IV SA/Wa 2534/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej R. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 2534/17 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].08.2017 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2017 r., nr [...] o wymeldowaniu R. M. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Stan niniejszej sprawy, ustalony przez Organy obu instancji, przedstawia się następująco. W związku z informacjami przekazanymi przez Wydział Gospodarki Lokalami Urzędu Miasta w [...] o niezamieszkiwaniu przez R. M. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] Prezydent Miasta [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o jej wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, Organ I. instancji decyzją z [...] czerwca 2017 r. rozstrzygnął o wymeldowaniu Skarżącej z pobytu stałego pod wskazanym adresem. Przyjął, że wymieniona opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego trwale i dobrowolnie, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego R. M. nie zgodziła się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta [...] i wniosła odwołanie do Wojewody [...]. Wojewoda potwierdził, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowi lokal komunalny, którego najemcą jest M. K. Powołał się na jej zeznania z [...] marca 2017 r., z których wynika, że R. M. jest konkubiną jej syna i matką wnuka D. M. W przedmiotowym lokalu nie mieszka od ok. 8 lat. Przyjeżdża kilka razy w miesiącu. Nie nocuje, bo nie ma miejsca do spania. R. M. mieszka razem ze swym synem w [...] u koleżanki. W miejscu stałego zameldowania pozostawiła pewne rzeczy (ubrania, szkło, pralkę. M. K. oświadczyła, że nie chce aby R. M. została wymeldowana z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wyjaśniła, że nie może się ona zameldować w miejscu pobytu i jest to jej adres do korespondencji, którym posługuje się przy załatwianiu spraw urzędowych. Jednocześnie M. K. stwierdziła, że z powodu braku miejsca w omawianym lokalu nie ma możliwości, aby R. M. ponownie w nim zamieszkała na stałe. Zawiadomiona o wszczętym postępowaniu, R. M. wskazała, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] mieszkała do 2009 r., kiedy to razem z synem przeprowadziła się do [...] i zamieszkała w lokalu użyczonym przez koleżankę. Mieszka tam do dziś i jest to miejsce, w którym aktualnie koncentruje się jej życie. Wymieniona stwierdziła jednak, że nie opuściła trwale miejsca zameldowania na pobyt stały, gdyż bardzo często przyjeżdża do niego i czasem zostaje na noc, dysponuje kluczami do drzwi wejściowych oraz przechowuje rzeczy osobiste i sprzęty gospodarstwa domowego (np. pralkę i garnki). Jednak nie partycypuje w kosztach utrzymania tego mieszkania. Oględziny przeprowadzone w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] wykazały, że mieszkanie składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i korytarza. Jeden pokój zajmują M. i W. K., a drugi ich syn K. K. Kiedy R. M. przyjeżdża do lokalu, śpi na materacu w pokoju K. K. Tam też w szafie i komodzie znajdują się jej ubrania i bielizna, a w szafce w korytarzu - buty. Natomiast w garażu stoi pralka wymienionej oraz szkło stołowe. Przesłuchana w charakterze świadka M. L. (lok. [...]) zeznała, że zna R. M. Widuje ją dość często, ostatnio w piątek [...] maja br., ale nie jest pewna, czy mieszka i nocuje ona w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], Natomiast B. L. (lok. [...]) widywała wymienioną bardzo często (2-3 razy w tygodniu), ale od pewnego czasu już rzadziej. Organ odwoławczy nie uwzględnił zeznań B. F., który przyszedł na przesłuchanie bez dokumentu tożsamości, a z protokołu przesłuchania nie wynika, w jaki sposób została potwierdzona tożsamość świadka. W aktach administracyjnych znajduje się także notatka służbowa z [...] czerwca 2017 r. dotycząca opłat wnoszonych przez najemcę lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Administrator budynku potwierdził, że M. K. uiszcza opłaty za [...] osoby i wśród nich nie jest ujęta R. M. Uwzględniając przytoczone ustalenia i okoliczności Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent Miasta [...] słusznie orzekł o wymeldowaniu R. M. z miejsca pobytu stałego. W szczególności z wyjaśnień stron postępowania: M. K. i R. M. wynika jasno, że Wymieniona nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od 2009 r., od kiedy to razem z synem przeprowadziła się i zamieszkała w użyczonym mieszkaniu w [...]. W lokalu tym mieszka do dziś i - jak sama oświadczyła przed Organem I. instancji - jest to miejsce, w którym koncentruje się jej życie. W ocenie Wojewody [...], te oświadczenia świadczą o świadomie i z własnej woli podjętej przez Odwołującą decyzji o urządzeniu ośrodka spraw życiowych w nowym miejscu, a tym samym nie pozostawiają wątpliwości co do zamierzonego, trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez nią dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały. Wnioski te wzmacniają dodatkowo ustalenia dokonane przez Organ I. instancji w trakcie oględzin w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], a mianowicie, że pobyt R. M. w lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały, ma charakter okazjonalny i wizytowy, tj. wymieniona przyjeżdża jedynie w odwiedziny do M. K. I chociaż pobyty te wiążą się nieraz z nocowaniem (na co zwrócili uwagę przesłuchani świadkowie) i przechowywaniem pewnych rzeczy osobistych przez Wymienioną, to nie stanowią one automatycznie o stałym zamieszkiwaniu (czyli przebywaniu z zamiarem stałego pobytu). Jak trafnie zwrócił uwagę Organ I instancji, R. M. nie ma "swojego miejsca" w lokalu i śpi na materacu w jednym z pokoi. Brak możliwości stałego zamieszkiwania przez Wymienioną w przedmiotowym lokalu potwierdziła także M. K. w wyjaśnieniach złożonych do protokołu. W świetle art. 35 ustawy o ewidencji ludności - jak podkreślił Wojewoda - prawnie niedopuszczalnym jest utrzymywanie dalszego, fikcyjnego zameldowania w lokalu osoby, która w rzeczywistości mieszkanie to opuściła i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Również Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zameldowanie w określonym miejscu ma charakter wyłącznie porządkowy, nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu i stwierdza jedynie fakt przebywania osoby w tym lokalu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r., K 20/01, Dz. U. z 2002 r. nr 78, poz. 716). W związku z tym spraw meldunkowych nie należy łączyć z prawem do otrzymania innego mieszkania. Sprawy zaś dotyczące zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy - na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego - należą do wyłącznej właściwości Organów gminy, a Wojewoda [...] - jako terenowy organ administracji rządowej - w żaden sposób na nie oddziałuje. Prośby o otrzymanie lokalu socjalnego R. M. powinna kierować do Prezydenta Miasta [...]. Natomiast ewentualne trudności w życiu codziennym wynikające z braku zameldowania - choć ważne z punktu widzenia strony - nie mają znaczenia przy stwierdzaniu przesłanek wymeldowania, określonych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wojewoda poinformował też, że przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń przewidujący karę za niedopełnienie obowiązku meldunkowego został uchylony mocą art. 62 ustawy o ewidencji ludności (Dz. U. Nr 217, poz. 1427) 1 stycznia 2013 r. Na mocy przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jak podkreślił Wojewoda, R. M. obowiązana jest zameldować się na pobyt stały lub pobyt czasowy w miejscu, w którym faktycznie zamieszkuje, w terminie 30 dni od dnia przybycia do tego miejsca. W przypadku trudności w zameldowaniu się w drodze czynności materialno-technicznej (poprzez wypełnienie zgłoszenia pobytu stałego lub czasowego), wymieniona może dochodzić zameldowania w trybie postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu którego, wydawana jest stosowna decyzja. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. M. podała, że pod adresem przy ul. [...] w [...] jest zameldowana od wielu lat. Wspólnie z M. K. prowadziły wspólne gospodarstwo domowe. W szafie znajdują się jej ubrania i buty. Z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe, ze względu na swego syna D. zdecydowała, iż w dni powszednie będą mieszkali u jej przyjaciółki w [...], a na weekendy będą przyjeżdżali do mieszkania w [...]. Tak też robią. Jej syn jest bardzo zdolnym chłopcem, nigdy nie miał problemów z nauką w szkole, obecnie studiuje architekturę w [...]. Niestety pod adresem ul. [...] w [...] nie mógłby się tak rozwinąć, jak to jest możliwe w użyczonym mieszkaniu [...]. Podała, że ustawowy obowiązek meldunkowy miał zostać zniesiony nową ustawą o ewidencji ludności z 24 września 2010 r. Jednak jest utrzymany w mocy. Brak informacji o miejscu zamieszkania sprawia problemy z głosowaniem w wyborach i realizacją zadań z zakresu zabezpieczenia społecznego, czyli np. emerytur, rent, dodatków, opieki społecznej czy ubezpieczeń społecznych. Może też utrudniać planowanie obwodów szkolnych, realizację powszechnego obowiązku obrony, wyliczenie funduszy sołeckich i subwencji dla gmin, czy kontrolę legalności pobytu cudzoziemców. Wyraziła przekonanie, że skoro nie opuściła na stale swego dotychczasowego miejsca pobytu, to nie powinna zostać wymeldowana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...].08.2017 r., w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że nie odpowiada ona prawu. Organy obu instancji nie rozważyły bowiem dostatecznie wnikliwie wszystkich istotnych okoliczności tej sprawy i z tego względu wyprowadziły błędne wnioski, co skutkowało wadliwym jej rozstrzygnięciem. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r. poz. 388), obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. W myśl art. 35 omawianej ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei stosownie do jej art. 26 ust. 1 pkt 1 adres określa się przez podanie nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Wobec tego rolą organów orzekających w tego typu sprawach jest jednoznaczne ustalenie, czy strona w stosunku, do której toczy się postępowanie o wymeldowanie opuściła miejsca pobytu stałego - rozumianego jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu. Wiąże się z tym ściśle kwestia dobrowolności owego opuszczenia miejsca zameldowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to jest dobrowolne i trwałe. Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia lub w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które bez wątpienia wyraża wolę osoby opuszczającej miejsce dotychczasowego pobytu co do skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zaś trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ta wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem dotychczasowego miejsca pobytu. Zatem o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić jedynie wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, przy czym zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Obowiązkiem organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest zatem ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, czy dana osoba dobrowolnie i trwale opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Nadmienić też należy, że w niniejszej sprawie przepisy prawa procesowego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia - to przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwany k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. Zgodnie bowiem z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec tego, aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, winna ona zarówno fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, jak i mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim swych spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby, to miejsce, w którym realizuje ona swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego przebywania itp. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności jest zaś spełniona, o czym była już mowa, właśnie wówczas, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. W niniejszym postępowaniu Organy obu instancji błędnie przyjęły, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania Skarżącej z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Ustalenia takie nie są uprawnione, a stwierdzenia w tym przedmiocie, wyrażone w zaskarżonej decyzji, co najmniej przedwczesne. Należy bowiem mieć na uwadze, że wymeldowania tego nie domaga się ani najemczyni owego lokalu – M. K., ani żadna z pozostałych osób w nim zamieszkujących. R. M. od początku twierdziła zaś, że w dni powszednie wraz z synem rzeczywiście przebywa w warszawskim mieszkaniu, użyczonym jej przez koleżankę, natomiast na weekendy powraca do przedmiotowego lokalu. Ma do niego klucze, może przyjechać w każdej chwili i ma gdzie nocować. Przeprowadzona zaś wizja lokalna potwierdziła, że w lokalu tym znajdują się jej rzeczy. Ustalono, że śpi na materacu, w pokoju należącym do brata jej konkubenta – K. K. Fakt, że jest tam widywana potwierdzają zeznania sąsiadów. Skarżąca wskazywała też, że z lokalem tym więzi nie utraciła, jest w dobrych relacjach z pozostałymi osobami go zamieszkującymi i systematycznie się w nim zatrzymuje. Liczy też się z tym, że jej koleżanka w każdej chwili może zrezygnować z dalszego użyczania jej mieszkania warszawskiego. Nie może też się w nim zameldować, wobec tego stale utrzymuje kontakt z lokalem nr [...] przy ul. [...] w [...] i członkami rodziny jej konkubenta, tam zamieszkującymi. Zasadnicze znaczenie ma zatem fakt, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeśli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. W takim rozumieniu zatem opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i jednoczesna wola zerwania związków z dotychczasowym lokalem, którą należy oceniać na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, stopień koncentracji ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1577/09; wyrok NSA z 19 maja 2017 r., sygn. II OSK 2409/15). W tych warunkach nie można się zgodzić ze stanowiskiem Organu odwoławczego, że zaszła przesłanka do wymeldowania R. M. z miejsca jej stałego zameldowana. Przesłanką, która zawsze musi być spełniona aby możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie, jak już wskazano, że osoba ta trwale opuściła miejsce zameldowania, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być zatem następstwem ustalenia zamiaru ostatecznego zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, a także weryfikacji, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu stałego ośrodka osobistych i majątkowych interesów, przy czym zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia i zweryfikowania okoliczności. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, powinno mieć charakter trwałej rezygnacji z zamieszkania w lokalu będącym dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolnego wyprowadzenia się do innego miejsca. Skoro zatem w niniejszej sprawie z materiału dowodowego w niej zgromadzonego nie wynika niezbicie, aby osoba objęta wnioskiem o wymeldowanie w spornym budynku faktycznie w ogóle nie zamieszkiwała, to nie sposób przyjąć, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 35 cyt. ustawy. Wręcz przeciwnie, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w tej sprawie, Skarżąca nie ma zamiaru zerwania więzi z tym miejscem. W dni wolne od pracy świadczonej w Warszawie, przyjeżdża do tego lokalu i w nim przebywa. Nie może więc budzić wątpliwości, że w związku z tym nie zachodzi przesłanka do jej wymeldowania z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Wbrew sugestiom Organów, nie są to bowiem jedynie odwiedziny czy wizyty, a zamieszkiwanie. Trzeba też mieć na względzie, że postępowanie w sprawie o zameldowanie czy też o wymeldowanie nie służy rozstrzyganiu sporów własnościowych. Jego wyłącznym celem jest ewidencja ludności. Nie ma zatem przesądzającego znaczenia fakt za ile zamieszkujących osób uiszczane są opłaty czynszowe. Jest to osobna kwestia. Ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie (brak uiszczania opłat) nie mogą samodzielnie świadczyć o zerwaniu więzi z danym lokalem. Wobec poczynionych ustaleń, wadliwie ocenionych przez Organy obu instancji, Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez nieuprawnione w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania i wymeldowania R. M. z miejsca jej stałego zameldowana, a mianowicie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania, w punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cyt. ustawy, zwracając uiszczony wpis od skargi. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku należy zastosować się do wskazań oraz oceny prawnej Sądu, wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku i rozważyć umorzenie tego postępowania administracyjnego.