IV SA/Wa 280/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r.nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO), działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze. zm.), w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. B. i P. S., dalej skarżących, od decyzji Zarządu [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2013r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryłach budynków wraz z miejscami postojowymi naziemnymi, zjazdami, infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] oraz cz. działki o nr ew. [...] i [...] zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych organu. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2013 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryłach budynków i miejscami postojowymi naziemnymi, zjazdami, infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] oraz cz. działki o nr ew. [...] i [...], w obrębie ulicy [...] a [...] w W. W pkt 1 ustalono obowiązującą linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu stanowiącego działki ewidencyjne [...],[...],[...] i [...], szerokość elewacji frontowej budynku na działce [...] – do 17 m, budynku na działce [...] i [...] – do 18 m., budynku na działce [...] i [...] do 9 m, wysokość górnej krawędzi elewacji, geometrię dachu (dachy kalenicowe) o kącie nachylenia połaci do 25 st. do 40 st. Ponadto dodatkowo nakaz usytuowania budynku na terenie stanowiącym działki [...] i [...] ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z siąsiednią działką budowlaną o nr ew. [...], realizację garaży w bryłach budynków i miejsc postojowych naziemnych przy budynkach, budowę zjazdu z ulicy [...] tj. na działce o nr ew. [...], oraz z drogi bez nazwy między ulicą [...] a [...] tj. na działce o nr ew. [...], powierzchnię biologicznie czynną – min. 50% terenu stanowiącego działkę o nr ew. [...], [...], [...],[...] i [...], zachowanie istniejącego ukształtowania Skarpy W. wzdłuż działek o nr ew. [...],[...],[...] i [...], zachowanie warunków geologicznych –wg pkt 1.2.1. decyzji. Organ wskazał, że według Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] – Uchwała nr [...] z [...].10.2006r. teren inwestycji położony jest w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo osuwania się mas ziemnych – obszar bezpośredniej ochrony stoku, obejmujący zbocza Skarpy W. na całej jej długości wraz z terenami położonymi w odległości 30 m od korony i 20 m od dolnej krawędzi stoku. Geolog powiatowy zaopiniował na etapie decyzji o warunkach zabudowy powyższe przedsięwzięcie pod warunkami: -konieczności sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na etapie pozwolenia na budowę wykonanej z uwzględnieniem charakterystyki wymiarów projektowanych obiektów, przewidywanych obciążeń, głębokości posadowienia. Jednocześnie organ ustalił, że teren nie podlega przepisom ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz.1568 ze zm.), ustalił warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, warunki w zakresie komunikacji – z drogi publicznej gminnej ul. [...] oraz z drogi wewnętrznej – drogi bez nazwy między ulicą [...] a [...] – uzgodnione z zarządcą drogi gminnej – Prezydentem W., opinią nr [...] z [...] kwietnia 2013r. Ponieważ obszar działek [...], [...], [...], [...], [...] przylega do pasa drogowego ulicy gminnej [...] i brak jest bezpośredniego zjazdu z jezdni ulicy gminnej [...] dla obsługi planowanej inwestycji inwestor powinien uzyskać odrębną decyzję zarządcy drogi na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U.2013, poz.206). Zjazd z ulicy [...] powinien obsługiwać wyłącznie budynek nr 1 i powinien być zlokalizowany w maksymalnej, wyznaczonej granicami działki inwestora, odległości od krawędzi jezdni [...]. Zarządca drogi publicznej powiatowej ([...]) do której przylega teren objęty wnioskiem pismem z 5.10. 2012 r. również uzgodnił planowane zamierzenie inwestycyjne pod warunkiem nie dopuszczenia obsługi inwestycji od al. [...] z uwagi na usytuowanie zjazdu na parking w rejonie przystanku autobusowego oraz funkcje i znaczenie tej ulicy w układzie komunikacyjnym. Od powyższej decyzji - dochowując ustawowo określonego terminu - odwołanie złożyli skarżący zarzucając, że w trakcie postępowania administracyjnego nie dokonano właściwej oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, nie uwzględniono wniosków mieszkańców osiedla [...], zawężono sposób określenia obszaru analizowanego. Ich zdaniem budowa jednego z domów może negatywnie wpływać na nieruchomość skarżących, może spowodować naruszenie struktury skarpy [...] przy północnej ścianie ich budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę uznało, że w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p, będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (zasada dobrego sąsiedztwa); 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. " Odnosząc się do warunku określonego w pkt 1, organ stwierdził że ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej Rozporządzenie. Organ II instancji wskazał, że organ I instancji wyznaczył teren analizowany i przeprowadził analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. Zdaniem organu II instancji przeprowadzona analiza, stanowiąca załącznik do decyzji określiła w sposób prawidłowy możliwości realizacyjne planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy. Postępowanie nie było dotknięte wadami, które musiałby skutkować uchyleniem decyzji, gdyż decyzja nie narusza prawa. Zdaniem organu zamierzenie inwestycyjne nie narusza ładu przestrzennego, uzyskano wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. Organ wskazał, że na tym etapie postępowania nie jest rozstrzygana kwestia ewentualnego wystąpienia szkód w trakcie prowadzonych robót oraz odszkodowań. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli skarżący zarzucając naruszenie: 1. art. 9 ustawy p.z.p. na skutek niezastosowania tego przepisu i błędnej interpretacji; 2. art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p na skutek nie uzgodnienia decyzji przez organ I instancji z ZDM w W. – zarządcą drogi powiatowej [...]; 3. art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. na skutek bezpodstawnego przyjęcia, że budynki nr 2 i 3 mają dostęp do drogi publicznej; 4. art. 61 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d p.z.p. w zw. z art. 28 K.p.a. na skutek skrajnie wąskiego wyznaczenia przez organ I instancji kręgu stron postępowania w sprawie; 5. art. 7 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 6. art. 8 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej w szczególności na skutek restrykcyjnego wyznaczenia kręgu stron postępowania i odmowy przez organ I instancji profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego zapoznania się z pełnymi aktami sprawy; 7. art. 73 § 1 K.p.a. na skutek bezpodstawnej odmowy profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego zapoznania się z pełnymi aktami sprawy; 8. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym zarzutów skarżących; 9. art. 80 K.p.a. poprzez brak oceny czy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podnieśli następujące argumenty: -stosownie do treści Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] (uchwała nr [...] Rady [...] z [...].10.2006r.), teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze bezpośredniej ochrony stoku Skarpy W. Organ II instancji nie odniósł się do kwestii rejonu tej Skarpy – co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 w zw. z 140 K.p.a. -decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem ustaleń Studium gdyż obszar bezpośredniej ochrony stoku obejmuje zakaz zabudowy, co stanowi naruszenie art. 9 p.z.p poprzez wydanie decyzji z naruszeniem ustaleń Studium. -projekt planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza zabudowy Skarpy W. w obszarze bezpośredniej ochrony stoku zbocza (uchwała nr [...] r. z [...] lipca 2005 r.), ochrona ta była przewidziana również w planie za lata 1992-2003, który utracił moc. -organ nie uzgodnił decyzji z ZDM w W. – zarządcą drogi powiatowej [...], co stanowi naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. W aktach znajduje się uzgodnienie z 5 października 2012 r. a inwestor pismem z 1 marca 2013r. zmodyfikował swój wniosek. -zarząd Dróg Miejskich nie dopuścił obsługi inwestycji od [...] a organ nie sprecyzował dostatecznie dostępu do drogi publicznej budynków nr 2 i 3. Z okoliczności sprawy wynika, że będą one miały dostęp za pośrednictwem działki [...], która nie jest ogólnodostępną drogą publiczną i brak jest zgody właściciela tej działki na korzystanie z niej przez nowych właścicieli i dlatego nie można uznać, że inwestycja ma zagwarantowany dostęp do drogi publicznej. Brak jest także zgody właściciela tej działki na jej częściowe zagospodarowanie przez inwestora. -decyzja narusza uprawnienia osób – mieszkańcom osiedla, którym odmówiono uznania za stronę postępowania, organ przyjął zawężającą interpretację przepisów o określaniu obszaru analizowanego pomijając charakter zabudowy, organizację ładu przestrzennego na terenie osiedla i stan infrastruktury drogowej i parkingowej. -organ II instancji nie przeanalizował indywidualnego charakteru zabudowy, organizacji ładu przestrzennego na terenie osiedla a ograniczył się jedynie do wykładni przepisów prawa – co stanowi naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.c. -organ bezpodstawnie odmówił w dniu 7 stycznia 2013 r. profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżących wglądu do aktów notarialnych znajdujących się w aktach sprawy. Odmowa ta może mieć związek z prawidłowością wydania decyzji i ma wpływ na argumentację skargi. - W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia. Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją ogólną, która określa czy w danym miejscu może być prowadzona dana inwestycja. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tego rodzaju postępowania jest ocena przez wyspecjalizowany organ czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna a jeżeli tak to ustala podstawowe granice tego dopuszczenia. Organ ocenia więc czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art., 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. Wydając decyzję organ działa w granicach uznania administracyjnego i tylko w sytuacji w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa ma obowiązek wydania decyzji negatywnej. Z art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w razie łącznego spełnienia następujących warunków: -co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu , w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania teren; -teren ma dostęp do drogi publicznej; -istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do planowanego zamierzenia inwestycyjnego; -teren nie wymaga dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów; -decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem Sądu, w tym stanie faktycznym, że zostały spełnione wyżej wskazane warunki. Przy podejmowaniu decyzji o sposobie zagospodarowania przestrzennego, działając zgodnie z zasadą "dobrego sąsiedztwa" należy mieć na względzie przede wszystkim to, że nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej terenu, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, linii zabudowy, jej intensywności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2012 r.,IV SA/Po 44/12, LEX nr 1139619). Służy temu dokonanie przez organ analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich (są nimi nie tylko działki przylegające bezpośrednio do działki na której planowana jest inwestycja) a następnie ustalenie parametrów nowej zabudowy, zgodnie z art. 61 ustawy o p.z.p. i rozporządzeniem wykonawczym Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. W tej sprawie przedmiotem inwestycji jest budowa 3 budynków położonych obok siebie w terenie na którym już występuje zabudowa wielorodzinna. Organ zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia ustalił szerokość frontu działki na ok. 30 m a granice obszaru analizowanego na ok 108 m czyli 3 krotność frontu działki. Jednocześnie ustalił, że na terenie tym dominuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinna w formie budynków wolnostojących oraz w zespołach zabudowy bliźniaczej i szeregowej, co świadczy o tym, że funkcja projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych stanowić będzie kontynuację istniejącej na tym obszarze tego rodzaju funkcji. Tym samym organ prawidłowo uznał, że został spełniony pierwszy z warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. Spełniony został także drugi z warunków o jakim mowa w tym przepisie (dostęp do drogi publicznej). Jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, inwestycja ma dostęp do drogi publicznej gminnej – ulica [...]. Dostęp możliwy jest także przez istniejącą drogę wewnętrzną – drogę bez nazwy między ulicą [...] i [...]. Na tym etapie postępowania, wbrew temu co wywodzi skarga, inwestor nie musi się legitymować zgodą właścicieli nieruchomości po której ma następować komunikacja, na korzystanie z ich nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy wskazuje jedynie w jaki sposób nieruchomość ma być skomunikowana z drogą publiczną. Kwestia rzeczywistego tj. możliwego i zagwarantowanego prawnie dostępu będzie przedmiotem analizy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Czyni to niezasadnymi zarzuty dotyczące braku dostępu do drogi publicznej i braku zgody na korzystanie z drogi wewnętrznej za chybione. Jak wynika z treści decyzji działka nie będzie skomunikowana z drogą [...] ale z ulicą [...] poprzez wybudowanie zjazdu. Organ, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p. zwrócił się do zarządców drogi tj. Prezydenta W. o wydanie uzgodnień w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – opinie nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. w odniesieniu do działek [...], [...], [...], [...], [...] i [...] które przylegają do pasa drogowego ulicy gminnej [...]. Dokonano także uzgodnień w odniesieniu do działek przyległych do [...] (uzgodnienie negatywne w zakresie możliwości skomunikowania działek inwestycyjnych od [...]) i dlatego w decyzji o warunkach zabudowy organ ustalił komunikację z ul. [...]. Nie było zatem potrzeby, po zmianie wniosku, zresztą w zakresie nie mającym wpływu na usytuowanie działek, ponownego uzgadniania projektu decyzji z zarządcą drogi. Wskazać należy, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest nie wniosek ale projekt decyzji o warunkach zabudowy w proponowanym przez organ kształcie. Tylko wtedy gdy pojawi się nowy projekt decyzji, który zawiera istotne w stosunku do poprzedniego projektu zmiany, to konieczne jest powtórzenie procedury uzgodnieniowej (por. wyrok NSA z 25.09.2012r., sygn. akt II OSK 878/11,LEX nr 1252223). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 p.z.p. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. o bezpodstawnym przyjęciu, że budynki nr 2 i 3 mają dostęp do drogi publicznej. Budynki nr 2 i 3 będą posadowione na działkach [...], [...] i [...] [...] i [...]. Istotnie tylko działka [...] ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej a pozostałe nie. Z analizy cech wynika jednak, że inwestycja może być skomunikowana z drogą publiczną m.in., przez działkę [...] i część działki o nr ew. [...] – a zatem będzie miała w ten sposób dostęp do drogi publicznej ulicy [...]. Przyjmując argumenty skarżącego, że skoro budynki nr 2 i 3 nie są położone bezpośrednio przy drodze, ponieważ działka na której mają być posadowione do niej nie przylega, należałoby generalnie uznać, że tylko działki graniczące z drogą publiczną mogą być zabudowywane. Takiego rodzaju rozumowanie jest nie do przyjęcia. Pod pojęciem dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwość skomunikowania działki inwestycyjnej z drogą publiczną. Skomunikowanie to może nastąpić w różny sposób, np. poprzez istniejącą drogę wewnętrzną, poprzez ustanowienie służebności przez inne działki. Istotne jest to aby istniała faktyczna możliwość dojazdu z działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Na tym etapie postępowania nie jest potrzebna zgoda właściciela drogi czy działki po której miałaby przebiegać przejazd na jej wykorzystania. Dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę okoliczności te będą badane a inwestor będzie musiał wykazać, że ma prawo do wykorzystania danej nieruchomości na potrzeby zapewnienia komunikacji inwestycji. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony – co wynika z treści decyzji. Czyni to także niezasadnym zarzut naruszenia art. 80 K.p.a., który strona powiązała z okolicznością o braku dostępu do drogi publicznej. Nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 9 p.z.p. Przepis ten dotyczy uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, który ma służyć określaniu jej polityki przestrzennej. Studium nie jest aktem prawa miejscowego a więc nie odnosi skutku erga omnes. Jak wynika z art. 9 ust. 4 p.z.p. jego ustalenia wiążą wyłącznie organy przy sporządzaniu planów miejscowych. Prowadzi to do wniosku, że zapisy studium nie mogą stanowić podstawy prawnej do ustalenia przez organ administracji, że w odniesieniu do określonego w tym studium obszaru obowiązuje zakaz zabudowy. Także z przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013. poz.1409 ) prawa budowlanego, wynika że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy ma obowiązek sprawdzenia czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne ale z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego a więc planu uchwalonego a nie planu projektowanego czy studium. Co prawda przepis ten ma zastosowanie w procedurze wydawania pozwolenia na budowę ale potwierdza charakter prawny planu, projektu planu i studium. Sąd nie podziela zatem twierdzeń skargi, że decyzja została wydana z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa zakazujących budowy na terenie Skarpy W. Fakt, że projektowany teren, jak wywodzą skarżący, w projekcie planu oznaczony jest jako obszar bezpośredniej ochrony Skarpy W. z zakazem lokalizowania nowych obiektów budowlanych nie stanowi podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji w której wnioskujący spełni wymagania o jakich mowa w art. 61 p.z.p. a plan nie został uchwalony. Zwrócić należy uwagę, że organ zasięgnął opinii geologa i na jego podstawie określił warunki ochrony obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemi (pkt 1.2.1. decyzji organu I instancji), nakazując sporządzenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej na etapie pozwolenia na budowę. Obowiązki te, zgodnie z art. 34 ust. 1 prawa budowalnego, inwestor musi wykonać. Tym samym na etapie poprzedzającym proces budowlany będzie wykonana analiza geologiczno-inżynieryjna, z uwzględnieniem charakterystyki projektowanych obiektów, przewidywanych obciążeń, głębokości posadowienia, oceny stanu istniejących obiektów budowlanych zlokalizowanych w sąsiedztwie projektowanej inwestycji oraz innymi wymienione w decyzji obowiązkami –który to obowiązek wynika z treści decyzji. W ocenie Sądu tak szczegółowa analiza i wskazywany jej zakres zapewni w pełni bezpieczeństwo mieszkańców sąsiednich nieruchomości a przede wszystkim zapobiegnie ewentualnym skutkom, istotnym dla zachowania stateczności skarpy, jakie mogą powstać przy procesie inwestycyjnym. Nie sporządzenie tego rodzaju analizy lub też negatywne jej ustalenia mogą być powodem odmowy wydania pozwolenia na budowę. Nie zasadny jest także zarzut dotyczący skrajnie wąskiego wyznaczenia kręgu stron postępowania i idący za nim zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy toczy się na wniosek inwestora a jego uczestnikami są podmioty, którym przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. Interesem prawnym legitymują się osoby w stosunku do których możliwe jest wskazanie konkretnego przepisu prawnego na podstawie którego może być skuteczne żądanie dokonania określonej czynności przez organ czy też żądać zaniechania tej czynności. Jak to wskazuje się w orzecznictwie (np. WSA w Łodzi, wyrok z 21 lutego 2012r, sygn. akt IISA/Łd 1403/11, Lex 1130447) decyzja o warunkach zabudowy generalnie nie ogranicza praw innych osób. Stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest więc wnioskodawca, wieczysty użytkownik lub właściciel działki, na której projektowana jest inwestycja i która graniczy z tą inwestycją, a co do pozostałych - decydują okoliczności konkretnej sprawy i to czy wykażą iż posiadają interes prawny w byciu stroną postępowania. W niniejszej sprawie organ odmówił wielu osobom przymiotu strony wykazując, że nie wykazali oni aby inwestycja mogła oddziaływać na ich prawa i obowiązki. Osoby, którym odmówiono przymiotu strony nie wniosły skargi do WSA na decyzję ostateczną o warunkach zabudowy w związku z tym sąd nie ma uprawnień do badania trafności rozstrzygnięć o odmowie uznania ich za strony tego postępowania (art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę udostępnienia pełnomocnikowi wglądu do całości akt sprawy, to po pierwsze odmowa nie wymagała wydania postanowienia, gdyż taka forma dla tego rodzaju czynności nie jest wymagana przepisami kodeksu postępowania administracyjnego a po drugie, skarżący nie wykazali jaki to miało lub mieć mogło wypływ na treść decyzji. Naruszenie prawa procesowego może odnieść skutek tylko wtedy gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).Samo twierdzenie, że "sprawa odmowy może mieć związek z prawidłowością wydania decyzji oraz ma wpływ na argumentację skargi", tego kryterium nie wypełnia. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania, że organ w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszył art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Istotnie uzasadnienie decyzji organu II instancji jest dość powierzchowne jednakże wynika z niego, że organ zapoznał się z dowodami zebranymi w sprawie a następnie je ocenił. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji wynika, że jego ocena jest tożsama z oceną przeprowadzoną przez organ I instancji. Jak wynikało z odwołania skarżących kwestionowali ocenę obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, nie uwzględnienie wniosków mieszkańców osiedla [...], w sposób zawężający określenie obszaru analizowanego, nie uwzględnienie że budowa jednego z domów może oddziaływać na nieruchomość skarżących, nie wzięcie pod uwagę faktu ochrony Skarpy W. Organ w uzasadnieniu wskazał, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z przepisami p.z.p., inwestycja uzyskała wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, decyzja nie narusza praw osób trzecich i określa warunki pod jakim inwestycja może być zrealizowana. Rację mają skarżący, że organ nie odniósł się w dostatecznie do zarzutów odwołania. Jednakże wskazać należy, że argumenty, które skarżący podnosili w skardze były wcześniej wskazywane w ich pismach i organ I instancji odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji. Skoro zatem argumenty te były tożsame a organ II instancji podzielił w pełni ustalenia organu I instancji, przyjmując je jako własne a decyzja organu I instancji jest poparta wszechstronną analizą, jest wyczerpująca i należycie uzasadniona to Sąd doszedł do przekonania, że mimo naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 K.p.a. ostatecznie decyzja opowiada prawu. Sąd, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie stwierdził także naruszeń prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak to wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (np. wyrok z 12 stycznia 2012 r I OSK 1426/11, LEX nr 1126266), możliwość uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego wymaga wykazania naruszenia przepisów prawa procesowego w takim stopniu aby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Rozumowanie jest tego rodzaju, że gdyby nie stwierdzone uchybienia najprawdopodobniej zapadła by decyzja innej treści. W skardze Skarżący, nie wskazali jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia miały wskazywane przez nich naruszenia. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270) skargę oddalił.