IV SA/Wa 265/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skarg A. P. i A. C. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargi - Pismami z dnia [...] stycznia 2010r. oraz z dnia [...] marca 2010r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. P. i A C. Przedmiotem skarg jest uchwała Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego pomiędzy ulicami [...] w części w jakiej zaplanowano ulicę [...] łączącą ul. [...] z ulicą [...] w rejonie P. w S., lokalizując jej fragment na działkach nr [...] i [...]. W swoich skargach A. C. i A. P. zarzucili : - naruszenie art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uchwalenie planu w zaskarżonej części z naruszeniem procedury sporządzenia planu; - zaplanowanie drogi o parametrach sprzecznych z przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w szczególności § 7; - naruszenie art. 2 art. 7 i art. 21 Konstytucji poprzez bezpodstawne naruszenie i ograniczenie podmiotowego prawa własności i interesu prawnego Skarżących. Wobec powyższego skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarg skarżący podnieśli, iż posiadają interes prawny w zaskarżeniu powyższej uchwały, albowiem zaplanowana droga [...] łącząca ulicę [...] z ulicą [...] zgodnie z planem ma być przeprowadzona częściowo przez działki stanowiące współwłasność skarżących. Zdaniem skarżących przyjęcie takiego rozwiązania jest bezprawne i krzywdzące zwłaszcza, iż w ich ocenie było możliwe zaplanowanie drogi [...] na gruntach stanowiących własność gminy tj. na działkach nr [...] i nr [...] obręb [...]. Wskazali, iż planowana droga będzie przebiegać wzdłuż ściany szczytowej budynku, w którym skarżący mieszkają i taka lokalizacja znacznie pogorszy warunki życia mieszkańców przedmiotowego budynku. Planowana droga zdaniem skarżących zagrozi również bezpieczeństwu mieszkańców budynku przy ul. [...]. W budynku tym mieszkają 34 rodziny z dziećmi, które zwłaszcza w okresie letnim korzystają z podwórka i znajdującego się tam placu zabaw. Zaplanowana droga będzie bezpośrednio graniczyć z tym placem zabaw co jest niezgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Zdaniem Skarżących realizacja planowanej drogi uniemożliwi wjazd i wyjazd z posesji skarżących. W ocenie skarżących organ nie uwzględnił faktu, iż realizacja drogi publicznej w tym miejscu zwiększy poziom hałasu oraz spowoduje zanieczyszczenie środowiska. Jako potwierdzenie naruszenia procedury sporządzania planu skarżący wskazali na brak określenia w prognozie oddziaływania na środowisko analizy i oceny przewidywanych znaczących oddziaływań na ludzi wynikających z wprowadzenia planu, dokonanie w prognozie analizy hałasu jedynie wzdłuż głównych tras dojazdowych oraz opracowanie prognozy na podstawie nieobowiązujących przepisów. W ocenie Skarżących dużo lepszym rozwiązaniem jest zaplanowanie drogi na działkach stanowiących własność gminy, tym bardziej iż jeszcze kilka lat temu tędy przebiegała droga łącząca p. z terenami wewnątrz ujętego w planie kwartału. Usytuowanie drogi pomiędzy budynkiem przy ul. [...], a pawilonem handlowym będzie mniej uciążliwe i dogodniejsze niż droga zaplanowana na prywatnych gruntach. Ponadto zdaniem skarżących parametry zaplanowanej drogi nie są zgodne z przepisami je określającymi. Zgodnie z § 7 przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. szerokość drogi winna wynosić nie mniej niż 10 m. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając iż plan ustala m.in. przeznaczenie terenu, w tym pod drogi publiczne. Ustalenie przeznaczenia pod drogę [...] nastąpiło na części powierzchni działek gruntu oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...], będących współwłasnością m.in. Skarżących. Miasto S. planując na powyższych działkach przeznaczenie terenu pod drogę publiczną, stanowiąc jednocześnie o rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego, nie nadużyło przysługującego mu władztwa planistycznego. Decyzje dotyczące przeznaczenia terenów oraz sposobów ich zagospodarowania i zabudowy dotyczące kwestionowanego terenu podjęto z należytą starannością, po głębokiej analizie uwarunkowań stanu istniejącego, złożonych wniosków do sporządzonego planu, wniosków z oceny obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta oraz przesądzeń wynikających z decyzji administracyjnych. Organ wyjaśnił, iż prace nad sporządzaniem planu prowadzono zgodnie z przepisami art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującymi tryb postępowania stanowiący sekwencje czynności wymaganych do uchwalenia planu miejscowego, a zatem zarzut dotyczący niewyczerpania obowiązującej procedury nie jest zasadny. Równolegle z czynnościami procedury planistycznej dla przedmiotowego planu prowadzono czynności postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, rozpoczęte zgodnie ze stanem prawnym sprzed 15.11.2008 r. - na podstawie wymogów ustawy Prawo ochrony środowiska. Natomiast po wejściu w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z póź. zm.) kontynuowano czynności postępowania w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Opracowanie wymaganego dokumentu prognozy, w myśl art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nastąpiło wraz ze sporządzeniem projektu przedmiotowego planu miejscowego. Sporządzona prognoza została przygotowana zgodnie z art. 41 ust. 1, 2, 2a ustawy Prawo ochrony środowiska. Prognoza zawiera informacje o przewidywanych skutkach gospodarowania przestrzenią. W pracach nad projektem planu stanowi środek wczesnego ostrzegania, sygnalizuje możliwość wystąpienia zagrożeń, jakie mogą w przyszłości powstać na skutek realizacji inwestycji. W przedmiotowej sprawie dla podjęcia rozstrzygnięć planistycznych kwartału przygotowany dokument taką rolę spełnił. Stosownie do w/w ustawowego zakresu dokumentu prognozy podnoszone przez Skarżących zagadnienie emisji hałasu oraz zanieczyszczenie środowiska zostało w nim przeanalizowane i ocenione. Do powyższego odnosi się treść rozdziału 5 Prognozy. Organ wyjaśnił, iż likwidacja bądź zmniejszenie możliwości wystąpienia zagrożeń dla środowiska, jeżeli one wystąpią, możliwe jest na późniejszych etapach procesu inwestycyjnego, podczas etapu uzyskiwania pozwolenia na budowę, poprzedzonego przeprowadzeniem procedury oceny oddziaływania na środowisko dla stosownych przedsięwzięć. W dokumencie prognozy nie stwierdzono, aby w wyniku realizacji ustaleń planu mogły wystąpić znaczące oddziaływania na środowisko, w tym na warunki życia i zdrowia ludzi. Dane o prognozie do projektu spornego planu zostały zamieszczone na stronie internetowej systemu informacji o środowisku dla Miasta S. Zainteresowane podmioty nie zgłaszały żadnych wniosków o udostępnienie dokumentu prognozy , Za bezpodstawny organ uznał zarzut dotyczący braku przeprowadzenia w sposób prawidłowy procedury skutkującej uchwaleniem zaskarżonego planu, o czym mają świadczyć uzyskane opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Organ wskazał, iż wszystkie otrzymane w procesie uzgadniania i opiniowania projektu planu stanowiska organów, w tym organów sanitarnych zostały wnikliwie przeanalizowane, rozpatrzone i w części uwzględnione. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że kwestionowana prognoza spełnia warunki określone dla prognoz w przepisach prawa polskiego i unijnego w dostosowaniu do zawartości i zakresu stanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Eksponowane zagadnienie hałasu komunikacyjnego, zwłaszcza we wnętrzu analizowanego kwartału zabudowy jest zagadnieniem pomijalnym w odniesieniu do omawianego planu, gdyż ulice we wnętrzu kwartału mają najniższą kategorię - są ulicami dojazdowymi, związanymi wyłącznie z obsługą istniejącej i planowanej zabudowy. Nieznane i niesprecyzowane są parametry ruchu drogowego. Tymczasem plan miejscowy określa jedynie zasady zagospodarowania terenu. Nie wiadomo obecnie jakie obiekty powstaną, jaki będzie rodzaj ich użytkowania i jaki będzie z nimi związany ruch drogowy. Odnosząc się do zarzutu Skarżących usytuowania drogi [...] na działkach nr [...] i [...], organ wyjaśnił iż sugerowana likwidacja przedmiotowej projektowanej ulicy [...] nie jest możliwa z uwagi na konieczność uzyskania komunikacji wnętrza kwartału z otaczającymi ulicami. Zdaniem organu ustalenia planu w zakresie terenu drogi [...] nie zmieniają w sposób istotny dotychczasowego sposobu użytkowania terenu przed podjęciem skarżonej uchwały jak i obecnie, tylko zasadniczo zmierzają do przekształcenia istniejącej drogi wewnętrznej w drogę powszechnie dostępną. Regulacje miejscowego planu adoptując przebieg wjazdu z jednoczesnym ustaleniem stosownego poszerzenia nie ograniczają stronie skarżącej dostępu do nieruchomości, nie pozbawiają korzystania z niej, a tym bardziej nie odbierają praw rzeczowych. Ponadto organ wskazał, iż interes prawny skarżących, musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Zdaniem organu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, w jaki sposób poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia ich interesu prawnego, czy też jak jej podjęcie wpłynęło na korzystanie przez nich z prawa własności. Skarżący zarzucili jedynie, że narzucenie przez zaskarżony plan sposobu zagospodarowania działki nr [...] jako drogi [...], z której będzie mogła korzystać nieograniczona liczba osób pogorszy znacznie warunki życia mieszkańców bloku i zagrozi ich bezpieczeństwu. Powyższe może świadczyć najwyżej o naruszeniu interesu faktycznego skarżących, a nie jego interesu prawnego. Organ wyjaśnił również, iż szerokość w liniach rozgraniczających drogi [...] jest zmienna, na odcinku przyległym do budynku przy ul. [...] wynosi około 9,3 m. Przytoczony w skardze przepis § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) zawiera w ust. 2 przepis szczególny dopuszczający w uzasadnionych wypadkach przyjęcie mniejszych szerokości ulic. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd rozpoznając skargi A. P. i A. C. na uchwałę Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego pomiędzy ulicami [...] nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Skargi wniesione w niniejszej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/06 LEX nr 315977). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy – stosownie do art. 3 ust. 1 p.z.p. - należy do zadań własnych gminy. Artykuł ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze aktu prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Pojęcie władztwa planistycznego jest pojęciem doktrynalnym. To w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – jak stanowi art. 4 ust. 1 p.z.p. - następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 p.z.p. aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Wiąże nie tylko właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa we właściwości, których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości na podstawie przepisów odrębnych. Prawo własności choć jest prawem konstytucyjne chronionym (art. 21 Konstytucji RP) to nie oznacza, że jest prawem bezwzględnym. Prawo to doznaje ograniczeń na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ich przejawem jest plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt wykonujący ustawę. Tak więc ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie rozszerzają uprawnień właścicielskich, wręcz przeciwnie stanowią one ograniczenie prawa własności. Mieszczą się we wspomnianym już wyżej pojęciu władztwa planistycznego. Powołanego władztwa jednak nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnym i poglądami doktryny gmina mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu (np. wyrok NSA z 9.06.1995r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). W tej sytuacji zainteresowane podmioty nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień i będzie związana wyłącznie żądaniami właścicieli z obrębu objętego planem. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie ww wezwania nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 71). Rada gminy ma brać pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Oznacza to, iż prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych. Niewątpliwym jest fakt, iż tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać w granicach obowiązujących przepisów (wyrok NSA z 13.11.1999r., sygn. akt IV SA 1678/98, publ. Lex nr 48263). Innymi słowy procedurę planistyczną można określić mianem płaszczyzny, na której ścierają się interesy indywidualne z interesem społecznym, reprezentowanym przez radę gminy. Procedura ta wymaga pogodzenia szeregu interesów, które są rozważane przez organy gminy w jej toku, a sytuacje konfliktowe powinny być rozstrzygane zgodnie z obowiązującym prawem, jako że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego. Jak już wyżej wskazano nie tylko posiadanie interesu prawnego jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny, ale i naruszenie posiadanego interesu prawnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący bez wątpienia wykazali legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. albowiem postanowienia zaskarżonego planu bezpośrednio ingerują w przyznane skarżącym prawo własności. Obowiązkiem Sądu było zatem rozważenie, czy naruszenie to mieści się w ramach przedstawianego wyżej władztwa planistycznego gminy oraz, czy nie jest związane z naruszeniem procedury planistycznej w sposób istotny bądź zasad uchwalania planu (art. 28 p.z.p.). Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżących przez zaprojektowanie przebiegu drogi [...] częściowo przez nieruchomość stanowiącą współwłasność skarżących wskazać należy, iż zarzuty te nie są uzasadnione. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestronnego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości co oznacza – jak już wyżej podkreślono - że plany zagospodarowania przestrzennego będące prawem miejscowym w sposób pośredni bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Oceniając zakres ingerencji organu w przedmiotowej sprawie w prawo własności skarżących wskazać należy, że ingerencja ta mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy. Zmiana przeznaczenia istniejącej drogi wewnętrznej na drogę publiczną z uwagi na zwiększenie ruchu może mieć znaczenie dla komfortu życia mieszkańców lecz nie unieumożliwia korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Nie można zatem czynić organowi zarzutu naruszenia obowiązującego prawa pomimo, iż działania jego dotykają prawa własności skarżącego, skoro organ podejmuje te działania w ramach przysługującego mu uprawnienia. Odnosząc się do zarzutu Skarżących dotyczącego usytuowania drogi [...] na działkach nr [...] i [...], zamiast na działkach gminnych zauważyć należy, iż kwestia ta była przedmiotem zainteresowania organu, który wyjaśnił, iż inicjatywa uchwałodawcza przystąpienia do sporządzania planu była uzasadniona pilną potrzebą rozstrzygnięć planistycznych w zakresie problemu dostępu komunikacyjnego do wnętrza kwartału i spowodowaniem możliwości wprowadzenia nowej zabudowy o funkcjach mieszkaniowo-usługowych. Uchwalony plan miejscowy stanowi zatem podstawę zagospodarowania i urządzania nieruchomości mieszczących się w kwartale w uporządkowanych relacjach, będących wyrazem kompromisu pomiędzy różnymi interesami i wyobrażeniami o zagospodarowaniu przestrzenią. Jednocześnie sugerowana przez skarżących likwidacja przedmiotowej projektowanej ulicy [...] nie jest możliwa z uwagi na konieczność uzyskania komunikacji wnętrza kwartału z otaczającymi ulicami. Sporna ulica łącząca wnętrze terenu objętego planem z ulicą [...] jest zlokalizowana w miejscu istniejącego wjazdu na podwórko, będącego drogą wewnętrzną w kierunku budynku M. (po śladzie istniejącego wjazdu). Elementem drogi są obustronne chodniki o szerokości 1,5-3m oraz jezdnia 6m. Kwestionowany odcinek projektowanej ulicy jest jednym z niezbędnych czterech wjazdów do wnętrza kwartału i pełni rolę trzeciorzędną w układzie komunikacji (po wjeździe od strony ul. [...] i [...]). Podnoszony odcinek projektowanej drogi ma na celu umożliwić dodatkowy wjazd/wyjazd dla pojazdów uprzywilejowanych (policja, pogotowie ratunkowe i straż pożarna) oraz pojazdów mieszkańców projektowanych nowych budynków położonych w głębi terenu. Organ wyjaśnił również dlaczego nie było możliwe uwzględnienie propozycji Skarżących, dotyczącej lokalizacji odcinka planowanej drogi [...] od strony ul. [...], pomiędzy budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] i obiektami pawilonów handlowych w kierunku obiektu M. na działkach [...] i nr [...] w obrębie [...], wskazując iż fakt wprowadzenia dodatkowego wjazdu/wyjazdu w ruch okrężny na P. spowodowałby utrudnienia w płynności ruchu pojazdów i pieszych. Niezasadne byłoby wprowadzenie na krótkim odcinku ulicy dwóch ostrych zakrętów. Niemożliwy byłby także skręt w lewo w kierunku ulicy [...]. Odnosząc się natomiast do uciążliwości drogi w postaci hałasu i spalin, co w ocenie skarżących uniemożliwi korzystanie w dotychczasowy sposób z przedmiotowej nieruchomości to zauważyć należy, iż realizacja planowanej drogi będzie musiała być poprzedzona przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu za bezpodstawne uznać należy zarzuty skarżących, iż szerokość planowanej drogi nie odpowiada parametrom określonym w przepisach Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w szczególności § 7. Stosownie bowiem do treści powołanego przepisu szerokość ulicy w liniach rozgraniczających, z zastrzeżeniem nie powinna być mniejsza niż określona w rozporządzeniu (podana w tabeli). Jednakże w ust. 2 ustawodawca zastrzegł, iż w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1. Z taką sytuacja mamy do czynienie w przypadku przedmiotowej drogi, która musi uwzględniać istniejąca już zabudowę. Konkludując – w ocenie Sądu – samo przeznaczenie części nieruchomości na cel publiczny jakim jest budowa drogi wojewódzkiej nie wykracza poza uprawnienia planistyczne gminy nadane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej Sąd - badając legalność zaskarżonej uchwały z punktu widzenia zgodności z procedurą przewidzianą dla sporządzania planu miejscowego - doszedł do przekonania, iż zarzut naruszenia procedury sporządzania planu nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy przeprowadzone zostały wszystkie czynności o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty naruszenia procedury dotyczyły treści prognozy oddziaływania na środowisko. Zauważyć jednak należy, że prognoza oddziaływania na środowisko jest jedynie załącznikiem do planu, materiałem towarzyszącym w czasie jego wyłożenia do publicznego wglądu. Jednakże prognoza nie podlega uchwaleniu przez radę i nie zawiera żadnych przepisów prawnych, nie jest więc wiążąca ani dla obywateli ani dla gminy. A zatem uchybienia dotyczące jej treści nie mogą bezpośrednio rzutować na ważność uchwały dotyczącej planu. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.