IV SA/Wa 2706/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi J. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2017r. znak [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej także jako: "SKO" lub "organ odwoławczy") na podstawie której, po rozpoznaniu odwołania J. i A. małż. K. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa w granicach działki nr ewidencyjny [...] ( obręb: [...]) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. tuczników, tj. 207,2 DJP" – SKO orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: K. C. złożył w Urzędzie Gminy [...] w dniu [...].12.2015r., wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa w granicach działki nr ewidencyjny [...] (obręb: [...]) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. tuczników, tj. 207,2 DJP". Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] jak też Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] stwierdzili konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Wójt Gminy [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...].02.2016 r. zobowiązał Wnioskodawcę do sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres tego raportu. Inwestor K. C. opracował i przedłożył stosowny raport o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji. Organy współdziałające, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], po uzupełnieniach raportu, uzgodniły realizację przedsięwzięcia i uzgodniły warunki jego realizacji. W dniu [...].03.2016 r. Wójt Gminy [...], wydał obwieszczenie na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia oraz wyznaczył termin do składania uwag i wniosków, a także wyznaczył termin rozprawy administracyjnej nadzień [...].08.2016 r. Po zakończeniu postępowania dowodowego i wyznaczeniu stronom postępowania terminu do zapoznania się z aktami sprawy Wójt Gminy [...] –decyzją z dnia [...].10.2016r. odmówił wydania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "budowa w granicach działki nr ewidencyjny [...] (obręb: [...] ) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. tuczników, tj. 207,2 DJP". W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zapisy w raporcie o oddziaływaniu na środowisko wskazujące, iż planowana inwestycja nie wpłynie znacząco na pogorszenie stanu środowiska obszarów sąsiednich i nie będzie stanowiła zagrożenia dla okolicznych mieszkańców, są wątpliwe i nie zawierają realnych uciążliwości występujących w bliskim sąsiedztwie tego typu obiektów. W uzasadnieniu decyzji znajduje się także odniesienie do uciążliwości odorowej. Wg oceny organu, raport całkowicie pomija zagadnienie oddziaływania zapachów na zdrowie mieszkańców okolicy. Oddziaływania takie niewątpliwie istnieją i powinny być brane pod uwagę przy planowaniu tak dużych inwestycji. Brak możliwości dokonania miarodajnych analiz rozprzestrzeniania się emisji odorów przy realnym i uzasadnionym negatywnym wpływie tych odorów na zdrowie ludzi uniemożliwia dokonanie prawidłowej i właściwej oceny tego wpływu. Regulacje normatywne nie określają parametrów wielkości stężeń substancji zapachowych w powietrzu. Nie oznacza to jednak, że analiza uciążliwości z tym związanych może być w raporcie pomijana. Kierowanie się zasadą przezorności obowiązuje instytucje lub osobę, która zamierza podjąć określone działania do udowodnienia, że jej działalność nie spowoduje zagrożenia dla środowiska. W przypadku, gdy wykazanie braku zagrożenia dla środowiska nie jest możliwe konieczne jest podjęcie działań chroniących środowisko. Na płaszczyźnie ocen środowiskowych i w niniejszym postępowaniu praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące. Wójt podniósł także, iż w toku całego postępowania do Urzędu Gminy wpływały liczne pisma i skargi na przedmiotową inwestycję. Mieszkańcy zwracali uwagę, że lokalizacja inwestycji w tak bliskim położeniu domów mieszkalnych będzie uciążliwa dla mieszkańców, negatywnie wpłynie na jakość powietrza. Wpłynęły uwagi dot. między innymi pominięcia w raporcie kwestii zapachowych, realnego rozważenia wariantów alternatywnych i całkowicie pominięcie wariantu nierealizowania inwestycji, pominięcie kwestii braku realnych możliwości zagospodarowania gnojowicy. Wątpliwości budzi także fakt, że inwestor w raporcie stwierdził, że na etapie realizacji przedsięwzięcia konflikty społeczne są mało prawdopodobne. Jak pokazało postępowanie z udziałem społeczeństwa konflikty występują. Pod protestem podpisała się większość gospodarzy sąsiadującego z planowaną inwestycją. W świetle art. 66 ust. 1 pkt. 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, istnieje wymóg zawarcia w raporcie analizy możliwych konfliktów społecznych. W ocenie organu analiza taka nie została w raporcie przedstawiona. Od powyższej decyzji złożył odwołanie inwestor i wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...].11.2016r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2016r. odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji pn. "Budowa w granicach działki nr ewidencyjny [...] (obręb: [...]) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. tuczników, tj. 207,2 DJP" i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po przeprowadzeniu, stosownie do wytycznych zawartych ww. decyzji SKO, uzupełniającego postępowania w toku którego został uzupełniony i ponownie uzgodniony z organami współdziałającymi raport środowiskowy, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] czerwca 2017r., nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa w granicach działki nr ewidencyjny [...] (obręb: [...]) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. tuczników, tj. 207,2 DJP . Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i A. K. W złożonym odwołaniu Skarżący podnieśli następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, -art.63 ust.l, 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku -art. 36 i 37 Prawa wodnego w związku z planowanym wypompowaniem wody poprzez dwie studnie i braku powrotu tej wody do gruntu. Brak pozwolenia wodnoprawnego, art. 77 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i pominięcie dowodów na okoliczność podjęcia przez skarżącego starań na rzecz zachowania środowiska w nienaruszonym stanie i niezastosowanie zasady przezorności przez Wójta Gminy [...] oraz łamania zasad współżycia społecznego art. 7, w zw. z art. 77 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie wszystkich możliwych dowodów i tym samym poczynienie niedokładnych i nieprawidłowych ustaleń faktycznych, skutkujących dowolną a nie swobodną oceną zebranych dowodów, art.6 kpa poprzez wydanie decyzji bez oparcia o przepisy prawa, a jedynie o zastosowanie zasady pasowania - prognozy środowiskowej (Raportu oddziaływania na środowiska do wymogów i w zakresie prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego gminy, który nie zawiera istotnych dla tego przedsięwzięcia zapisów i opracowań środowiskowych i hydrogeologicznych) art. 8 kpa poprzez zignorowanie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organu poprzez zachowanie się przez organ wobec skarżącej, której uprzednio oficjalnie udzielił informacji o praktyce stosowania prawa, art. 28 i 29 kpa poprzez uznanie że J. i A. K. są tylko strona postępowania i podmiotem obowiązku a stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek podczas gdy postępowanie a później decyzja dotyczy interesu prawnego i obowiązków osoby trzeciej, tj. całego społeczeństwa Gminy. Orzekając, po rozpatrzeniu ww. odwołania, o utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji I instancji, SKO w [...] powołało następująca argumentację: Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialno - prawną do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U.2017.1405 t.j.) zwanej dalej w skrócie "uioś" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Planowana inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć, o których mowa § 2 ust. 1 pkt 51 przywołanego rozporządzenia, tj. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zatem dla jego realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym mowa w art. 71 ust.2 pkt 1 uioś," zatem zgodnie z unormowaniem przyjętym art. 79 ust. 1 uioś organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...], zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. SKO w [...] stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie na wezwanie RDOŚ, uzupełniany. Dodatkowo Inwestor w dniu [...] marca 2017r., złożył wyjaśnienia do uwag podniesionych w piśmie J. i A. K. z dnia [...] lutego 2017r. Dokument ten w ocenie Kolegium także należy traktować jako część przedłożonego raportu. W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie na wezwanie RDOS, uzupełniany. Dodatkowo Inwestor w dniu [...] marca 2017r., złożył wyjaśnienia do uwag podniesionych w piśmie J. i A. K. z dnia [...] lutego 2017r. Dokument ten w ocenie Kolegium także należy traktować jako część przedłożonego raportu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po analizie przedłożonego raportu oraz jego późniejszych uzupełnieniach stwierdza, że dokument ten czyni zadość warunkom przepisu art. 66 uioś. W ocenie składu orzekającego Kolegium powyższy raport spełnia wszystkie w/w wymogi określone w przepisach prawa materialnego. Kolegium rozpatrując niniejszą sprawę nie dopatrzyło się żadnego uchybienia od strony formalnej, które mogłaby stanowić przesłankę do zanegowania, czy też podważenia wniosków płynących ze złożonego dowodu w sprawie. W ocenie składu orzekającego Kolegium, w zakresie jego kognicji, przedłożony operat jest wiarygodny, a płynące z niego wywody są logiczne i zrozumiałe, co w efekcie powoduje przyznanie mu pełnowartościowej i miarodajnej mocy dowodowej dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Jak już wcześniej Kolegium zaznaczyło w niniejszej decyzji przepisy uioś wskazują wprost, jakie są warunki konieczne do spełnienia w celu uzyskania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe (np. art. 80 ust. 2). Z kolei a contrario przesłankami wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia mogą być : niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające, brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez organ, inny niż zawarty we wniosku, wykazanie w raporcie oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia negatywny jego wpływ na obszar [...] przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z innymi przepisami prawa, wykazanie w raporcie ooś, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza , o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 200lr. - Prawo wodne. Organ odwoławczy odnosząc powyższe do ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie stwierdza, że żadna z w/wym. przesłanek nie zachodzi. SKO podkreśliło także, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jst decyzją o charakterze uznaniowym ( ma charakter związany) i organy są zobligowane do jej wydania wraz z określeniem warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia, gdy zostały spełnione wszystkie warunki wymagane u.i.o.ś. W myśl unormowania przyjętego w art. 80 ust. 2 uioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. W przedmiotowym przypadku planu dla terenu, na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja dopuszcza tego typu inwestycję, co oznacza że jest ona zgodna z jego założeniami. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, iż teren ten położony jest poza obszarem objętym ochroną na mocy przepisów ustawy z dna 16 kwietnia 2004r., o ochronie przyrody (Dz.U.2016.2134). Planowane przedsięwzięcie polega na budowie w granicach działki nr ewidencyjny [...] (obręb: [...]) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. tuczników, tj. 207,2 w systemie chowu rusztowego, którego Inwestorem jest Pan K. C. Powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 4,9621 ha. W planowanym budynku zwierzęta będą utrzymywane na rusztach. Łączna powierzchnia zabudowy wyniesie ok. 0,16ha. W budynku inwentarskim biegł będzie korytarz paszowy (inspekcyjny)o szerokości 0,9 m, a po jego obu stronach znajdować się będą boksy hodowlane: po 15 kojców z każdej strony; łącznie 30 kojców grupowych z ilością do 37 sztuk tuczników w każdym kojcu tj. razem ok. 1110 tuczników. A także po 8 kojców z każdej strony; łącznie 16 kojców grupowych z ilością do 23 sztuk tuczników w każdym kojcu tj. razem ok. 370 tuczników Powierzchnia użytkowa budynku będzie wynosiła 1085 m2, na której prowadzony będzie chów ilości ok. 1480 sztuk w systemie chowu bezściółkowego. Przewiduje się wykonanie w ciągu roku około 3 (2,8 rzutu) cykli produkcyjnych (z przerwami na zabiegi czyszcząco dezynfekujące). Obecnie teren na którym realizowane będzie planowane, przedsięwzięcie stanowi grunt rolny. Jego otoczenie stanowią grunty rolne, rów melioracyjny oraz droga. Najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości ok. 140 m od granicy działki inwestycyjnej. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...][...] działka nr ew. [...] obrębu geodezyjnego wsi [...] położona jest na terenie o przeznaczeniu rolniczym. Następnie SKO wskazało, że źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą systemy wentylacyjne budynków inwentarskich oraz środki transportu (wykorzystywane do zasiedlania budynków, dowozu paszy, odbioru gnojowicy i sztuk padłych). W sentencji niniejszego postanowienia wprowadzono warunki dotyczące rodzaju, liczby i parametrów planowanych do zastosowania w budynkach inwentarskich wentylatorów. Transport gnojowicy do miejsc przeznaczenia prowadzony będzie w sposób zabezpieczający przed niezorganizowaną emisją odorów, za pomocą specjalistycznych pojazdów. Sztuki padłe, do czasu wywozu z terenu przedsięwzięcia będą przechowywane w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową. Dodatkowo zostanie zapewniona systematyczna konserwacja silosów paszowych, a ich odpowietrzniki zostaną wyposażone w worki odpylające. Ponadto emisja substancji do powietrza będzie ograniczana dzięki sprawnemu czyszczeniu budynków chlewni i systematycznemu wywozowi sztuk padłych. Przeprowadzona w raporcie ooś oraz jego uzupełnieniu analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia wykazała, że jeżeli zostaną zachowane warunki określone w sentencji postanowienia RDOŚ, to nie wystąpi przekroczenie obowiązujących standardów jakości powietrza. Także przeprowadzona analiza oddziaływania skumulowanego wykazała że łączna emisja z planowanego przedsięwzięcia i z planowanymi w sąsiedztwie chlewniami, nie spowodują przekroczenia obowiązujących standardów jakości powietrza. W chwili obecnej brak jest możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie. Jednakże przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie emisji do powietrza wykazała, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, poziomy substancji odoroczynnych, takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących w tym zakresie norm zgodnych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Głównym źródłem hałasu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będzie wentylacja mechaniczna, oraz pojazdy poruszające się po terenie inwestycji. Otoczenie miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia stanowią grunty rolne. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduję się w odległości ok. 140 m od terenu inwestycji. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza oddziaływania w zakresie emisji hałasu (w tym analiza oddziaływań skumulowanych) wykazała, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie. Na etapie eksploatacji planowana chlewnia zaopatrywana będzie w wodę z planowanego ujęcia własnego (dwóch studni głębinowych) w ramach stwierdzonych zasobów dyspozycyjnych. W celu kontroli zużycia wody prowadzony będzie rejestr zużycia wody. Na etapie eksploatacji ścieki bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe. Zbiornik będzie systematycznie opróżniany przez uprawniony do tego celu podmiot, a jego zawartość wywożona do oczyszczalni ścieków. Do pojenia trzody chlewnej stosowane będą automatyczne systemy pojenia, minimalizujące zużycie wody. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowych oraz terenów utwardzonych będą odprowadzane powierzchniowo na teren własny Inwestora, w sposób niepowodujący zalewania terenów sąsiednich niezmieniający stanu wody na gruncie, w szczególności kierunku odpływu wód opadowych, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Gnojowica magazynowana będzie w szczelnych, bezodpływowych kanałach podrusztowych/zbiomikach, a następnie przekazywana do nawożenia gleb (na gruntach własnych i/lub innych rolników) i/lub uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwiania. W obrębie analizowanego terenu nie zinwentaryzowano drzew lub krzewów przewidzianych do usunięcia, nie zidentyfikowano również występowania stanowisk chronionych bądź rzadkich gatunków roślin ani też siedlisk przyrodniczych chronionych zgodnie z przepisami ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, ze zm.). Nie stwierdzono występowania gniazd, nor, schronień, miejsc lęgowych dzikich zwierząt; rozpatrywany teren nie ma dogodnych warunków dla ich występowania (uprawa rolnicza). Oddziaływanie nie będzie wykraczać poza granicę terenu należącego do Inwestora. Inwestycja położona jest poza obszarami objętymi ochroną na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliżej położony obszar [...], obszar specjalnej ochrony ptaków - [...] [...] - znajduje się w odległości ok. 18,2 km od planowanej inwestycji. W ocenie analizy SKO stwierdziło, iż realizacja przedmiotowej inwestycji zarówno w sposób bezpośredni, jak również pośredni nie będzie skutkowała wystąpieniem negatywnych oddziaływań dla prawidłowego funkcjonowania gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, będących przedmiotem ochrony ww. obszarze [...]. Mając na uwadze skalę, zakres oraz położenie inwestycji stwierdza się, iż powyższe przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco negatywnie na etapie realizacji i eksploatacji na środowisko przyrodnicze. Odnosząc się to zarzutów podniesionych w odwołaniu przez małż. K., organ odwoławczy wskazał, że nie można się zgodzić, ze skarżącymi, iż organ pierwszej instancji tak w zaskarżonej decyzji jak i prowadzonym postępowania nie uwzględnił wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ pierwszej instancji w trakcie postępowania odpowiedział na wniesione przez społeczeństwo uwagi (co trzeba zaznaczyć uwagi takie wpłynęły od skarżących Państwa K.) oraz ustosunkował się do nich w zaskarżonej decyzji, co czyni zadość treści art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy. (Nadmieniam, że po uwzględnieniu przedłożonych przez strony postępowania uwag dotyczących siedliska żurawia Regionalny Dyrektor jednoznacznie stwierdził, że budowa tuczami trzody chlewnej nie będzie miała wpływu na utratę miejsc lęgowych). Kolegium podniosło, że nie można się zgodzić ze skarżącymi także względem zarzutu braku uwzględnienia kwestii spadku wartości nieruchomości sąsiednich. Kwestia ta pozostaje poza obszarem badania w niniejszym postępowaniu. W ocenie składu orzekającego zapis art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. b należy interpretować w ten sposób, iż przewidziana w tym przepisie ocena oddziaływania na środowisko nie obejmuje oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na wartość dóbr materialnych. Takie stanowisko wynika z przewodniego celu jaki stawia ustawa tj. badaniu inwestycji pod względem jej wpływu na środowisko i jego ochronie, natomiast kwestie wartości materialnej nieruchomości zdają się leżeć poza jej zakresem. SKO podniosło także, że niezasadnym jest zarzut braku zawarcia w raporcie wariantu alternatywnego w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego zastosowanie innej technologii chowu ( chów rusztowy, chów ściółkowy), jak najbardziej spełnia wymogi rzeczywistego wariantu alternatywnego. Kontrolowany raport w ocenie organu zawiera także analizę oddziaływań w rozumieniu art.66 ust.1 pkt.8 ustawy, w tym oddziaływania skumulowane. W ocenie SKO kwestia posiadania przez inwestora odpowiedniej ilości areału ziemi do zagospodarowania gnojowicy, jest istotna jedynie poprzez prawidłowe ustalenie współczynnika w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Brak jest przesłanek do wymagania już na etapie inwestycyjnym, aby inwestor legitymował się tytułami prawnymi do niezbędnej ilości gruntów. Inwestor uprawdopodobnił w sposób wymagany na tym etapie postępowania zagospodarowanie wytwarzanych odpadów. Organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się w kontrolowanym postępowaniu naruszenia przepisów postępowania wskazanych w odwołaniu. W podsumowaniu swojej oceny SKO wywiodło, że zasadnym uznanie zgodności z prawem decyzji organu I instancji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Nie zgadzając się z ww. decyzją, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia [...] września 2017r. złożyli J. i A. małż. K. reprezentowani przez pełnomocnika będącego radca prawnym. Wobec zaskarżonej decyzji podniesiono następujące zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 63. ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach od oddziaływania na środowiska, poprzez jego nie zastosowanie i uznanie przez Wójta Gminy [...] (podtrzymanej następnie przez organ II instancji) iż w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez realizowane przez inwestora przedsięwzięcie i orzeczenie w tym zakresie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017r. 2/ art. 63. ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach od oddziaływania na środowiska, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez realizowane przez inwestora przedsięwzięcie i orzeczenie w tym zakresie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 roku, 3/ art. 63. ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach od oddziaływania na środowiska, poprzez jego niezastosowanie pomimo iż, w ocenie skarżących, organ był obligatoryjnie zobowiązany do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na konieczność zbadania wpływu inwestycji na zagospodarowanie wodami na obszarze dorzecza, czego organ nie uwzględnił, 4/ art. 64. ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach od oddziaływania na środowiska w zw. z art. 201 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska(dalej poś) w zw. z treścią rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 roku w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, poprzez nie zasięgnięcie opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ww. ustawy, pomimo koniecznym jest wydanie pozwolenia zintegrowanego na działalność prowadzoną przez inwestora z uwagi na rozszerzenie działalności (tj. rozbudowę zakładu), 5/ § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1, poprzez uznanie że realizowana przez inwestora inwestycja nie wypełnia znamion przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, , 6/ art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach od oddziaływania na środowiska w zw. z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku prawo wodne, poprzez jego niezastosowanie, 7/ art. 36 i 37 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku prawo wodne, poprzez ich niezastosowanie i uznanie przez organ że zakładana przez inwestora ingerencja w stosunki wodnoprawne nie wymaga uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego, co z kolei skutkuje koniecznością wykonania stosownych badań w ramach oceny oddziaływania na środowisko W skardze podniesiono także następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania: 1/ art. 6 KPA poprzez wydanie decyzji bez oparcia o przepisy prawa, a jedynie o zastosowanie zasady pasowania - prognozy środowiskowej (Raportu Oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) do wymogów i zakresie prawa miejscowego - Planu zagospodarowania przestrzennego gminy, który nie zawiera istotnych dla tego przedsięwzięcia zapisów i opracowań środowiskowych i hydrogeologicznych, 2/ naruszenie art. 7 KPA w związku z art. 77 KPA poprzez nie wyczerpujące zebranie wszystkich możliwych dowodów i tym samym poczynienie niedokładnych i nieprawidłowych ustaleń faktycznych, skutkujących dowolną a nie swobodną oceną dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu 3/ naruszenie art. 8 KPA, poprzez odstąpienie przez organ od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomimo sprzeciwu strony, a także znanej organowi i wyrażonej woli okolicznych mieszkańców, 4/ naruszenie art. 10 ust. 1 KPA, poprzez niezapewnienie stronie (tj. skarżącym) udziału w sprawie przejawiające się w arbitralnym uznaniu pisma skarżących z dnia [...] maja 2017 roku za bezprzedmiotowe i pozostawieniem go bez odpowiedzi i nie odniesieniem się do uwag zawartych w przedmiotowym piśmie, 5/ naruszenie art. 77 § w całości KPA poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i pominięcie dowodów na okoliczność podjęcia przez skarżących starań na rzecz zachowania środowiska w nienaruszonym stanie i nie zastosowanie zasady przezorności przez Wójta gminy [...] oraz łamania zasad współżycia społecznego (wszystkie pisma zostały odrzucone przez Wójta bez odpowiedzi i zostały wykorzystane na rzecz inwestora celem uzupełniania na bieżąco braków po stronie inwestora). W oparciu o powyższe, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j. z dnia 2017.07.13), skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie w całości decyzji organu I instancji - z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że Wójt Gminy [...] w sposób nieuprawniony odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czym naruszył przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach od oddziaływania na środowiska. Takie działanie organu zostało podjęte pomimo, iż inwestor dość wyraźnie zaznaczył w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko na stronie 29, punkt 9.1., że cytuję: "Planowana inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego zakładu". W związku z tym organ I instancji powinien mieć na uwadze skumulowane oddziaływanie całego przedsiębiorstwa. Ponadto w uzasadnieniu skargi wyeksponowano kwestie dotyczące następstw jakie niesie ze sobą planowana inwestycja dla stosunków wodnych na terenie gminy. Z pobieżnej analizy mapy terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, można wywnioskować że inwestycja będzie położona w bezpośredniej bliskości rzeki [...], stanowiącej dopływ rzeki [...], następnie wpadającej do rzeki [...] i [...]. Do rzeki [...] wpada rów melioracyjny znajdujący się przy działce na której ma być realizowana inwestycja, stanowiący urządzenia melioracyjne szczegółowe. Poprzez ten rów melioracyjny inwestor zamierza odprowadzać wodę opadową z terenu inwestycji. Następnie w niedalekiej odległości od inwestycji (w kierunku południowym) znajduje się ciek wodny bezpośrednio wpadający do rzeki [...]. Autor skargi podniósł także konieczność posiadania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego dla zrealizowania przedsięwzięcia polegającego na wybudowaniu 2 studni głębinowych, czego inwestor nie przedstawił. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania autor skargi wskazał, że Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób nieprawidłowy i niepełny. Jak wskazano powyżej inwestor poinformował organ o tym, iż planowana jest rozbudowa zakładu dotychczasowego. Jednakże z sobie tylko znanych przyczyn organ odstąpił od zebrania dowodów i ustalenia faktycznego skumulowanego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Takie działanie przeczy dyspozycjom art. 7 i 77 KPA, które w wyraźny sposób nakładają obowiązki na organy w trakcie postępowania. Działania organów w toku przedmiotowego postępowania nie zmierzały do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, ponieważ kontrolowana decyzja nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja SKO w [...] na podstawie której ww. organ utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa w granicach działki nr ew. [...] ( obręb [...]) budynku chlewni tuczników dla obsady 1480 szt. [...], tj. 2017,2 DJP". Tytułem wstępu do dalszych rozważań merytorycznych warto wyjaśnić, że zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje wyżej przywołana ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku (dalej określana także jako: "ustawa środowiskowa") oraz przywołane rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 71 powołanej ustawy stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Zarazem z art. 72 ust. 1 tej ustawy wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem: decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (pkt 1), decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Z punktu widzenia art. 71 ust. 2 pkt 1 oraz 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy środowiskowej istotne znaczenie w sprawie miało ustalenie, do jakiej kategorii przedsięwzięć zalicza się inwestycja, albowiem dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne (art. 59 ust. 1 pkt 1), zaś dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 pkt 2). W tym zakresie stanowisko organów jest trafne, bowiem zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w związku z § 3 ust. 1 pkt 102 cyt. rozporządzenia, gdyż planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. "chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP inwentarza (planowane przedsięwzięcie określono na 207,2 DJP). Nadto warto wspomnieć, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 59 ust. 1 powołanej ustawy wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar [...], a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1 (art. 59 ust. 2). Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...], a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2), 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3). Sąd uznaje również za stosowne zastrzec, na użytek niniejszego uzasadnienia, że nie przeprowadza w sprawie "rozważań merytorycznych". Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 85/12 (wyrok dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), sąd I instancji kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy, lecz sam nie może jego ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści stanowisk (opinii, uzgodnień) organów współdziałających w załatwieniu sprawy, gdyż co do zasady wymagałoby to od Sądu wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki związanych z kwestiami ochrony środowiska czy przyrody lub gospodarki wodami. Stąd też ocena stanowisk takich organów, jak RDOŚ w W. i PPIS w [...], a w konsekwencji również zaskarżonej decyzji dotyczy w szczególności takich kwestii jak to, czy dane rozstrzygnięcie (stanowisko) jest wyczerpujące (ewentualnie kompletne, jeżeli przepisy szczególne stawiają określone wymagania formalne danemu aktowi administracyjnemu) i spójne (osnowa i uzasadnienie), czyli czy spełnia ustawowe wymagania, przede wszystkim określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Niewątpliwe zatem nie może to być ocena merytoryczna. I w takim też zakresie Sąd może kontrolować prawidłowość oceny zgromadzonego materiału procesowego wyrażoną w decyzjach organów merytorycznie rozstrzygających sprawę. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że Sąd I instancji, kontrolując stan faktyczny przyjęty przez właściwe organy, może jedynie sformułować w konkretnej sprawie wytyczne, zgodnie z dyspozycją z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie np. konieczności dokonania weryfikacji ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji lub uzgodnień takiej decyzji, lecz samodzielnie nie może prowadzić własnej merytorycznej analizy i oceny treści uzgodnień, opinii i stanowisk oraz wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu żadna z przesłanek skutkujących koniecznością odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ziściła się w sprawie, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad proceduralnych specyficznych dla postępowań dotyczących uwarunkowań środowiskowych, w tym ich transparentności rozumianej jako prowadzonego z udziałem społeczeństwa. Należy z naciskiem podkreślić, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest decyzją uznaniową, zaś wyżej powołany katalog podstaw do odmowy ustalenia uwarunkowań środowiskowych ma charakter zamknięty i szczegółowo odnosi się do poszczególnych kwestii. Skoro zatem w toku postępowania zarówno organ I instancji Wójt Gminy [...], jak i SKO w [...] jako organ odwoławczy nie ustaliły, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek z przesłanek ustawowych warunkujących odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji, to zasadnie ww. organy dokonały ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy podzielić stanowisko organów, że spełnione zostały warunki umożliwiające ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Planowana inwestycja ma być realizowana poza obszarem [...]. Projektowane przedsięwzięcie realizowane będzie na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Dla terenu lokalizacji przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Rady Gminy [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zgodnie z którym tereny planowanej inwestycji posiadają przeznaczenie rolne. W strefie oddziaływania inwestycji nie występują: - parki narodowe - leśne kompleksy promocyjne - obszary ochrony uzdrowiskowej - obszary na których znajdują się pomniki historii wpisane na "Listę dziedzictwa światowego" - obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Organy podzieliły oceny raportu, że realizacja zamierzenia nie wpłynie negatywnie na walory krajobrazu w okolicy planowanej inwestycji, w szczególności zaś umożliwi zagospodarowanie części terenu przeznaczonego na realizację inwestycji. Ponadto w przedmiotowej sprawie organy uzgadniające uzgodniły warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia - RDOŚ w [...] postanowieniem uzgodnił warunki realizacji inwestycji, zaś PPIS w [...] wydał w sprawie opinię sanitarną . Nie zaistniała również sytuacja, w której organ pierwszej instancji zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez inwestora, zaś inwestor nie wyraziłby na to zgody. Na podstawie oceny oddziaływania na środowisko należy także stwierdzić, iż nie wynika z niej jakoby realizacja planowanego przedsięwzięcia mogła spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Organy obydwu instancji, przy wsparciu wyspecjalizowanych organów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, przeanalizowały przedstawiony przez inwestora raport wraz z jego uzupełnieniami. Żaden z tych organów nie stwierdził, że raport w swym ostatecznym kształcie nie spełniał wymogów określnych w art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, co uniemożliwiałoby analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 tej ustawy, tj. oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1376/12 – orzeczenie dostępne jw.). Raport wskazuje na podstawy wyboru wariantu głównego (inwestora). Co do kwestii istnienia w raporcie wariantów w tym wariantu alternatywnego, należy podzielić ocenę organów, że zastosowanie określonej technologii chowu ( chów rusztowy, chów ściółkowy) spełnia wymogi wskazania rzeczywistego wariantu alternatywnego. Ponadto należy wskazać, w kontekście zarzutów skargi, że planowana inwestycja oddalona będzie od istniejącej zabudowy o podobnym charakterze aby uniknąć możliwości kumulowania się oddziaływań obu obiektów. Przeprowadzona w przebiegu postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań analiza oddziaływania skumulowanego planowanego przedsięwzięcia z istniejącym w sąsiedztwie budynkiem chlewni należącym do inwestora, wykazała, że normy dotyczące standardów środowiska w powyższym zakresie będą dotrzymane. Wobec powyższego zarzut skargi nie wzięcie pod uwagę oddziaływań skumulowanych jest niezasadny. Decyzje organów obu instancji określające środowiskowe uwarunkowania realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, zostały poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w którym dokonano oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia stosownego raportu środowiskowego. Jest w sprawie bezsporne, że postanowieniem z dnia [...].02.2016r. Wójt Gminy [...] zobowiązał inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stosowny raport został sporządzony, był on na wezwanie organów współdziałających tj. RDOŚ oraz PPIS w [...] uzupełniany. Określone konkretne uwarunkowania realizacji zamierzonego przedsięwzięcia w treści decyzji odwołują się do konkretnych zapisów wynikających z raportu. W związku z powyższym niezasadny jest kierunkowy, wielokrotnie ponawiany zarzut skargi o odstąpieniu przez organy od przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia zgodnie z przepisami 63 – 64 u.i.o.ś. Powyższy zarzut nie może być uzasadniony powoływanym postanowieniem Wójta Gminy [...]z dnia [...] kwietnia 2017r. o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ powyższe pismo nie ma charakteru dokumentu urzędowego, jest nie podpisane przez organ ( jest na nim jedynie zamieszczona parafa radcy prawnego), brak danych że zostało wprowadzone do obrotu i doręczone stronom oraz podane do publicznej wiadomości. W ocenie Sądu należy je traktować jako projekt dokumentu, który nigdy nie został wprowadzony do obrotu w związku ze sprawą. Jako niezasadny został potraktowany zarzut odstąpienia od nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego w związku z planowaną inwestycją stosownie do art. 201 ustawy z dn. 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Stosownie do ww. art. 201 ust.1 ustawy prawo ochrony środowiska " Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych". Z powyższego przepisu wynika, że pozwolenia zintegrowane są wymagane w przypadku prowadzenia instalacji która ze względu na rodzaj i skalę wykonywanej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. W rozpoznawanej sprawie te przesłanki nie występują. W przypadku instalacji do chowu lub hodowli świń, uzyskanie pozwolenia zintegrowanego jest wymagane w sytuacji prowadzenia przedsięwzięcia o rozmiarach więcej niż 20. 000 stanowisk dla świń ponad 30 kg ( pkt. 6 ppkt. 8cyt. rozporządzenia Ministra Środowiska z dn. 27.08.2014r.) Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów ustawy prawo wodne poprzez uznanie przez organy, że zakładana przez inwestora ingerencja w stosunki wodnoprawne nie wymaga uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego, co z kolei skutkuje koniecznością wykonania stosownych badań w ramach oceny oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do tych kwestii, raport środowiskowy uzgodniony przez RDOŚ, wskazuje, że na potrzeby inwestycji wykorzystywana będzie woda do celów technologicznych. Raport wskazuje na stosowne parametry planowanego zużycia oraz wydajności ujęcia wody z 2 własnych studni głębinowych. Na tym etapie postępowania tego rodzaju ustalenia są wystarczające dla uznania, że zamierzone przedsięwzięcie nie będzie wymagać uzyskania odrębnego pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli na dalszym etapie uzyskania pozwolenia na budowę sytuacja w tym zakresie ulegnie zmianie, inwestor na podstawie stosownych rozstrzygnięć właściwych organów zobowiązany zostanie do uzyskania niezbędnych pozwoleń wodnoprawnych. W tym miejscu, odnieść się wreszcie należy odrębnie do kwestii uciążliwości odorowej, jaka towarzyszyć ma chowowi świń (tuczników), na którą wskazywał skarżący oraz inni mieszkańcy sąsiedztwa. W tym zakresie trzeba podkreślić, że przepisy środowiskowe nie wprowadziły odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Trafnie na ten aspekt sprawy zwrócił uwagę organ II instancji, gdyż pomimo wynikającego z art. 85 Prawa ochrony środowiska obowiązku ochrony powietrza ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie w każdym przypadku ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. II OSK 223/09 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13 – orzeczenia dostępne jw.). Skoro w aktualnym stanie prawnym zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, na co zwracano uwagę w samym raporcie, jak i w zaskarżonej decyzji, to w świetle obowiązujących przepisów, z samej tylko uciążliwości zapachowej i spowodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trzeba mieć przy tym na względzie, że organy z uwagi na skądinąd zrozumiały, bo dotyczący kwestii związanych z komfortem życia, protest społeczności lokalnej, odpowiednio prowadziły postępowanie i uwzględniając konkretne zalecenia sformułowane przez RDOŚ w [...] w postanowieniu uzgadniającym, wprowadziły w stosunku do inwestycji wymóg spełnienia szeregu warunków, w celu ograniczenia emisji odorów. Podobnie rzecz się ma w zakresie ochrony przed niedopuszczalnymi stężeniami substancji szkodliwych w powietrzu, jak amoniak czy siarkowodór oraz przed ponadnormatywnym hałasem. Przywoływać tych rozwiązań w tym miejscu nie ma potrzeby, gdyż zostały opisane w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Dość powiedzieć, że w sprawie została uwzględniona skala oraz możliwy do zastosowania zakres środków służących ograniczeniu tej uciążliwości, które nie przybrały natężenia, które zagrażałoby zdrowiu lub życiu ludzi (por. wyroki NSA z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1459/12). Wreszcie jako niezasadne zostały ocenione sformułowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd podziela stanowisko organów o prawidłowym ustaleniu stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd stwierdza, że wszystkie istotne aspekty sprawy zostały przez organy wyjaśnione i ocenione w toku postępowania, pod kątem możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie można organom skutecznie zarzucić naruszenia przepisów art. 7-10, art. 77, art. 79, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Warto też podkreślić, że skarżący nie zostali pozbawieni możliwości czynnego udziału w sprawie oraz nie uniemożliwiono im wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, skoro przebieg postępowania w obydwu instancjach wskazuje na dużą aktywność tych stron postępowania tak przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego. Do pozostałych zarzutów dotyczących treści raportu środowiskowego odniesiono się już wyżej w niniejszym uzasadnieniu. Warto również wobec obaw skarżących podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a co za tym idzie – tego rodzaju decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże ona jednak organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86) ustawy środowiskowej. Zatem to w odrębnych postępowaniach w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę (na obszarze planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) skarżący będzie mogli zgłaszać szereg swoich zastrzeżeń, w celu zapewnienia realizacji przedmiotowej inwestycji bez naruszenia warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenia tych dóbr, które chronione są przepisami obydwu ustaw szczególnych, tj. m.in. wymienionych w art. 1 ust. 2 (oraz wspomnianych w art. 6 ust. 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (Dz.U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.), jak i wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290, z późn. zm.). Ostatni z powołanych przepisów wskazuje m. in. na potrzebę zachowania wymogów higieny, zdrowia i środowiska oraz ochrony przed hałasem (pkt 1 lit. c i lit. e); odpowiedniego usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8); poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Ponadto warto wspomnieć, że przepis art. 5 ust. 2 tej ustawy stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wobec powyższego szczegółowa ocena możliwości realizacji inwestycji, z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich, będzie miała miejsce na kolejnych etapach postępowania (procesu inwestycyjnego), gdzie też skarżący powinni poszukiwać ochrony swoich interesów prawnych w związku z kolejnymi fazami procesu inwestycyjnego, kiedy to planowane przedsięwzięcie przybierze swój ostateczny kształt projektowy, polegający m.in. na zastosowaniu określonych rozwiązań technicznych i procedur, w tym urządzeń zapewniających ochronę przed nadmierną emisją odorów do powietrza. Wtedy też skarżący będą mogli stosować przysługujące mu uprawnienia procesowe – tak, by planowana inwestycja przybrała taki ostateczny kształt, który nie będzie wbrew przepisom prawa niekorzystanie oddziaływał na ich nieruchomość. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając w ustalonych okolicznościach sprawy po stronie skarżonego organu naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji lub wyeliminowanie jej w inny sposób z obrotu prawnego, Sąd uznał za zasadne oddalenie skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji.