IV SA/Wa 2769/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Spółka Jawna z siedzibą w M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: zasądzić od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego D. Spółka Jawna z siedzibą w M. kwotę 5.617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 2769/15 uwzględnił skargę i w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz w pkt 2. zasądził od organu na rzecz D. Spółka Jawna z siedzibą w M. (dalej jako: "skarżąca Spółka") 2.257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zawarte w powołanym wyroku wniósł Minister Infrastruktury i Budownictwa podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1) art. 216, art. 231 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., przez niewłaściwe ich zastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna, lecz wysokość świadczenia pieniężnego należnego w związku z odebraniem prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję drogową, 2) art. 231 zd. ostatnie P.p.s.a. przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarga dotyczyła decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym, które nie obejmowało należności pieniężnej, 3) art. 269 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z art. 269 § 1 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, 4) art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – dalej: rozporządzenie z 2003 r., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu kwoty 2.257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na skutek niewłaściwego ustalenia przez Sąd wpisu stosunkowego od skargi na decyzję, 5) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a., przez brak uzasadnienia wysokości kwoty 2.257 zł zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz § 3 w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia 2003 r., przez jego zastosowanie i ustalenie kosztów na kwotę 2.257 zł, w sytuacji gdy zaskarżony akt nie obejmował należności pieniężnej, 6) § 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z 2003 r. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postępowania dotyczące ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości na cel publiczny stanowią sprawy o należność pieniężną w rozumieniu § 1 tegoż rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia uwzględniająca zasadę równości zagwarantowaną w Konstytucji RP prowadzić winna do przyjęcia, że sprawy te należą do kategorii postępowań z zakresu nieruchomości objętych § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia. Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu zażalenia zarzuty te rozwinięto, eksponując przede wszystkim treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 14/09 (CBOSA), w której opowiedziano się za wpisem stałym w tego rodzaju sprawach. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2016 r. sygn. akt I OZ 629/16, rozpoznając powyższe zażalenie stwierdził, że zasadny jest zarzut podniesiony w zażaleniu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem rozstrzygniecie zawarte w pkt 2 wyroku w zakresie kosztów, nie zawiera ani pełnej podstawy prawnej ani jakiejkolwiek motywacji, a samo powołanie przez sąd podstawy prawnej – art. 200 P.p.s.a, nie czyni zadość tym wymaganiom. NSA stwierdził, że Sąd meriti nie wskazał co składa się na zasądzoną kwotę 2.257 zł, mając na uwadze, że wpis uiszczony przez skarżącą Spółkę w niniejszej sprawie był wpisem stosunkowym w wysokości 2.000 zł, a także nie wyjaśnił jak się ma do zasądzonej kwoty kwestia wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował w postępowaniu przed tym Sądem skarżącą Spółkę. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednak argumentów zawartych w zażaleniu, zmierzających do wykazania, że sprawa podlegała wpisowi stałemu i przesądził, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Skoro zatem wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 107.000 zł, to stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia z 2003 r., wpis stosunkowy został prawidłowo obliczony i uiszczony w wysokości 2.000 zł (1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł). Ponadto NSA stwierdził, że powołana przez organ uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. I OPS 14/09, nie odnosi się sytuacji, która ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem uchwała ta dotyczyła spraw, w których zaskarżono decyzję administracyjną orzekającą o wywłaszczeniu nieruchomości i ustaleniu wysokości odszkodowania, natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja o ustaleniu odszkodowania – wywłaszczenie było przedmiotem odrębnej decyzji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 2 wyroku w zakresie kosztów i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że Sąd pierwszej instancji orzeknie o kosztach, kierując się rozważaniami zawartymi w postanowieniu NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., a swe rozstrzygniecie poprawnie umotywuje. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zważył, co następuje. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że sąd może orzec o zwrocie kosztów postępowania tylko na rzecz skarżącego i tylko w przypadku, gdy skarga okaże się zasadna. Przy czym pod pojęciem "uwzględnienia skargi" należy rozumieć uwzględnienie skargi w każdej formie i to niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie to odpowiada żądaniu zawartemu w skardze. Natomiast przepis art. 205 § 2 powołanej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – zalicza ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka była reprezentowana przez radcę prawnego T. A., który – jak wynika z akt sprawy - złożył stosowne pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej (17 zł) i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Sąd wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. uwzględnił skargę. W tej sytuacji przysługuje skarżącej Spółce od organu, na podstawie wyżej powołanych przepisów zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Do niezbędnych kosztów należy w tej sytuacji zaliczyć uiszczony wpis od skargi w wysokości 2.000 zł, który został prawidłowo wyliczony - jak to przesądził NSA w postanowieniu z 17czerwca 2016 r. - na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia z 2003 r. oraz koszty wynagrodzenia radcy prawnego i uiszczoną przez niego opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Wynagrodzenie to należało wyliczyć na podstawie § 6 pkt 6 cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł – 3.600 zł. W rozpoznawanej sprawie zatem, przy wartości przedmiotu sprawy 107.000 zł – wynagrodzenie radcy prawnego wynosi 3.600 zł. Na sumę zasądzonych w sentencji postanowienia kosztów postępowania w wysokości 5.617 zł – w rozumieniu art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. – składa się: kwota 2.000 zł (wpis od skargi), kwota 3.600 zł (wynagrodzenie radcy prawnego) oraz kwota 17 zł (opłata skarbowa od pełnomocnictwa). Z powyższych względów, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia z 2003 r., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.