IV SA/Wa 2795/16

Dnia 11 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, w skardze z dnia 9 sierpnia 2016 r. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków sprowadzające się do znacznych szkód w sferze edukacyjnej wnioskodawcy. Skarżący zostanie zmuszony do przerwania nauki w roku szkolnym 2015/2016 oraz w kolejnych latach. Skarżący nie będzie pobierał nauki i nie zdobędzie konkretnego zawodu, który pozwoliłby mu uniezależnić się finansowo od rodziców oraz osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powrót do kraju pochodzenia dla młodej osoby, jaką jest skarżący, stanowi potencjalne niebezpieczeństwo dla prawidłowego funkcjonowania skarżącego w społeczeństwie i może powodować trudne do odwrócenia skutki. Powrót do kraju pochodzenia zaburzy również relacje skarżącego z członkami rodziny, którzy przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pozostanie skarżącego w Polsce zagwarantuje mu prawo do sądu i zachowania standardów rzetelnej procedury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że opuszczenie przez skarżącego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed zbadaniem sprawy przez Sąd nie pozbawi skarżącego prawa do sądu, albowiem skarżący w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, co – w powiązaniu ze specyfiką tego postępowania, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.) – wyklucza przyjęcie, że do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie sygn. akt II OZ 442/17, II OZ 295/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący bardzo ogólnie wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody w jego sferze edukacyjnej, konieczność modyfikacji planów życiowych i negatywny wpływ na kształtowanie relacji rodzinnych. Należy stwierdzić, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Sam fakt zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia i zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen niewątpliwie łączy się z koniecznością opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i wymusza zmianę planów na życie, ale nie oznacza automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Przyjąć należałoby, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji jest możliwe, jeśli strona wykaże, że zmiana w jej życiu osobistym, jaka nastąpi wskutek powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen, będzie miała charakter znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., czego skarżący nie uczynił, powołując we wniosku jedynie okoliczności, które w naturalny sposób wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie można uznać, aby opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogło wywołać jakiekolwiek negatywne skutki w sferze emocjonalnej skarżącego, jak również aby mogło nastąpić zaburzenie relacji rodzinnych skarżącego. Wypada przy tym odnotować, że skarżący dobrowolnie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] marca 2016 r. (po wydaniu przez organ I instancji decyzji w sprawie) nie czekając na rozpoznanie odwołania. Dobrowolny powrót skarżącego na terytorium kraju pochodzenia, ewentualne kontynuowanie tam nauki lub podjęcie zatrudnienia nie przemawia za tezą jakoby miał ponieść konsekwencje określone przez prawodawcę jako wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku skarżącego o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej pozostaje okoliczność umieszczenia jego nazwiska na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2015 r. w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany w związku z popełnieniem przez skarżącego przestępstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie pozwala to wykluczyć, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiłby zagrożenie dla porządku prawnego obowiązującego w Polsce. Z kolei w żadnym porządku prawnym demokratycznych państw nie może być przyzwolenia na działania niezgodne z prawem, a w szczególności te, które bezpośrednio godzą w obowiązujący w danym kraju porządek prawny. Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Mając powyższe na względzie, sformułowany przez skarżącego wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zasługiwał na uwzględnienie, wobec czego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.