IV SA/Wa 2609/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego J. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. powołując jako podstawę prawną art. 7 ust. 2 i art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16 poz. 78 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Miasta O. wyraził, m.in. zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne [...] ha gruntu leśnego lasu ochronnego prywatnej własności wchodzącego w skład działek nr [...] w obrębie [...] w O. Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podnosząc brak podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast decyzją z dnia [...] października 2009 r., po rozpoznaniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Ochrony Środowiska utrzymał w mocy wspomnianą wyżej własną decyzję. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po jej rozpoznaniu wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1896/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2009 r. oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w w/w wyroku Minister Środowiska pisemnie zwrócił się do pełnomocnika strony o sprecyzowanie żądania wniosku. W odpowiedzi strona wyjaśniła, iż przedmiotem żądania jest zarówno stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1998 r. w związku z wydaniem jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją w związku z tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w rozumieniu art.145 § 1 pkt 4 kpa. Po rozpatrzeniu tak sformułowanego wniosku, decyzją z dnia [...] września 2010 r. Minister Środowiska powołując w podstawie prawnej art. 156 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1998 r. Zgodnie z pouczeniem prawnym zawartym w powyższej decyzji, stała się ona przedmiotem skargi przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po jej rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. IV SA/Wa 2071/10 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że złożenie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po wyczerpaniu wszystkich środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skarżący nie wniósł do Ministra Środowiska o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, przez co nie wyczerpał środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Kierując się wskazaniami zawartymi w w/w postanowieniu WSA w Warszawie, strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. skierowanym do Ministra Środowiska złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpoznaniu wniosku strony, Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. Po jej rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 229/11 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. K. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r. W wyniku rozpoznania skargi J. K. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1706/11 uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Odnosząc się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu powyższego wyroku Minister Środowiska wskazał, że analizując zapis art. 15 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 1997 r., Nr 54, poz. 349) wskazać należy, że w dniu wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r. działki nr [...] w obrębie [...] w O. leżały w granicach administracyjnych miasta O., czyli spełniona została przesłanka z art. 15 pkt 7 lit. a) "Za lasy szczególnie chronione, zwane dalej lasami ochronnymi, mogą być uznane lasy, które są położone w granicach administracyjnych miast i w odległości 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców". Tym samym przedmiotowe grunty z mocy prawa były lasami ochronnymi. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mógł w trybie art. 7 ust. 2 powyższej ustawy wyrazić zgodę na przeznaczenie gruntów lasów ochronnych na cele nierolnicze i nieleśne. Status lasów ochronnych dla przedmiotowych działek nie został zniesiony. Minister Środowiska wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 156 kpa ponieważ zaskarżona decyzja nie została dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. wniosła w imieniu J. K. pełnomocnik. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 153 ppsa przez brak uwzględnienia przez organ wydający decyzję wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn.akt IV SA/Wa 1706/11; 2/ art. 15 pkt 7 lit. a) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 1997 r., Nr 54, poz. 349) przez uznanie na tej podstawie prawnej prawidłowości działania Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa wydającego zaskarżoną decyzję z 1998 r., pomimo braku uwarunkowań prawnych uprawniających do zastosowania tego przepisu w odniesieniu do przedmiotowej działki; 3/ art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przez naruszenie konstytucyjnych zasad ochrony własności prywatnej; 4/ art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez brak uznania naruszenia przesłanek nim określonych i brak należytego rozpatrzenia zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącego zarzutów w tym przedmiocie; 5/ art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, które odpowiadałoby wymogom określonym tymi przepisami; 6/ art. 7 i art. 77 kpa poprzez brak przeprowadzenia w sposób należy postępowania dowodowego objętego zakresem postępowania nieważnościowego, zmierzającego do wyjaśnienia całości stanu faktycznego i prawnego sprawy, w związku z zarzutami zgłoszonymi we wniosku wszczynającym postępowanie i w dalszych pismach strony, kierowanych do organu w tej sprawie. Ponadto zaskarżonym decyzjom zarzuciła: 1/ brak wykazania po stronie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych kompetencji prawnych do wkraczania w sposób władczy w prawa właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] w O., stanowiącej las nie będący własnością Skarbu Państwa i nie mający statusu lasu ochronnego; 2/ brak wskazania dowodu potwierdzającego posiadanie przez działkę leśną nr [...] z obrębu [...] położoną przy ul. [...] w O. – będącej przedmiotem postępowania – statusu lasu ochronnego (zarówno skarżący, jak i wcześniej jego ojciec jako właściciel przedmiotowej działki, nie otrzymał decyzji wydanej w trybie art. 16 ust. 1 a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach); 3/ bezzasadne uznanie zarządzenia Nr 75 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 września 1993 r. dotyczącego pozbawienia charakteru ochronnego lasu stanowiącego własność Skarbu Państwa, będące w zarządzie Lasów Państwowych, położnego w granicach administracyjnych O. – za dowód w niniejszej sprawie; 4/ pominięcie stanowiska Starosty Powiatu O. wyrażonego pismem z dnia 13 października 2010 r. będącego dowodem braku posiadania przez przedmiotowy las, charakteru lasu chronionego; 5/ brak przeprowadzenia dowodu z akt sprawy na sprawdzenie prawdziwości twierdzeń Urzędu Miasta O. – wnoszącego o przeznaczenie nieruchomości należącej do skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę dojazdową dla nieruchomości sąsiednich – odnośnie faktycznego istnienia wniosku właściciela o tej treści; 6/ brak przeprowadzenia dowodu z załączonych do akt sprawy dokumentów na okoliczność braku ważnych względów społecznych uzasadniających ingerencję organu administracji publicznej w zmianę przeznaczenia nieruchomości skarżącego na drogę dojazdową, która nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Wskazując na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. Wyjaśniając motywy wyroku rozstrzygającego niniejszą sprawę należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt. IV SA/Wa1706/11 uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania dla organu administracji publicznej co do dalszego postępowania. Zasadniczą kwestią jest więc to, czy zaskarżona decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. została wydana zgodnie z wytycznymi wyrażonymi w cytowanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego sądu oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu poglądowi w pełnym zakresie. Innymi słowy, w przypadku gdy sprawa po raz drugi rozpoznawana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - po uchyleniu decyzji i wydaniu nowego orzeczenia - Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku (wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2007 r., I SA/Kr 988/06, M. Podatkowy 2007/8/3). Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2006 r., I SA/Wa 1597/06, LEX nr 320090). W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 219-225). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa1706/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 kpa, nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 kpa tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107 § 3 kpa. Skarżący domagając się stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] grudnia 1998 r. podnosił, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 9 ust 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz przepisami rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 sierpnia 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne, a także szczegółowych zasad prowadzenia w nich gospodarki leśnej, ówczesny Minister Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa uprawniony był do wyrażania zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne wyłącznie wtedy gdy stanowiły one własność Skarbu Państwa względnie posiadały status lasu ochronnego. Zdaniem skarżącego jego działka wskazanych warunków nie spełniała, stanowiła bowiem własność prywatną i nie posiadała charakteru lasu ochronnego. Do tego bowiem aby las mógł zostać uznany za ochronny właściwy organ winien w tej sprawie przeprowadzić postępowanie administracyjne. Akt uznania lasu za ochronny ma charakter decyzji administracyjnej wydanej za zgodą właściciela nieruchomości i jest on - obok innych wymaganych w sprawie dowodów - potwierdzeniem stanu prawnego nieruchomości w tej kwestii. Zdaniem Sądu z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ podjął jakiekolwiek działania mające na celu wyjaśnienie podnoszonych przez wnioskującego o stwierdzenie nieważności J. K. zarzutów. Mimo, iż w sprawie zgromadzono określoną dokumentację organ nie dokonał jej oceny. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie z wyraźnym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie wyjaśniły czy istniały podstawy do wydania przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r. Zdaniem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r. dopiero uzupełnienie materiału dowodowego, a następnie jego ocena zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa pozwoli na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadniając zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2012 r. Minister Środowiska wskazał, że zapis art. 15 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 1997 r., Nr 54, poz. 349) wskazuje, że w dniu wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r. działki nr [...] w obrębie [...] w O. leżały w granicach administracyjnych miasta O., czyli spełniona została przesłanka z art. 15 pkt 7 lit. a) "Za lasy szczególnie chronione, zwane dalej lasami ochronnymi, mogą być uznane lasy, które są położone w granicach administracyjnych miast i w odległości 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców". Tym samym przedmiotowe grunty z mocy prawa były lasami ochronnymi. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mógł w trybie art. 7 ust. 2 powyższej ustawy wyrazić zgodę na przeznaczenie gruntów lasów ochronnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tymczasem – zdaniem Sądu – zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, obowiązującą w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący ([...] grudnia 1998 r.) wynika, że przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, pozostałych gruntów leśnych – wymaga uzyskania zgody wojewody. Natomiast zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 powyższej ustawy zasady zaliczania lasów do lasów ochronnych, określają przepisy o lasach. Zgodnie z art. 15 pkt 7 lit. a) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 1997 r., Nr 54, poz. 349) za lasy szczególnie chronione, zwane dalej lasami ochronnymi, mogą być uznane lasy, które są położone w granicach administracyjnych miast i w odległości 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców. Jednocześnie zgodnie z art. 16 pkt 2 powyższej ustawy uznanie lasu za ochronny lub pozbawienie go tego charakteru zarządza Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na wniosek wojewody, uzgodniony z właścicielem lasu i z zarządem gminy – w odniesieniu do lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa. Wynika skąd, że w okresie obowiązywania ustawy o lasach z 1991 r. sam fakt występowania lasu o określonych cechach nie skutkował jego zaliczeniem z mocy prawa do kategorii "ochronnych", niezbędny był akt organu administracji o zaliczeniu go do ochronnych. Rolą organu było więc ustalenie czy przedmiotowy las został zaliczony do tej kategorii w następstwie wydania stosownego aktu w myśl ustawy o lasach z 1991 r. bądź z mocy przepisów uprzedni obowiązujących. Organy nie wyjaśniły – zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r. – czy w odniesieniu do lasu należącego do skarżącego zostało wydane zarządzenie w zakresie uznania lasu za ochronny bądź należał on do ochronnych w myśl wcześniejszych regulacji. Od rozstrzygnięcia w tym zakresie zależy bowiem właściwość organu do wyrażenia zgody na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.