m - jak twierdzą skarżący wskazując, że część drogi /ulicy [...]/ została zaorana przez właścicieli nieruchomości położonych po jej północnej stronie). Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, iż dla oceny legalności przedmiotowej uchwały odrzucającej zarzut podstawowe znaczenie, wobec odmiennych twierdzeń stron, miało określenie usytuowania osi i obecnej szerokości tej drogi oraz kwestia zainwestowania działek położonych na tym odcinku, po jej obu stronach. NSA nie podzielił przy tym stanowiska zajętego przez WSA w uchylonym wyroku z 8.06.2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 276/10, co do podnoszonej w treści zarzutu kwestii domniemanej niezgodności mapy geodezyjnej, stanowiącej podstawę sporządzania planu, ze stanem prawnym (niewłaściwe wytyczenie granic działek po stronie południowej i północnej) i faktycznym (zawężenie pasa drogi). WSA powołał się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) wskazujący, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania przestrzennego, a także na § 8 rozporządzenia w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z którego wynika, że rysunek planu sporządza się na mapie poświadczonej za zgodność, przechowywanej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Mając na uwadze te regulacje WSA postawił tezę, iż jedynie w przypadku braku takiej mapy dopuszcza się wykorzystanie dodatkowych map zawierających więcej danych. Wg WSA treść przytoczonych regulacji dopuszcza uzupełnienie treści mapy danymi nie zawartymi w zasobie, jednak wyklucza możliwość samodzielnego weryfikowania przez organ planistyczny danych zawartych na aktualnych mapach ewidencyjnych pobranych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego (np. w zakresie kwestionowanych granic nieruchomości) na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd Sad I instancji zaprezentował pogląd, że weryfikacja danych objętych ewidencją gruntów, może się odbywać jedynie w ramach odrębnych procedur wskazanych w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w stosownych aktach wykonawczych. Organem właściwym w tej kwestii nie jest jednak wówczas rada gminy ani inny organ jednostki samorządu terytorialnego tego szczebla. WSA podkreślił jednocześnie, że odrębną kwestią jest ocena przez właściwy organ administracji, czy istnieją przesłanki do dokonania zmian w ewidencji w konkretnym przypadku. Stwierdził także, iż w przedmiotowej sprawie skarżący nie dowiedli, jakoby dane znajdujące się na mapie, stanowiącej podstawę sporządzenia projektu planu, były niezgodne z aktualnym rysunkiem zawartym w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a to wyłącznie mogłoby mieć znaczenie w sprawie. WSA zaznaczył, iż skarżący podnosili jedynie, zarówno w zarzucie jak i na sesji Rady w trakcie rozpatrywania owego zarzutu, iż wykorzystana mapa nie odzwierciedla stanu rzeczywistego (prawnego, co do granic nieruchomości i faktycznego, co do przebiegu drogi). Przytoczonych wywodów, uprzednio rozstrzygającego sprawę Sądu I instancji NSA nie podzielił i dokonał odmiennej oceny prawnej wymogów, jakie winno spełniać uzasadnienie uchwały w tym przedmiocie w kontekście kwestii, które winny podlegać ocenie. Uznał, iż w niniejszym postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia wniesionego zarzutu do projektu planu, wnikliwego ustalenia wymagał stan faktyczny sprawy. NSA nie podzielił więc stanowiska, iż wykluczona była możliwość samodzielnego weryfikowania przez organ planistyczny danych zawartych na aktualnych mapach ewidencyjnych, pobranych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie NSA, postępowanie planistyczne wymagało dokonania w tym zakresie wnikliwych ustaleń, a nie odsyłania wnoszących zarzut na drogę stosownych postępowań prowadzonych przez organy geodezyjno-kartograficzne. Świadczy o tym stwierdzona przez NSA konieczność ustalenia przebiegu osi ul. [...] na przedmiotowym odcinku, tudzież wytyczenie jej właściwej, istniejącej w świetle dokumentów szerokości na tym odcinku, wobec odmiennego określenia tych parametrów przez skarżących we wniesionym zarzucie, niż przyjęła to Rada Miejska (3 m czy ok. 6 m). Z racji związania Składu obecnie orzekającego w sprawie przytoczoną oceną prawną, wyrażoną przez NSA odnotowania wymaga, iż Rada Miejska w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie odniosła się do części zarzutu podnoszącej niezgodność mapy geodezyjnej, stanowiącej podstawę sporządzenia planu, ze stanem prawnym i faktycznym na gruncie (zawężenie drogi od strony północnej, niewłaściwe ustalenie jej osi). Skoro jest to zasadnicza kwestia, w zasadzie przesądzająca o odrzuceniu, względnie uwzglednieniu zarzutu, brak zajęcia stanowiska w tej sprawie przez Radę - w uzasadnieniu skarżonej uchwały - czyni ją wadliwą w stopniu prowadzącym do konieczności stwierdzenia jej nieważności. Świadczy bowiem o braku wnikliwego rozważenia argumentacji właściciela nieruchomości, w wyniku czego stanowisko organu gminy nie posiada wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia. Konieczności poczynienia wskazanych ustaleń, w ocenie NSA, nie stoi na przeszkodzie fakt, iż plan parcelacji działki nr [...], z wydzieleniem dwóch działek pod drogę, zatwierdzony został [...] grudnia 1961 r., a więc przed nabyciem działki przez rodzinę p. R.. Wydzielona zaś pod drogę działka nie została wyodrębniona z konkretnej parceli, będącej przedmiotem późniejszego nabycia przez Skarżących. Z dokumentów przedłożonych zarówno przez skarżących, jak i przez Radę Miejską w toczącym się dwukrotnie uprzednio w tej sprawie postępowaniu sądowym wynika, iż kwestia szerokości ul. [...] na tym odcinku nie została jednoznacznie wyjaśniona i wymagała - w kontekście oceny prawnej NSA - wnikliwego rozpatrzenia, a następnie wyczerpującego uzasadnienia zajętego stanowiska w podjętej uchwale. Strona skarżąca przedłożyła dokumenty wskazujące na dwukrotne wydzielenie pasów gruntu pod tę drogę w latach 1946, 1948 oraz 1961, 1963. W szczególności za owym wydzieleniem mogą przemawiać: mapa nieruchomości D. , przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego z 1978 r. oraz z 1998 r., z oznaczoną szerokością drogi, jej osią i zapisem "granicę stanowi północny brzeg drogi", stanowiąca zał. nr 2 do skargi, której poświadczona za zgodność z oryginałem kopia znajduje się m. in. na k.123 akt sądowych. Świadczy o tym także wypis z rejestru gruntów z [...].07.2004 r., wskazujący na to, że przedmiotowa droga na tym odcinku wytyczona została na działkach [...] oraz [...], a nie jak przyjęto w uzasadnieniu uchwały tylko na działce [...]. Z dokumentu tego może wynikać, jak podnieśli skarżący, że droga ta winna mieć 5, 5 m szerokości, zważywszy na pow. tych działek w stosunku do ich długości (dokument ten stanowił zał. nr 5 do skargi, znajduje się m. in. na k. 55 akt sądowych). Wymienić należy także akt notarialny z dnia [...].07.1963 r., Rep. [...], z którego wynika, iż F. S. vel S. była właścicielką nieruchomości o pow. 8,2716 ha, dla której urządzona była KW. [...], w ramach podziału której odstąpiła bezpłatnie na rzecz Państwa własność działek o numerach ówczesnych [...] i [...], o pow. odpowiednio 1218 m² oraz 3550 m² - pod drogę (zał 5 skargi, znajdujący się m. in. na k. 12 akt sądowych). Zastrzeżenia skarżących podniesione w zarzucie, udokumentowane zostały nadto w odpisie Rejestru pomiarowego z 1946 r., w którym widnieje wydzielona droga o pow. 1250 m². Organ gminy podejmując uchwałę w przedmiocie zarzutów wniesionych w trybie art. 24 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym winien ustalić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności (przytoczona okoliczność została uznana przez NSA za mającą podstawowe znaczenie) jak i wyjaśnić w uzasadnieniu uchwały, dlaczego w tym konkretnym stanie faktycznym i prawnym zarzut uwzględnił bądź odrzucił. Ustawowy obowiązek uzasadnienia uchwały, wynikający z art. 24 ust. 3 tej ustawy, jest szczególnie ważny wówczas, gdy rada gminy odrzuca wniesiony zarzut. Każde rozstrzygnięcie podjęte przez organ administracji publicznej winno cechować wnikliwe rozważenie argumentów i zarzutów stron postępowania administracyjnego, a wyniki tych rozważań powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia. Podkreślenia oraz uwzględnienia wymaga ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowana w uzasadnieniu wyroku z dnia 14.12.2010 r., iż nie można uznać, aby stan faktyczny niniejszej sprawy został przez organ ustalony prawidłowo. W uchwale przyjęto, iż przedmiotowa droga na tym odcinku utworzona została jedynie z działki nr [...], bez wyjaśnienia skąd biorą się te ustalenia, wobec przeciwnych twierdzeń zawartych w przedmiotowym zarzucie, ilustrowanych przytoczonymi dokumentami. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie odniesiono się także do zarzutu opracowania wyrysu projektu przedmiotowego planu na nieaktualnym podkładzie geodezyjnym (przy czym w zarzucie przywoływano dotychczasowe, bezskuteczne wystąpienia właścicieli nieruchomości do władz gminy, o usuniecie nieprawidłowości w dokumentacji geodezyjnej). W skarżonej uchwale przyjęto nadto, iż ul. [...] oznaczona w projekcie planu symbolem [...] stanowi drogę gminną, podczas gdy statut ten ulica ta miała jedynie na długości pierwszych 1720 m, wytyczonych od ul. [...] do rozwidlenia z obecną ul. [...]. Ustalenia takie wynikają z uchwały nr [...] Rady Narodowej W. z dnia [...].05.1988 r. Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z zał. nr 15 "miasta K. Wykaz dróg lokalnych miejskich", poz. 53 ul. [...] – długość 1720 m (k. 231-234 akt sądowych). W kontekście oceny prawnej, wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.12.2010 r., sygn. akt II OSK 2073/10 - która jak już zaznaczono - w myśl art. 190 P.p.s.a., wiąże Skład obecnie orzekający w tej sprawie, brak prawidłowego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy we wskazanym zakresie, co mogło zaważyć na treści tej uchwały - czyni ją nieważną. Nie można więc w rozpatrywanej sprawie podzielić stanowiska Rady, która uznała, iż poczynienie szczegółowszych ustaleń w tym przedmiocie nie powinno mieć miejsca w procedurze rozpatrywania zarzutów do wyłożonego projektu planu miejscowego, służą temu bowiem stosowne procedury geodezyjne. Brak poczynienia wnikliwszych ustaleń w tym zakresie uniemożliwił prawidłowe określenie stanu faktycznego sprawy i skutkował niezamieszczeniem rozważań w tym przedmiocie w uzasadnieniu przedmiotowej, skarżonej uchwały, co uniemożliwia kontrolę trafności podjętego w niej rozstrzygnięcia o odrzuceniu zarzutu. Wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia, jest więc znaczące dla oceny prawidłowości skarżonej uchwały. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż z powołanego wypisu z rejestru gruntów z [...].07.2004 r. nie wynika, wbrew twierdzeniu skarżących, iż oba pasy terenu pod drogę wydzielone zostały z dawnej działki nr [...], KW [...] należącej wówczas do F. S. vel S.. Jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę, tylko część tego pasa terenu pochodziła z KW [...], o czym świadczy umieszczenie przy numerze tej księgi wieczystej symbolu CZ. Nie zmienia to jednak faktu, iż dokument ten również wskazuje na istnienie drogi o innej szerokości niż przyjęły to organy planistyczne, opracowując projekt planu miejscowego, której to kwestii nie rozważono wnikliwie w uzasadnieniu uchwały odrzucającej przedmiotowy zarzut, mimo podniesienia jej przez wnoszących ów zarzut. Za tezą o nieaktualności mapy zasadniczej, która stanowiła podkład dla wyrysu tego projektu planu może przemawiać nadto podniesiony przez skarżącego L. R. fakt zawiadomienia przez Starostę P. o wyłożeniu projektu operatu opisowo-kartograficznego obręb m. K. gm. K. powiat p. (k. 437 oraz 438 akt sądowych). Okoliczność ta wymagała zatem wyjaśnienia. Organ gminy nie odniósł się również do podniesionej w zarzucie kwestii przyjęcia innych kryteriów skomunikowania działek drogami wewnętrznymi w obowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenach przyległych, w stosunku do procedowanego obecnie projektu planu. Podkreślenia wymaga nadto, iż skarżący trafnie zauważyli, odnosząc się do uzasadnienia uchwały odrzucającej ich zarzut, że przytoczony tam wyrok WSA z dnia 26.04.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1002/04, tyczący uchwały Rady rozpoznającej zarzuty wniesione do projektu tego planu wniesione przez właścicieli nieruchomości położonych na innym odcinku ul. [...], nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie ich zarzutu. Dotyczył bowiem odcinka ul. [...], nie wydzielonego z dawnej działki nr [...], KW [...], należącej do F. S. vel S.. Tyczył bowiem działek powstałych z nieruchomości pn. "D.", położonych przy tej części ulicy [...], której na podstawie stosownej uchwały nadano statut drogi gminnej, podczas gdy część tej ulicy przylegająca do działki skarżących w dalszym ciągu nie posiada tego statutu. Była drogą wewnętrzną, o nieuregulowanym stanie prawnym. Dopiero ów projekt planu nadał jej na całej długości charakter drogi dojazdowej o symbolu [...]. Uchwała odrzucająca przedmiotowy zarzut odmawiając jego uwzględnienia nie posiłkowała się nadto niemożnością uwzględnienia racji skarżących, z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, w razie przyjęcia takiego rozwiązania. Nie wiadomo więc, czy zachodziłoby takie niebezpieczeństwo. Szczegółowego omówienia i rozważenia w uzasadnieniu skarżonej uchwały wymagała nadto kwestia zainwestowania przedmiotowego terenu i to nie tylko kubaturowego, związanego z realizacją budynków, ale i wzniesieniem trwałych ogrodzeń nieruchomości, położonych po obu stronach ul. [...] na przedmiotowym odcinku. Dokumentację stanu i rodzaju istniejących ogrodzeń dla posesji położonych na tym obszarze skarżący przedstawili już w skardze kasacyjnej z dnia 9.08.2009 r. (k. 161 akt sądowych), mapa z naniesionymi rodzajami ogrodzeń po obu stronach tej drogi złożona została przez skarżących na rozprawie przed WSA w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 276/10. Wątpliwości w tym zakresie legły u podstaw wydania przez NSA pierwszego wyroku uchylającego z dnia 11.12.2009 r., sygn. akt II OSK 1606/09, w którym stwierdzono, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób ustalić, jakie jest aktualne zagospodarowanie nieruchomości położonych po obu stronach ul. [...] w terenie, na którym położona jest działka skarżących. Do kwestii owego zainwestowania w sposób szczegółowy Rada odniosła się dopiero w piśmie jej pełnomocnika z dnia 7.04.2011 r., załączając poza fotografiami mapę tego obszaru z naniesionymi na nią zdjęciami poszczególnych nieruchomości (k. 463 oraz 482 akt sądowych). Na mapie tej jednakże uwidoczniono stan na dzień [...].03.2011 r., o czym świadczą poczynione na niej adnotacje, pod naklejonymi zdjęciami. Istotne znaczenie ma natomiast stan zainwestowania tych nieruchomości na dzień podjęcia uchwały odrzucającej przedmiotowy zarzut, a więc na dzień [...].03.2008 r. Wątpliwości w tym zakresie wynikają nadto z faktu, iż przy pierwszym wyłożeniu tego planu ostatecznie podjęto uchwałę uwzględniającą niemal tożsamej treści zarzut skarżących, która następnie została uchylona. W uzasadnieniu zaś skarżonej uchwały Rada stwierdziła, że uwzględniony wówczas zarzut nie był możliwy do zrealizowania, nie podając jednakże szczegółowo, z jakiej stało się to przyczyny, nie powołując się przy tym w szczególności na zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. Niewątpliwie droga ta winna być projektowana i urządzana jako pewna całość urbanistyczna, spełniająca wymogi wynikające z przepisów obowiązującego prawa. Z uwagi na to, iż Sąd ponownie rozpoznający sprawę został zobowiązany do rozpatrzenia i oceny zgromadzonych w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodów uzupełniających stwierdzić należy, iż ogromna ich ilość przyjęta w tym trybie w prowadzonych uprzednio postępowaniach zarówno przed WSA, jak i NSA sprawia, że ocena ta musiałaby wykraczać poza ramy przewidziane w art. 106 § 3 P.p.s.a. Dokonanie jej prowadziłoby do zastępowania Rady w uzasadnianiu podjętej uchwały, podczas gdy rolą Sądu jest m. in. ustalenie, czy uchwała została prawidłowo uzasadniona, co stanowiłoby pewnego rodzaju paradoks. Rozległy zakres zagadnień podniesionych w przedmiotowym zarzucie, niewyjaśnionych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, które w myśl oceny prawnej NSA miały dla jej rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie i mogły wpłynąć na treść podjętej uchwały, wymaga rozważenia ich przez Radę Miejską K., czego odzwierciedlenie winno znaleźć się w uzasadnieniu podjętej uchwały. Sąd I instancji nie może rozstrzygać sprawy za organ administracji do tego powołany. Dokonanie stosownej oceny, w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, pozwalający na właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy winno zatem nastąpić przy podejmowaniu kolejnej uchwały w tym przedmiocie. Brak takich ustaleń i rozważań czyni niemożliwym dokonanie oceny skarżonej uchwały przez Sąd, kontrolujący ją pod kątem legalności. Kontrola Sądu winna bowiem się sprowadzać do ustalenia, czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy, w tym elementy wynikające z oceny prawnej NSA oraz czy zawarte w niej uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, uzasadniające prawną dopuszczalność naruszenia interesu prawnego osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie przedmiotowej uchwały, w nawiązaniu do oceny prawnej sformułowanej przez NSA w obu wyrokach uchylających, nie pozwala na dokonanie takiej oceny. Stan faktyczny sprawy – w ocenie NSA - nie został bowiem prawidłowo przez organ ustalony, o czym świadczą choćby dokumenty powołane przez stronę skarżącą, uprzednio przez Sąd wymienione i wstępnie przeanalizowane, które rodzą poważne wątpliwości odnośnie prawidłowości ustaleń przyjętych przez Radę w zakresie osi owej drogi i jej szerokości. Szczegółowe rozważenie kwestii zainwestowania obu stron ul. [...] pozwoli natomiast Radzie precyzyjnie ustalić, czy istnieje konieczność wyznaczenia przedmiotowej drogi o mniejszej szerokości niż min. szerokość 10 m, przyjmowana przez prawodawcę dla dróg publicznych dojazdowych, przy uwzględnieniu m. in. usytuowania trakcji linii wysokiego napięcia oraz usytuowania rowu na tyłach nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżących, a jednocześnie konieczności zmniejszenia działek położonych po północnej stronie ul. [...] na skutek poszerzenia ich kosztem ul. [...], oznaczonej w projekcie planu symbolem [...]. Zagadnienia te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnianiu uchwały, w nawiązaniu do zastrzeżeń sprecyzowanych w zarzucie M. R., E. R., R. R., L. R. oraz M. R. z dnia [...].09.2007 r. (k. 39 akt administracyjnych) zgłoszonych do projektu przedmiotowego planu, a czynienie ich przez Sąd - w zastępstwie organu - wykracza poza zakres roli, jaką w postępowaniu sądowym pełni WSA. W tym stanie rzeczy pozostaje bez znaczenia, iż pozostałe zarzuty sformułowane pod adresem zaskarżonej uchwały, podniesione w wywiedzionej do Sądu skardze nie zasługują na uwzględnienie. Należy jednak odnotować, że odnośnie prawidłowości procedowania w kwestii odrzucenia zarzutu, ocenie Sądu podlega jedynie legalność czynności Rady Miejskiej podjętych na stosownej sesji, w odniesieniu do uchwały tyczącej zarzutu skarżących (zakres sprawy wyznaczony jest ich interesem prawnym). W tym kontekście bez znaczenia pozostaje kwestia ogólnej ilości omawianych na sesji zarzutów. Istotne znaczenie ma jedynie okoliczność, iż Skarżący zostali prawidłowo powiadomieni o terminie sesji rady gminy, na której omawiany był ich zarzut, co potwierdza zwrotka znajdująca się w aktach admin. sprawy (art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Omawianie ich zarzutu umieszczono w porządku sesji (co potwierdza protokół w części dotyczącej uchwalenia porządku obrad) oraz fakt, iż zarzut został omówiony, a Skarżący mogli w sprawie zabrać głos (co potwierdza również stosowna część protokołu - wskazano, iż wypowiadał się p. R. bez dokładniejszego sprecyzowania personaliów). Z treści protokołu nie wynika, aby skarżący L. R. nie mógł się wypowiedzieć w przedmiocie zarzutu (w szczególności nie odnotowano, jakoby nie udzielono mu głosu lub głos ten odebrano). W tej sytuacji zarzuty w tym zakresie, sformułowane na rozprawie przed WSA, podczas drugiego rozpoznania sprawy, nie znajdują potwierdzenia w dokumentach. Podobnie nie może być uwzględniony zarzut skargi, iż zainteresowani nie mogli zapoznać się z prognozą oddziaływania na środowisko realizowanej drogi, na etapie powtórnego wyłożenia planu. Kwestia ta przede wszystkim nie była podnoszona we wniesionym zarzucie, co oznacza, iż Rada nie odnosiła się do niej w zaskarżonej uchwale. Trzeba stwierdzić, iż podniesiono ją na etapie wniesienia skargi, bez przedstawienia wiarygodnych dowodów przemawiających za prawdopodobieństwem wywodzonych tez, co do braku udostępnienia im tego dokumentu. W świetle wyjaśnień Rady Miejskiej, wskazujących na to, że były one dostępne na prośbę zainteresowanych w określonym pomieszczeniu w siedzibie organu, sugerowana okoliczność faktyczna nie mogła być uznana za uzasadniającą skuteczne zakwestionowanie uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu. Zauważyć należy również, iż Skarżący nie wskazali, jaki związek może mieć wadliwość uchwały o odrzuceniu zarzutu z faktem niemożności dostępu do prognozy oddziaływania na środowisko. Mając jednakże na uwadze uprzednio wskazane wadliwości przedmiotowej uchwały o odrzuceniu zarzutu, występujące w niniejszej sprawie - w kontekście oceny prawnej sformułowanej przez NSA, która wiąże Sąd obecnie ją rozpoznający – konieczne stało się stwierdzenie jej nieważności. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 147 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm - orzekł jak w pkt. 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, podejmując ponownie uchwałę w przedmiocie zgłoszonego zarzutu do projektu planu, należy : - prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy w zakresie przebiegu osi ul. [...] na wysokości działki skarżących oraz istniejącej szerokości tej drogi, wynikającej z dokumentów, - rozważyć podniesioną wątpliwość co do aktualności mapy (podkładu geodezyjnego), na której sporządzony został wyrys projektu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, - w następnej kolejności ustalić stan zainwestowania nieruchomości położonych na tym odcinku, po obu stronach ul. [...], w celu przesądzenia, czy konieczne będzie poszerzenie drogi do szerokości 10 m oraz czy winna ona przebiegać w sposób określony na wyrysie owego projektu planu, a więc równomiernie kosztem nieruchomości położonych po obu jej stronach, czy też oś jej przebiega w innym miejscu niż to oznaczono na wyrysie, a sama droga na tym odcinku ma inną szerokość niż określał to podkład geodezyjny przyjęty do jego sporządzenia. Poczynienie tych ustaleń jest konieczne - w kontekście oceny prawnej, zawartej w wyroku NSA z dnia 14.12.2010 r., sygn. akt II OSK 2073/10 - jako wiążące się z wielkością zajęcia gruntów na poszerzenie tej drogi oraz stopniem obciążenia w tym zakresie nieruchomości należącej do skarżących.