IV SA/Wa 2557/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] odmawiającą B. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 24 września 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B. A. reprezentowana przez radcę prawnego T. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję. Do wniosku załączyła skargę. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. została doręczona skarżącej dopiero w dniu 17 września 2013 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skarżąca nie wiedziała wcześniej o jej wydaniu, cały czas na nią oczekiwała. Wbrew oznaczeniom uczynionym na kopercie przez pracownika poczty, zgodnie z którymi doręczenie nastąpiło wobec podwójnego awizowania przesyłki, skarżąca nie wiedziała o przesyłce ani o pozostawionym awizo. Ponadto, od stycznia bieżącego roku skarżąca nigdzie nie wyjeżdżała, co kilka dni sprawdzała skrzynkę pocztową. Zdaniem pełnomocnika, zasady doświadczenia życiowego wskazują, że tym bardziej odebrałaby awizowaną przesyłkę od organu II instancji, ponieważ czekała na decyzję. Pełnomocnik powołał się na dowód w postaci przesłuchania strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Powyższe oznacza, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy. Na wstępie Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie czas ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji, co nastąpiło w dniu 17 września 2013 r. Przyjąć trzeba, że wówczas ustała przyczyna uchybienia terminu, zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nadany w urzędzie pocztowym w dniu 24 września 2013 r., został złożony w ustawowym terminie. Nadto, równocześnie ze złożeniem wniosku dokonano czynności, dla której uchybiono terminowi. Przechodząc do oceny kolejnej z przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu, tj. do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, że kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu może zatem mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 1040/12). Odnosząc powyższe kryteria do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu. Nie uprawdopodobniła bowiem, że nie wiedziała o pozostawionym awizo. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1271/10 (Lex nr 743758), co do zasady argument, że skarżący nie otrzymał awiza mógłby zostać uwzględniony, gdyby skarżący w jakikolwiek sposób uprawdopodobnił, że taka okoliczność miała miejsce. Dla takiego uprawdopodobnienia konieczne byłoby wykazanie, że skrzynka oddawcza była uszkodzona lub dostęp do tej skrzynki był powszechny. Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Z akt sprawy wynika, że decyzję wysłano na adres wskazany przez skarżącą. Przesyłka została awizowana w dniach 10 stycznia 2013 r. oraz 17 stycznia 2013 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 25 stycznia 2013 r. Prawidłowo zatem, stosownie do art. 44 § 1 k.p.a., przesyłka była przechowywana w placówce pocztowej przez okres 14 dni, zaś doręczenie decyzji skarżącej należy uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.