IV SA/Wa 2622/18

Dnia 3 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 grudnia 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W. i K. W. na postanowienie postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], Wojewoda [...], w związku z prowadzonym postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], ustalającej odszkodowanie w kwocie 3 774 673,00 zł na rzecz W. E., M. W. i K. W. za nieruchomość położoną w [...] przy dawnej ulicy [...] (obecnie ul. [...], [...]), stanowiącą działkę gruntu o powierzchni 6863,7 m2, wywłaszczoną orzeczeniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1946 r., [...] od S. E. na rzecz Skarbu Państwa, z przeznaczeniem dla Polskich Kolei Państwowych Okręgu [...], wstrzymał z urzędu wykonanie ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] do czasu rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Na powyższe postanowienie W. E., M. W. oraz K. W. wnieśli zażalenie, zarzucając naruszenie art. 159 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie tego przepisu, podczas gdy nie było podstaw do wstrzymania z urzędu wykonania decyzji ostatecznej, albowiem decyzja została w całości wykonana w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] – G. S., sygn. akt [...]. Wnoszący zażalenie wskazali, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. stała się ostateczna z dniem [...] maja 2016 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną we [...] przy dawnej ul. [...] (obecna ul. [...]). Następnie Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymał tę decyzję w mocy. Skarżący zaskarżyli tę decyzję, wskutek czego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, uchylono decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]. W tym stanie rzeczy, żalący złożyli wniosek o nadanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], klauzuli wykonalności, którą postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...], nadał Sąd Rejonowy w [...]. W ten sposób – po uzyskaniu tytułu wykonawczego – składający zażalenie wszczęli postępowanie egzekucyjne celem przymusowego wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., które zakończyło się wyegzekwowaniem odszkodowania w kwocie 3.774.673,00 zł, a więc na obecną chwilę decyzja Prezydenta Miasta [...] jest wykonana w całości, o czym – zdaniem żalących się – wojewoda musiał wiedzieć w momencie wydawania kwestionowanego postanowienia. W ocenie składających zażalenie, w tym stanie rzeczy orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji było bezprzedmiotowe. Ponadto zwrócili oni uwagę, że zakwestionowane postanowienie było drugim tego rodzaju aktem w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...]. Wcześniejszym było postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], które zdaniem wnoszących zażalenie upadło wraz z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, uwzględniającym skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. Ponadto, w ich ocenie, zażalenie jest uzasadnione, ponieważ organ jako podstawy nieważności wskazuje kwestie, które podlegały badaniu przez Sąd, nadto nie zaszły wyjątkowe okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił w całości zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...]. W treści jego uzasadnienia Minister szczegółowo zreferował przebieg sprawy oraz mające w niej zastosowanie przepisy, a następnie w nawiązaniu do nich stwierdził, że brak było podstaw do ponownego wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. Minister wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o wstrzymaniu z urzędu ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2016 r., a postanowienie to zostało utrzymane postanowieniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], a następnie wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., IV SA/Wa 1454/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]., wniesiona zaś od tego wyroku skarga kasacyjna nie została dotychczas rozpoznana, a zatem postanowienie to nadal funkcjonuje w obiegu prawnym. Na tej podstawie Minister stwierdził, że brak było podstaw do wydania kolejnego postanowienia o wstrzymaniu wykonania tej same decyzji, tym bardziej że w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. toczy się ponownie, a nadto Sąd nie orzekał w tym przypadku o legalności postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. wstrzymującego wykonanie wskazanej decyzji oraz utrzymującego go w mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodły M. W. oraz K. W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionując uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju. Skarżące zarzuciły postanowieniu Ministra Inwestycji i Rozwoju: naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego mające wpływ na treść uzasadnienia, tj. art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że mimo prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, uchylającego decyzję z dnia [...] maja 2017 r. Ministra Infrastruktury i Budownictwa, nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewody [...], nr [...], które stwierdzały nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezydenta Miasta [...], nr [...] – wydanie rozstrzygnięcia przez NSA w sprawie rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., IV SA/Wa 1454/17, oddalającego skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewody [...], nr [...], tylko w zakresie wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta [...] jest prejudykatem, w ramach którego można stwierdzić, że w obrocie prawnym istnieje postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji Prezydenta Miasta [...], a zdaniem Skarżących jest przeciwnie – zważywszy, iż toczące się postępowanie przed NSA w zakresie tyko wstrzymania wykonalności decyzji jest bezprzedmiotowe, a więc w rezultacie NSA umorzy postępowanie z uwagi na wcześniejsze prawomocne orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, uchylające decyzję z dnia [...] maja 2017 r. Ministra Infrastruktury i Budownictwa, nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., [...]. Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżące podniosły, że nie godzą się ze stanowiskiem organu, iż w obrocie prawnym istnieje postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], utrzymujące w mocy poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], wstrzymujące wykonanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] z uwagi na to, jak stwierdził organ, że wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., IV SA/Wa 1454/17, oddalającego skargę na wskazane wyżej postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie powoduje usunięcia z porządku prawnego powyższego postanowienia Wojewody [...], a zatem nie było konieczności wydawania kolejnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania spornej decyzji Prezydenta Miasta [...]. Zdaniem Skarżących organ nie zważył, że po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., IV SA/Wa 1454/17, oddalającym skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd ten, wyrokiem z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, orzekł co do meritum sprawy, uchylając decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewody [...], które stwierdzały nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. W ocenie Skarżących uwzględnienie skargi przez WSA w Warszawie, w sprawie IV SA/WA 1840/17, spowodowało, że zgodnie z art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w zakresie wstrzymania wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] utraciło moc. W rezultacie tego Minister Inwestycji i Rozwoju miał więc wydać trafne postanowienie, którego uzasadnienie Skarżące uznały jednak za bezpodstawne. W związku z powyższym Skarżące wniosły o: a) uchylenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju w zakresie, którym za podstawę uchylenia w całości postanowienia z dnia [...] stycznia 2018 r. Wojewody [...], nr [...], uznał istnienie w obrocie prawnym postanowienia wstrzymującego wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezydenta Miasta [...], nr [...]; b) zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, uznając, że twierdzenia w niej zawarte stanowią jedynie polemikę z ustaleniami zawartymi w zaskarżonym postanowieniu dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Organ podtrzymał stanowisko przedstawione w ww. postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W jej następstwie postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub kiedy doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Dodać należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpatrzył niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Badając legalności zaskarżonego postanowienia w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw. Rozstrzygnięcie sporu powstałego na gruncie niniejszej sprawy sprowadza się do konieczności ustalenia statusu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], co do jej wykonalności. Przypomnieć należy, że powyższą decyzją Prezydent Miasta [...], jako starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, orzekł m.in. o ustaleniu na rzecz określonych w tej decyzji osób odszkodowania w łącznej wysokości 3 774 673,00 zł za nieruchomość położoną w [...] przy dawnej ulicy [...] (obecnie ul. [...], [...]), wywłaszczoną orzeczeniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1949 r., [...], od S. E. na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem dla Polskich Kolei Państwowych Okręgu [...]. Wątpliwości co do zgodności z prawem powyższej decyzji powziął Wojewoda [...], w związku z czym pismem z dnia [...] maja 2016 r. zawiadomił pełnomocnika stron, do których adresowana była ww. decyzja oraz wydający ją organ o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Ponadto postanowieniem wydanym w tej samej dacie wstrzymał z urzędu wykonanie powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji. Pełnomocnik stron wniósł zażalenie na to postanowienie. W rezultacie jego rozpoznania, w trybie autokontroli, tj. na podstawie art. 132 § 1 k.p.a., Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], w punkcie 1. uchylił zaskarżone postanowienie z [...] maja 2016 r. o wstrzymaniu z urzędu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, uwzględniając w całości zażalenie złożone przez pełnomocnika Stron odnośnie do niewskazania w zaskarżonym orzeczeniu dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz co do braku pieczęci Wojewody, ale jednocześnie, uzupełniwszy te braki, w punkcie 2. postanowienia orzekł o wstrzymaniu z urzędu wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, przedstawiając szeroką argumentację faktyczną i prawną. Postanowienie to zostało przez Strony zaskarżone, lecz orzekający w sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], a wniesiona na to postanowienie skarga została nieprawomocnie oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r., I SA/Wa 1454/17, i do dnia wydania niniejszego wyroku kwestia ta nie została rozstrzygnięta stosownym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], jako ostateczne, nadal pozostaje w obiegu prawnym i wywołuje przewidziane w nim skutki, gdyż póki co żadnym orzeczeniem organu administracji publicznej, ani prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego postanowienie to nie zostało z obrotu prawnego wyeliminowane. Oceny tej nie zmienia wydanie przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], stwierdzającej nieważność spornej decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz fakt, że decyzję Wojewody utrzymała następnie w mocy decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], bowiem – jak sami Skarżący podnoszą – wyrokiem z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględnił wniesioną skargę i uchylił obie decyzje. Oznacza to, że wraz z uprawomocnieniem się ww. wyroku sprawa na powrót stała się zawisła przed Wojewodą [...], a wszystkie podjęte przez ten organ czynności w prowadzonym przezeń postępowaniu pozostały w mocy, gdyż na skutek orzeczenia Sądu uchylono jedynie kończącą to postępowanie decyzję. Inaczej rzecz mówiąc, wyrok Sądu nie spowodował uchylenia wszystkich podjętych przez organ czynności procesowych podjętych przed wydaniem uchylonej decyzji, dlatego nie można ich traktować jako niebyłe, czy nieistniejące. Wniosek ten musi się więc odnosić także do postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], wstrzymującego wykonanie spornej decyzji Prezydenta Miast [...], podjętego w trybie art. 159 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W tym miejscu wypada przypomnieć, że zgodnie z powołanym wyżej art. 159 § 1 k.p.a. organ administracji, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi zaś przejaw ochrony tymczasowej udzielanej na czas postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Dodać należy, że nie mają racji Skarżący, powołując się na treść art. 61 § 6 p.p.s.a., iż wraz z uzyskaniem przez wyrok WSA w Warszawie 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, przymiotu prawomocności, utraciło moc postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], a w ślad zanim poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2016 r. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zgodnie z powołanym na wstępie akapitu przepisem, rzeczywiście, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Niemniej jednak pojedynczej jednostki redakcyjnej nie można odczytywać w oderwaniu do całości danego unormowania. Przepis art. 61 p.p.s.a. ustanawia w § 1 ogólną regułę, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 2 pkt 1 tego przepisu, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z kolei, na zasadzie § 3, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Analiza powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że skutek w postaci utraty mocy wstrzymania wykonania aktu lub czynności, o którym stanowi art. 61 § 6 p.p.s.a., odnosi się wyłącznie do takiego wstrzymania, które miało miejsce w trybie określonym w art. 61 § 2 p.p.s.a., a więc tylko w związku z wniesieniem skargi na dany akt lub daną czynność. Przepis ten nie jest natomiast adekwatny do wstrzymania wykonania decyzji, które nastąpiło na mocy postanowienia organu administracji w toku prowadzonego przezeń postępowania administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że wydanie przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 27 października 2017 r., IV SA/Wa 1840/17, uwzględniającego skargę i uchylającego omawiane wcześniej decyzje Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz Wojewody [...] nie miało wpływu na wydane przez te organy postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie zapadły one w związku z wniesieniem skargi do sądu (w trybie art. 61 § 2 p.p.s.a.), lecz stanowiły konsekwencję zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. w trakcie prowadzone postępowania administracyjnego. Podsumowując, skoro w świetle powyższych ustaleń Sąd wykazał, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 61 § 6 p.p.s.a. i jednocześnie wskazał na okoliczności świadczące, iż w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2017 r. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, to jako prawidłowe należało uznać zarówno sentencję, jak i uzasadnienie kwestionowanego skargą postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], uchylającego w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], gdyż uchylone postanowienie było drugim podjętym w tej samej kwestii rozstrzygnięciem dotyczącym tej samej kwestii, a więc dotknięte było wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 w zw. art. 126 k.p.a. tj. dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym ostatecznym postanowieniem. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.