IV SA/Wa 2742/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2018r. nr [...] w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2018r. nr [...] Skarżący "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2018r. w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 20 000 zł w celu przymuszenia do wykonania zapisów decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017r. w terminie ustalonym decyzją, tj. wykonania obowiązku wstrzymania użytkowania instalacji do uboju drobiu o zdolności produkcyjnej powyżej 50 ton tuszek na dobę, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2018r. nr [...], albowiem wykonanie postanowień będzie skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem spółki okoliczności sprawy wystarczająco uprawdopodobniają ryzyko poniesienia przez nią niepowetowanej straty w przypadku wykonania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania może dotyczyć również orzeczenia organu I instancji, jako wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04, z dnia 12 lutego 2015r., sygn. akt II OSK 211/15). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać przekonanie, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zabrakło tym samym konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej spółki, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania postanowień (np. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, sprawozdania finansowego czy też informacji dotyczących obciążeń finansowych itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczne jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, jak również z akt sprawy nie wynika jaka jest aktualna sytuacja finansowa skarżącej spółki, jak również czy uiszczenie przez spółkę grzywny w wysokości 20.000 zł mogłoby wyrządzić jej szkodę, która byłaby znaczna. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl., postanowienie NSA z 2 września 2016r. sygn. akt I OZ 894/16). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej spółki o wydaniu postanowienia z naruszeniem przepisów prawa. Na marginesie należy zauważyć, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest co do zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględniania takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 210/05, z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 510/15, z dnia 7 marca 2018r. sygn. akt II OZ 209/18). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.