IV SA/Wa 2711/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].09.2019r. sygn. akt: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] znak: [...] (dot. [...]) z dnia [...] marca 2019 r. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego D. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2019 r. umarzające postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi, elementami zagospodarowania terenu, drogami, chodnikami, niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej na części działek ew. nr [...],[...],[...] oraz na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], dla wnioskodawcy: [...] S A. w [...], w zakresie zadań samorządu województwa. Stan sprawy był następujący: Pismem z dnia [...].11.2013 r. Urząd [...] zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi, elementami zagospodarowania terenu, drogami, chodnikami, niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działek ew. nr [...],[...],[...] oraz na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], dla wnioskodawcy: [...] S.A. w [...]. Postanowieniem z dnia [...].12.2013 r. Marszałek Województwa [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zadań samorządu województwa. W uzasadnieniu postanowienia podano, że teren zamierzonej inwestycji budowlanej znajduje się w rezerwie terenu wskazanej dla planowanej ponadlokalnej trasy drogowej - [...], której przebieg ustalony został w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem [...].12.2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołano, że planowana trasa drogowa [...] - jako element systemu transportowego [...] (obwodnica o podwyższonym standardzie), jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] - Uchwala Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...].06.2004 r., a tym samym zamiar realizacji powyższej inwestycji budowlanej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez [...] S. A. Z siedzibą w [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem nr z dnia [...].07.2014 r. uchyliło zaskarżone postanowienie wskazując, że organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie wskazał, jakie zapisy Planu Zagospodarowania Województwa [...] pozostają w sprzeczności z planami inwestycyjnymi Spółki, z załączonych do akt sprawy map nie można ustalić czy [...] przebiega przez działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a co za tym idzie czy w istocie planowana inwestycja koliduje z zadaniami samorządu województwa przewidzianymi w planie zagospodarowania przestrzennego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...].08.2014 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazano, że teren zamierzonej inwestycji budowlanej znajduje się w rezerwie terenu ustalonej dla planowanej ponadlokalnej trasy drogowej klasy ekspresowej (Eo). Planowana trasa drogowa (tzw. [...]), jako element systemu transportowego [...] - obwodnica o podwyższonym standardzie, jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], a tym samym zamiar realizacji inwestycji budowlanej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po rozpatrzeniu kolejnego zażalenia wniesionego przez inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. W wyniku rozpoznania skargi na postanowienie Kolegium złożonej przez [...] S.A. z siedzibą w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2060/15 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 350/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2060/15 i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że SKO powołało się na Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], który nie obowiązywał w dacie orzekania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. uchyliło zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno e rozstrzygnięciu Marszałka Województwa [...], jak i w projekcie decyzji o warunkach zabudowy powołany został Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] zatwierdzonego uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2017 r., zakwestionował powoływanie się w postanowieniach dotyczących ww. sprawy na akt, który nie obowiązywał w dacie orzekania. Wskazano, że z dniem [...] lipca 2014 r. wszedł w życie nowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi, elementami zagospodarowania terenu, drogami, chodnikami, niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej na części działek ew. nr [...] (obecnie działki ew. nr: [...],[...],[...],[...],[...] oraz część dz. ew. nr [...],[...] (obecnie działki ew. nr: [...],[...],[...],[...]),[...] (obecnie działki ew. nr: [...],[...],[...],[...]) oraz na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], dla wnioskodawcy: [...] S.A. w [...], w zakresie zadań samorządu województwa. Organ ponownie stwierdził, że projektowana inwestycja znajduje się w całości na obszarze zarezerwowanym pod inwestycję celu publicznego, tj. pod przebieg projektowanej [...]. Organ stwierdził, że teren przedmiotowej inwestycji położony jest na obszarze, który przewidziany był pod inwestycję celu publicznego - rozbudowę układu komunikacyjnego - budowę [...] zaznaczonej na rysunku planu jako Eo - trasa ekspresowa obszarowa. Powołano, że istnieje zatem kolizja projektowanej inwestycji z rezerwą pod zadania ponadlokalne ustanowione w Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...], zgodnie z Ustaleniem Ogólnym nr [...] na przedmiotowym terenie znajduje się rezerwa terenu pod [...] - od południowej do północnej granicy [...]. Organ wskazał, że w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] uchwalonym uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...].07.2014 r. [...] została zapisana jako element Miejskiej Obwodnicy [...] w ramach rozwoju [...] Węzła Transportowego. Organ ocenił, że zamiar realizacji powyższej decyzji pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na skutek rozpoznania zażalenia wniesionego przez inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie należy uchylić w całości a sprawę przekazać organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy powołał, że Marszałek Województwa [...] dokonał uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r., w którym powołany został Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] zatwierdzonego uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r., a także, co wynika z postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji, nieaktualne numery działek objętych wnioskiem. Organ wskazał, że uzgodnieniu podlega projekt decyzji, a zatem jeżeli zostanie uzgodniony projekt decyzji z nieaktualnymi danymi, to organ wydający decyzję nie będzie mógł dokonać zmiany danych, które w toku postępowania straciły swoją aktualność. Kolegium podzieliło również zarzut, że w uzasadnieniu postanowienia nie wskazano konkretnych zapisów planu, z których wynika, że planowana inwestycja koliduje z [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Marszałek Województwa [...] postanowieniem znak: [...] (dot. [...]) z dnia [...] marca 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi, elementami zagospodarowania terenu, drogami, chodnikami, niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanej na części działek ew. nr [...],[...],[...] oraz na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], dla wnioskodawcy: [...] S.A. w [...], w zakresie zadań samorządu województwa. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie należy umorzyć z powodu nieaktualnych danych zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r. (nieaktualne numery działek, powołanie się na nieobowiązujący już Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] z 2004 r.). Organ ocenił, że projekt decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r. zawierający nieaktualne dane, nie może być obecnie przedmiotem uzgodnienia Marszałka Województwa [...] . Powołano, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] S.A. z siedzibą w [...], zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 105 § 1 kpa w związku z art. 126 kpa poprzez nieuzasadnione umorzenie przez Marszałka postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji; 2. art. 124 § 2 kpa poprzez brak wykazania merytorycznych przesłanek umorzenia postępowania przez Marszałka i w konsekwencji braku dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunki zabudowy; 3. art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz wystarczającego uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia; 4. art. 53 ust. 4 pkt. 10a i art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018r. poz. 1945) - dalej: "u.p.z.p." poprzez umorzenia postępowania w sprawie, a w konsekwencji nieuzasadnioną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji. Po rozpatrzeniu zażalenia Kolegium wydało powołane na wstępie postanowienie. Organ wskazał, że na dzień orzekania nie istniały trzy spośród czterech działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Powołano, że działki nr [...],[...],[...] obecnie nie istnieją, zatem nie można wobec nich wydać postanowienia uzgadniającego planowaną inwestycję. W ocenie Kolegium organ słusznie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania, tj. działek nr [...],[...],[...]. Organ wskazał, że wobec zmiany stanu faktycznego (podziałów działek nr [...], [...], [...], uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] z 2014 r.) wnioskodawca winien zmienić wniosek w zakresie aktualnej numeracji działek, na której planowana jest inwestycja, zaś Prezydent [...] winien sporządzić nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględniający zmiany w stanie faktycznym sprawy i przesłać go do uzgodnienia Marszałkowi Województwa [...]. Organ odwoławczy wskazał również, że w wyroku z dnia 10 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1747/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "Organy obu instancji nie wzięły jednakże pod uwagę dyspozycji art.53 ust. 5a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy. Przepis ten przewiduje, że w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Z powyższego przepisu wynika, że w następstwie wydania przez Marszałka orzeczenia z dnia [...] października 2010 r. Prezydent zobowiązany był do obligatoryjnego zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jednocześnie ze zdania drugiego analizowanego przepisu ustawy wynika przesądzenie przez ustawodawcę, że nieuchwalenie w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nieustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z zadaniami, w związku z planowaniem których doszło do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji, nakłada na organ główny obowiązek wydania orzeczenia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pomimo braku wymaganego uzgodnienia Intencją analizowanego przepisu jest stworzenie gwarancji dla inwestora, że objęcie terenu planowanej inwestycji zadaniami publicznymi w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, może stanowić wyłącznie czasową, nie zaś bezterminową przeszkodę do inwestowania. Nieustalenie lokalizacji inwestycji publicznej bądź to w nowym planie miejscowym, bądź to w decyzji lokalizacyjnej w okresie 9 miesięcy od dnia złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do niebrania pod uwagę okoliczności wskazanych jako przyczyna odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji przez organy, o których mowa w art.53 ust.4 pkt 10 i 10a ustawy. Tym samym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zobowiązany jest do wyjaśnienia, czy planowana inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy, w tym w szczególności wymagania wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa. W niniejszej sprawie nie doszło do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art.53 ust. 5a ustawy (wprawdzie postępowanie to było zawieszone w okresie [...] października 2009 r. - [...] lipca 2010 r., jednakże na innej podstawie prawnej, tj. na podstawie art.62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, chodzi przy tym o okres sprzed wydania postanowienia Marszalka z dnia [...] października 2010 r.). Podkreślenia wymaga, że możliwość taka już nie istnieje z uwagi na upływ 9 miesięcy (w pierwotnej wersji przepisu 12 miesięcy) od dnia złożenia przez skarżącą wniosku o ustalanie warunków zabudowy ([...] czerwca 2009 r ). Nie ulega przy tym wątpliwości, że w dacie orzekania przez organy obu instancji nie uchwalono planu ani nie wydano decyzji lokalizacyjnej, o której mowa w art.53 ust.5a ustawy". W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] S.A. z siedzibą w [...] zaskarżyła przedmiotowe postanowienie w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mając wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy postanowienia Marszałka umarzającego postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji; - art. 124 § 2 kpa poprzez brak wykazania przez Kolegium merytorycznych przesłanek utrzymania w mocy postanowienia Marszałka o umorzeniu postępowania i w konsekwencji braku dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, pomimo upłynięcia terminów do wydania przez organ decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa; - art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez organ odwoławczy zgromadzonego materiału dowodowego oraz wystarczającego uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia; - art. 53 ust. 4 pkt. 10a i art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy umorzenia postępowania w sprawie, a w konsekwencji nieuzasadnioną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla Inwestycji. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w całości oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...].03.2019 r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołano, że Rada [...] Uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. przystąpiła do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia węzła komunikacyjnego [...] i projektowanej [...]. A tym samym straciła moc uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...].06.2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu węzła komunikacyjnego [...] i proj. [...]. Wskazano, że dla działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej Inwestycji, stanowiących własność [...], nie został dotychczas uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca stwierdziła, że utrzymanie przez Kolegium stanowiska Marszalka zawartego w postanowieniu z dnia [...].03.2019 r. mocą, którego organ umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie, zostało wydane z naruszeniem prawa, w szczególności zaś godzi w interes prawny [...] uniemożliwiając de facto Spółce uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy w toczącym się postępowaniu. Zarzucono, że przesłanki umorzenia postępowania w sprawie zostały przez Marszałka opisane bardzo ogólnie, bez wskazania przepisów prawa uzasadniających wydanie tego rodzaju orzeczenia. Spółka oceniła, że za błędne należy uznać stanowisko zarówno Kolegium, jak i Marszałka, że wystarczającą przesłanką do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz umorzenie postępowania w sprawie są nieaktualne numery działek oraz przywołanie nieobowiązującego planu. Powołano, że ww. wątpliwości organ wyjaśnił w toku postępowania wyjaśniającego, a mianowicie Marszałek uzyskał informację z Biura Geodezji i Katastru z dnia [...] 10.2018 r., z której wynika aktualna numeracja działek objętych wnioskiem o warunki zabudowy. Ponadto Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] podtrzymało swój wniosek z dnia [...].11.2013 r. w sprawie uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca zarzuciła, że umorzenie postępowania przez Marszałka skutkuje tym, że toczące się prawie 10 lat postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przy ul. [...] w [...], byłoby dla inwestora oraz organów stratą czasu. Skarżąca oceniła, że organy nie wykazały w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jakie były przesłanki umorzenia postępowania, a nie można uznać za wystarczające twierdzenie, że należało umorzyć postępowanie z powodu nieaktualności danych zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca podniosła, że w okolicznościach niniejszej sprawy bezprzedmiotowość postępowania nie występuje, a utrzymanie przez Kolegium postanowienia Marszałka godzi w interes prawny [...] i pozostaje w sprzeczności z planowanym zagospodarowaniem nieruchomości będącej własnością Spółki. W ocenie Skarżącej nieustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w planie miejscowym powinno skutkować albo wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w kształcie określonym wnioskiem lub podjęciem rozmów przez Miasto o wykup przedmiotowej działki. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy w rzeczywistości nie podjął kroków niezbędnych do szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019.2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019.2325), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, a przy wydaniu zakwestionowanego postanowienia doszło do naruszenia przepisu - art. 105 § 1 kpa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Uzgodnienie takie, następuje w trybie art. 106 kpa, który reguluje kwestie proceduralne związane ze współdziałaniem organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Marszałek Województwa [...] występował w niniejszej sprawie jako organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. do którego kompetencji należało uzgodnienie planowanej inwestycji w odniesieniu do kwestii związanych z zadaniami samorządowymi służącymi do realizacji inwestycji celu publicznego, jakim niewątpliwie jest budowa [...], stanowiącej część Miejskiej Obwodnicy [...]. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, albowiem w nadesłanym projekcie decyzji o warunkach zabudowy zawarte są nieaktualne dane dotyczące numerów działek, jak również powołano się na nieobowiązujący już Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] z 2004 r. W tej sytuacji organ uznał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r. zawierający nieaktualne dane, nie może być obecnie przedmiotem uzgodnienia Marszałka Województwa [...]. Natomiast Kolegium, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie wskazało, że rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe ponieważ na dzień orzekania nie istniały trzy z czterech działek powołanych w nadesłanym projekcie o warunkach zabudowy tj. działki nr [...],[...],[...]. Organ odwoławczy uznał, że wobec powyższego postępowanie jest bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania, tj. działek nr [...],[...],[...]. Wskazano, że wobec zmiany stanu faktycznego (podziałów działek nr [...],[...],[...], uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] z 2014 r.) wnioskodawca winien zmienić wniosek w zakresie aktualnej numeracji działek, na której planowana jest inwestycja, zaś Prezydent [...] winien sporządzić nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględniający zmiany w stanie faktycznym sprawy i przesłać go do uzgodnienia Marszałkowi Województwa [...]. Ponadto organ odwoławczy powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1747/11, stwierdzający, że nieustalenie lokalizacji inwestycji publicznej bądź to w nowym planie miejscowym, bądź to w decyzji lokalizacyjnej w okresie 9 miesięcy od dnia złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do niebrania pod uwagę okoliczności wskazanych jako przyczyna odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji przez organy, o których mowa w art.53 ust.4 pkt 10 i 10a u.p.z.p., zgodnie z dyspozycją art.53 ust.5a w związku z art.64 ust. 1 ww. ustawy. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia wydanego przez Marszałka, którą organ odwoławczy uznał za prawidłową, stanowił m.in. art. 105 § 1 kpa, w związku z art. 126 kpa zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 kpa, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego a wobec tego nie można wydać decyzji (tu: postanowienia) załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016 r., str. 491). Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01, LEX nr 82196). Przy czym bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności, gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku organów wyrażonych w podjętych rozstrzygnięciach, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został nadesłany przez właściwy organ, który prowadzi postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora – [...] S.A. z siedzibą w [...]. Organ występujący o przedmiotowe uzgodnienie nie wycofał swojego wniosku, a postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nadal jest w toku. Strona postępowania [...] S.A. z siedzibą w [...] – właściciel nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, nadal wyraża wolę zagospodarowania należącej do niego nieruchomości. Istnieje więc nadal przedmiot postępowania jak również podmiot mający interes w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Na podstawie obowiązujących przepisów prawa - art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. - organ uzgadniający jest nadal zobowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego i rozpoznania sprawy. Wskazać należy, że inwestycja zgodnie z zamierzeniem inwestora nadal ma być realizowana na nieruchomości faktycznie istniejącej. Fakt, że w trakcie prowadzonego postępowania uzgadniającego (toczącego się od 2013 r.) doszło do ewidencyjnego podziału trzech z czterech działek, na których planowana jest inwestycja nie powoduje, że brak jest aktualnie przedmiotu postępowania. Jak wynika z akt sprawy organ planistyczny, na zapytanie Marszałka [...], podtrzymał swój wniosek o uzgodnienie pierwotnie nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy (pismo z [...].10.2018 r.), a dodatkowo pismem z dnia [...].10.2018 r. wskazał aktualne numery działek ewidencyjnych. Nie było zatem żadnych przeszkód do uwzględnienia aktualnej numeracji działek, co zostało uczynione np. w decyzji organu I instancji z dnia [...].10.2018 r., skoro nie budzi żadnych wątpliwości w sprawie, jaki numer aktualnej działki odpowiada staremu numerowi widniejącemu w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast kwestia powołania w nadesłanym projekcie decyzji o warunkach zabudowy nieobowiązującego już Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] z 2004 r. również nie może stanowić o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania. Jeżeli w wyniku analizy materiału dowodowego organ uzgadniający dojdzie do wniosku, że nie można dokonać pozytywnego uzgodnienia z uwagi na powołanie nieaktualnego planu, to winien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. W przedmiotowej sprawie, co wynika z treści nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, poza powołaniem się na plan z 2004 r. nie wpisano w treści decyzji żadnych postanowień wynikających z tego dokumentu. Powyższe, w ocenie Sądu, winno również być przedmiotem uwagi organu. Tym samym, nieprawidłowo Kolegium utrzymało w mocy zakwestionowane postanowienie wydane przez Marszałka. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, a wydając zaskarżone rozstrzygniecie organ odwoławczy usankcjonował uchylenie się organu administracji od rozstrzygnięcia sprawy co do meritum. Wskazać również należy, że takie działanie podważa zaufanie obywateli do organów prowadzących postępowanie. Niewątpliwie skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji długotrwałego prowadzenia postępowania przez organy uzgadniające, a w okolicznościach niniejszej sprawy do takiej sytuacji właśnie doszło. W toku prowadzonego od 2013 r. postępowania zmienił się stan faktyczny co do numerów ewidencyjnych działek, na których planowana jest inwestycja oraz doszło do uchwalenia nowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], nie mniej jednak nie są to okoliczności powodujące bezprzedmiotowość postępowania w tej sprawie. Ponadto, wskazania Kolegium na wywody zawarte w wyroku z dnia 10 kwietnia 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1747/11, wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powołaniem dyspozycji art.53 ust.5a w związku z art.64 ust. 1 ustawy również nie może przesądzać o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania uzgodnieniowego. Z powyższych przepisów wynikają wskazania dla organu planistycznego prowadzącego postępowanie w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy, a nie dla organu uzgadniającego. Organ uzgadniający upoważniony jest do oceny nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a nie prawidłowości prowadzonego postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia przepisu art. 105 § 1 kpa, które to naruszenie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na fakt, że dostrzeżone uchybienie dotyczyło również rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji, uzasadnione było również uchylenie postanowienia Marszałka na podstawie art. 135 ppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny, zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, podjąć niezbędne działania celem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz ocenić, czy możliwe jest dokonanie uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wydając merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Wydane postanowienie winno zostać stosownie uzasadnione zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a w zw. z art. 119 pkt 3, art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a., na które to koszty składa się opłata od skargi.