IV SA/Wa 2740/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku racy prawnego K. P. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - przyznać radcy prawnemu K. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 221,40 zł. (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100) tytułem kosztów pomocy prawnej, na którą składa się: 1) opłata z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przez NSA w wysokości 180 zł, 2) stawka podatku od towarów i usług w wysokości 41,40 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2740/13 oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 26 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego, radca prawny K. P. złożył skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej w wysokości trzykrotności stawki przewidzianej w przepisach prawa "z uwagi na charakter sprawy", które nie zostały opłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1816/14 oddalił tę skargę. W rozprawie uczestniczył adw. P. P., działający z substytucji radcy prawnego K. P. Stwierdzono, co następuje: W niniejszej sprawie pomoc prawna, o przyznanie kosztów której zwrócił się pełnomocnik skarżącego (repezentującego stronę także w postępowaniu przed Sądem I instancji) polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji. Ponadto pełnomocnik (jego substytut) reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy przyznał radcy prawnemu K. P. koszty pomocy prawnej w wysokości 180 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23 % ustalonej kwoty wynagrodzenia (41,40 zł.). Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy radcy prawnego, jak i charakter sprawy (dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji) oraz wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, nie znaleziono podstaw do podwyższenia opłaty. Pomoc prawna udzielona przez wyznaczonego pełnomocnika sprowadzała się do sporządzenia skargi kasacyjnej i reprezentowania skarżącego na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. Nie sposób więc uznać, skala aktywności pełnomocnika w postępowaniu miała ponadprzeciętny charakter. Trzeba równie zauważyć, że w świetle jednoznacznej treści § 15 pkt 1 rozporządzenia, nieodpuszczalne było przyznanie opłaty w wysokości stanowiącej trzykrotność stawki przewiedzianej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, referendarz sądowy na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805), orzekł jak w sentencji.