IV SA/Wa 2674/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzew oddala skargę Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].08.2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozstrzygnęło reformatoryjnie, uchylając w całości decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...].10.2007 r. i wymierzyło A. H. administracyjną karę pieniężna w wysokości 412.728,18 zł, za zniszczenie 14-tu drzew gatunku olsza czarna na działce nr [...] z obrębu [...] w miejscowości B.. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Po raz pierwszy decyzją nr [...], znak: [...], podjętą w dniu [...] listopada 2006 r. Burmistrz Gminy K. wymierzył administracyjną karę pieniężną w wysokości 426.589,80 zł. A. H. za zniszczenie drzew, spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych, rosnących na działce nr [...] z obrębu [...] w B.. Decyzja została wydana na podstawie art. 88 oraz art. 89 ustawy 2 dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) – dalej uop. W treści uzasadnienia Burmistrz wskazał, że w trakcie oględzin przedmiotowej działki stwierdzono zniszczenie 14 olsz. Drzewa te uschły z powodu braku dostępu powietrza do korzeni, co spowodowane zostało zasypaniem korzeni ziemią, szczelną warstwą zlewnego, siwego iłu w latach 2004 - 2005. Doły, które wykopano w roku 2006 dla ratowania drzew, były zbyt małe, płytkie i miały szczelne dno, dlatego nie były skuteczne. Drzewa uschły jesienią 2005 roku i nie podjęły wegetacji w 2006 roku. Jednocześnie w najbliższym otoczeniu nie zaistniały inne przyczyny mogące wywołać obumarcie przedmiotowych drzew. W wyniku złożonego przez A. H. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2006 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniem na konieczność zgromadzenia w sprawie kompletnego materiału dowodowego oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia [...] października 2007 r. orzekł o wymierzeniu A. H. kary pieniężnej w kwocie 431.420,59 zł za zniszczenie 14 drzew z gatunku olsza czarna, rosnących na działce nr [...] z obrębu [...] – [...], należącej do A. H., spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych. W odwołaniu od powołanej decyzji organu pierwszej instancji, pełnomocnik A. H. zarzucił: 1. naruszenie art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej K.p.a.), przez orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się, 2. naruszenie art. 138 § 2 zd. 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy, 3. naruszenie art. 89 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 4 pkt 1 uop poprzez błędne obliczenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej, 4. naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 K.p.a. poprzez nie określenie w decyzji istotnych okoliczności faktycznych sprawy takich jak: wskazanie osoby odpowiedzialnej za zniszczenie drzew a także wskazanie daty zdarzenia, 5. naruszenie art. 88 ust. 3 uop poprzez nie uwzględnienie okoliczności wskazujących na możliwość zachowania żywotności drzew, 6. błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do przyjęcia, iż jedyną przyczyną obumarcia drzew było zasypanie ich korzeni i pozbawienie ich w ten sposób dostępu tlenu, 7. błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do przyjęcia, iż roboty ziemne skutkujące zasypaniem korzeni drzew były prowadzone osobiście przez stronę i nosiły znamiona zawinienia, 8. naruszenie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 46 oraz art. 175 ust. 1 Konstytucji poprzez przypisanie stronie odpowiedzialności o charakterze karnym bez zapewnienia gwarancji materialnych i formalnych właściwych dla postępowania o czyny karalne. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu doprecyzowano zarzuty podnosząc, że nie uwzględniono wskazań organu odwoławczego co do nakazu ustalenia osoby odpowiedzialnej za zniszczenie drzewostanu, i przedstawione w uzasadnieniu orzeczenia SKO sposobu obliczania kary, zgodnego z brzmieniem ustawy. Ponadto zarzucono zastosowanie stawek kar późniejszych niż w dacie prowadzenia prac ziemnych i orzekania po raz pierwszy w sprawie oraz braki w treści decyzji poprzez zaniechanie precyzyjnego określenia w jakim okresie (czy po dniu [...] maja 2004 r. miało miejsce zniszczenie), a także prawdopodobne naruszenie art. 2 Konstytucji (zasady państwa prawnego), z uwagi na całkowity brak vacatio legis ustawy ogłoszonej w Dz. U. w dniu 30 kwietnia 2004 r. W odwołaniu zwrócono uwagę na pominiętą przez organ I instancji kwestie częściowego zachowania żywotności niektórych olsz, które wbrew ekspertyzie dendrologicznej sporządzonej przez prof. M. S. podjęły wegetację w roku 2007 r., co zostało wykazane w ekspertyzie Rzeczoznawców Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Ogrodnictwa (w aktach sprawy). W odwołaniu wskazano, że błędy w ustaleniach faktycznych dotyczą także pomiaru drzew. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] października 2007 r. SKO stwierdziło, iż postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji zebrał kompletny materiał dowodowy, postępowanie nie ma wad formalnoprawnych i kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu materialnemu i proceduralnemu. Ponadto organ stwierdził, że przywołana przez stronę skarżącą ekspertyza nie podważa ustaleń i wniosków zawartych w ekspertyzie sporządzonej za zlecenie organu. Zdaniem organu uprawnione jest stwierdzenie, że opinie te w istotne ze względu na rozstrzygnięcie w części są zbieżne, wskazując jako główną lub jedyną przyczynę zamarcia olsz zasypanie ich korzeni i pozbawienie ich w ten sposób, dostępu tlenu. Kolegium jako nie popartą niezbędnymi dowodami, zatem niewiarygodną, uznało natomiast tę część ekspertyzy mgr. A. M., w której wskazano, że na powstanie zjawiska zamarcia olsz miało wpływ gromadzenie śmieci na przedmiotowym terenie oraz prace melioracyjne. Z dokonanych ustaleń, w tym zdjęć satelitarnych, na których widoczny jest zespół przedmiotowych olsz, widać, że zwałka śmieci miała miejsce wzdłuż ulicy Waflowej, na terenie dostępnym dla pojazdów. Dostęp dla samochodów w miejscu lokalizacji olsz był praktycznie niemożliwy, co zmieniło się po dokonaniu przez odwołującą robót utwardzeniowych w ramach prowadzonej inwestycji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [..] stycznia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., pełnomocnik skarżącej zarzucił: 1. naruszenie art. 7 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez wymierzenie kary surowszej od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zagrożony karą został popełniony, 2. naruszenie art. 89 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 4 pkt 1 uop poprzez błędne obliczenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej (m. in. bezpodstawne zastosowanie wskaźnika różnicującego), 3. naruszenie art. 139 K.p.a. przez orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się, 4. naruszenie art. 138 § 2 zd. 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy, 5. naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego i nie wyjaśnienie w pełni stanu faktycznego, 6. naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 K.p.a. poprzez nieokreślenie w decyzji istotnych okoliczności faktycznych sprawy tj. daty zdarzenia, 7. naruszenie art. 88 ust. 3 uop poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazujących na możliwość zachowania żywotności drzew. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Następnie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 517/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu stawek opłat obowiązujących w dacie orzekania przez organ I instancji, określonych w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 12 października 2006 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2007 (M.P. nr 73, poz. 733). Przepisy ustanawiające sankcje administracyjne nie mają co prawda charakteru przepisów karnych, ale art. 88 ust. 1 pkt 1 uop, na którym została oparta zaskarżona decyzja SKO posiada z pewnością charakter represyjny. W związku z powyższym, przy przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie stosunek administracyjny między skarżącą a organem administracji powstał z datą zdarzenia, a pomiędzy datą zdarzenia a datą orzekania przez organ I instancji nastąpiła zmiana przepisów prawa, sankcja administracyjna powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zniszczenia drzew, tj. stawek z 2005 r. W ocenie wówczas orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostałe zarzuty podnoszone przez skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie. Wydaną w wyniku tego wyroku, aktualnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] października 2007 r. znak [...] i orzekło o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 412 728,18 zł A. H. za zniszczenie drzew rosnących na działce nr [...] z obrębu [...], spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych. W uzasadnieniu SKO wskazało, że z uwagi na niezakwestionowanie przez WSA prawidłowości dokonanych przez organy obu instancji ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie, a jedynie wytknięcie błędnej interpretacji części przepisów prawnych, na podstawie których ustalono wysokość administracyjnej kary pieniężnej - do jej obliczenia zastosowano, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA, stawki z 2005 r. określone w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 28 października 2004 r. w sprawie opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2005 (M.P. nr 44, poz. 779), Zastosowano także współczynnik różnicujący stawki, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. nr 228, poz. 2306), co prowadziło do wymierzenia A. H. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 412 728, 18 zł. Na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik A. H.. Decyzji zarzucono naruszenie art. 89 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 4 pkt 1 uop poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, polegające na uwzględnieniu przy obliczeniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew współczynnika różnicującego stawki w zależności od obwodu pnia, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami, w brzmieniu obowiązującym w dacie zniszczenia drzew, współczynnik ten nie powinien zostać uwzględniony. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przepisy ustawy o ochronie przyrody w ówczesnym brzmieniu, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji przez SKO, tj. art. 88 oraz art. 89 uop odwoływały się w swojej treści jedynie do art. 85 ust. 4 pkt 1 tejże ustawy, z pominięciem pkt 2 tego przepisu. Ponieważ to właśnie przepis art. 85 ust. 4 pkt 2 uop wprowadza współczynnik różnicujący stawki w zależności od obwodu pnia, nie powinien być uwzględniany przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wymierzanej skarżącej. Wynika to bezpośrednio z brzmienia ustawy i jest zgodne z wykładnią językową. Pełnomocnik skarżącej wskazał także na zmianę stanu prawnego w tym zakresie z dniem 15 listopada 2008 r. W zmienionym brzmieniu, przepis art. 89 uop odwołuje się do całego ust. 4 art. 85 uop, zatem nakazuje stosować zarówno pkt 1 jak i pkt 2. Z faktu tego pełnomocnik wyprowadził wniosek, że w obecnym stanie prawnym nie ma wątpliwości, iż przy obliczaniu wysokości kary należy uwzględnić także współczynnik różnicujący. Biorąc jednak pod uwagę treść przepisu sprzed nowelizacji należy uznać, iż współczynnik różnicujący nie mógł być brany pod uwagę przy wymierzaniu kary skarżącej. Taki punkt widzenia wynika także, zdaniem pełnomocnika skarżącej, z mających rangę konstytucyjną gwarancji procesowych strony takich jak nulla poena sine lege oraz lex retro non agit. Na różnicę w ocenie stanów faktycznych powstałych na gruncie poprzednio i obecnie obowiązującego brzmienia art. 89 uop zwracały uwagę także WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 379/11 oraz WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 691/11. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc, że naliczenie kary za zniszczenie drzew w przedmiotowej sprawie nastąpiło zgodnie w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 517/98, który w uzasadnieniu wskazał także na konieczność zastosowania art. 85 ust. 4 uop w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim jednak wydany uprzednio przez Sąd Administracyjny wyrok, który stał się prawomocny, wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, w zakresie wyrażonej w nim oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, o czym stanowi art. 153 P.p.s.a. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem organy obu instancji nie naruszyły przepisów obowiązującego prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Odnosząc się do jedynego zarzutu skargi, wskazującego na bezpodstawność uwzględnienia przy wymierzaniu przedmiotowej kary owego współczynnika różnicującego - powołać się należy na stanowisko zajęte w tym przedmiocie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w prawomocnym wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 517/09. W pierwszej kolejności należy odnotować, że w odwołaniu wniesionym w poprzednim postępowaniu prowadzonym przez organy w przedmiocie tej kary, ten sam pełnomocnik skarżącej wskazywał na bezpodstawność, w jego ocenie, uwzględniania współczynnika różnicującego do wymiaru kary, w stanie rozpatrywanej sprawy. Podnosił wówczas, że art. 88 uop oraz art. 89 uop odwoływały się w swojej treści jedynie do art. 85 ust. 4 pkt 1 tejże ustawy, z pominięciem pkt 2 tego przepisu. Skoro więc przepis art. 85 ust. 4 pkt 2 uop wprowadza współczynnik różnicujący stawki w zależności od obwodu pnia, nie powinien być uwzględniany przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wymierzanej skarżącej. Taką interpretacje uznawał za zgodną z wykładnią językową. Pełnomocnik skarżącej wywodził, że dopiero zmiana tego stanu prawnego z dniem 15 listopada 2008 r., nadająca nowe brzmienie przepisowi art. 89 uop, odwołujące się do całego ust. 4 art. 85 uop, pozwala przy wymierzaniu przedmiotowej kary stosować zarówno pkt 1 jak i pkt 2 ust. 4 art. 85 uop. Wyraził w zw. z tym przekonanie, że dopiero w obecnym stanie prawnym, przy obliczaniu wysokości kary, należy uwzględnić także współczynnik różnicujący. Wywodził zatem, że stosując ten przepis w brzmieniu sprzed nowelizacji należało uznać, iż współczynnik różnicujący nie mógł być brany pod uwagę przy wymierzaniu owej kary. Stanowisko w tym zakresie wobec zarzutów zarówno odwołania jak i skargi zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w prawomocnym wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 517/09. Podzielił jednakże argumentację skargi tylko co do niewłaściwego zastosowania stawek opłat obowiązujących w dacie orzekania przez organ I instancji, określonych w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 12 października 2006 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2007 (M.P. nr 73, poz. 733). Wyraził pogląd, że przepisy ustanawiające sankcje administracyjne nie mają co prawda charakteru przepisów karnych, ale art. 88 ust. 1 pkt 1 uop, na którym została oparta zaskarżona decyzja SKO posiada z pewnością charakter represyjny. W związku z powyższym, przy przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie stosunek administracyjny między skarżącą a organem administracji powstał z datą zdarzenia, a pomiędzy datą zdarzenia a datą orzekania przez organ I instancji nastąpiła zmiana przepisów prawa, sankcja administracyjna powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zniszczenia drzew, tj. stawek z 2005 r. Organ administracji rozstrzygając reformatoryjnie w zaskarżonej decyzji, zastosował się do tego wskazania, stanowiącego zarazem konsekwencję wyrażonej oceny prawnej. W efekcie wymierzył karę niższą niż miało to miejsce w decyzji organu I instancji. Podkreślenia wymaga nadto, że WSA we wskazanym wyroku z 4 czerwca 2009 r. uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego i zawarł wyraźnie wskazówki, w jaki sposób karę tę prawidłowo należy wymierzyć. Przyjął zatem, że w zaistniałej sytuacji organ odwoławczy jest uprawniony do rozstrzygnięcia reformatoryjnego. Jednocześnie WSA we wskazanym wyroku wyraźnie przesądził, iż art. 89 ust. 1 uop przy obliczeniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew należy interpretować stosując wykładnię celowościową. Uznał interpretację dyspozycji art. 89 ust. 1 uop, przedstawioną przez pełnomocnika skarżącej za błędną i wskazał, że już z literalnego brzmienia art. 89 ust. 1 ab initio wynika, że administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. Stawka ta ustalana jest w zależności od obwodu pnia, o czym stanowi art. 85 ust. 1, a z treści art. 85 ust. 4 wynika, że jednym z elementów opłaty za usuniecie drzew jest współczynnik różnicujący stawki, w zależności od obwodu pnia. Wyraźnie zatem Sąd odniósł się wówczas do tej kwestii, nie podzielając w tym zakresie wywodów odwołania, a następnie skargi. Skoro zatem występujący uprzednio, ten sam pełnomocnik, który obecnie reprezentuje skarżącą, nie godził się z tym stanowiskiem, mógł wyrok ten zaskarżyć. Wobec nieskorzystania z tego środka, musiał liczyć się z tym, że wyrok ten się uprawomocni, a ocena prawna w nim wyrażona będzie wiążąca zarówno dla organu, jak i Sądu po raz kolejny rozpatrującego tę sprawę. W tym stanie rzeczy, wobec wyraźnego przesądzenia w uprzednim prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 517/09 sposobu obliczenia przedmiotowej kary, Sąd obecnie rozpatrujący sprawę stwierdza, iż została ona prawidłowo ustalona i wymierzona przez SKO w W. - w decyzji z [..].08.2011 r.- z uwzględnieniem przepisów obowiązującego prawa i jego interpretacji, dokonanej przez WSA w prawomocnym wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 517/09. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270) - orzekł jak w sentencji.