IV SA/Wa 2828/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. staż. Anna Zarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej też Skarżący, Odwołujący się), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej Wójt) z [...] września 2018 r. nr [...], którą: 1). nakazano posiadaczowi odpadów – A. K. zam. w K. przy ul. [...] - usunięcie odpadów: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04), odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów (kod odpadu 17 01 01), gruz ceglany (kod odpadu 17 01 02), szkło (kod odpadu 17 02 02) oraz tworzywa sztuczne (kod odpadu 17 02 03) z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. działek o nr. ew. [...] i [...], obręb K., gmina K.; 2). wskazano, że czynności objęte nakazem należy zakończyć w terminie 60 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna; 3). określono sposób usunięcia odpadów, poprzez przekazywanie ich transportującemu odpady, wykonującemu usługę transportu odpadów (spełniającemu wymagania określone przepisami prawa), któremu jednocześnie zostanie wskazane miejsce przeznaczenia odpadów oraz następny posiadacz odpadów (spełniający wymagania określone przepisami prawa), do którego należy dostarczyć odpady. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] potwierdziło ustalenia Organu I. instancji, że posiadaczem odpadów jest A. K. Stwierdziło, że potwierdziły to zeznania K. K. - właściciela działki ew. nr [...] oraz J. G. – wówczas właściciela działki ew. nr [...], którzy wskazali Odwołującego się jako osobę, na zlecenie której została nawieziona ziemia na te działki. Z kolei A. K., w trakcie postępowania wyjaśniającego stwierdził, że zlecał firmie I. M. W. nawiezienie na działki o nr. ew. [...] i [...] piachu, podsypu i pospółki (jako materiału budowlanego), na co ma dowody w postaci faktur. Nawieziono 34 ciężarówki o ładowności około 25 ton. M. W. zaś zeznała, że dostawy były realizowane we wrześniu i październiku 2017 r. Z faktur wynika, że dostawa piachu i pospółki odbywała w ilości 17 samochodów (piach - 15 samochodów, pospółka - 1 samochód, podsyp - 1 samochód) na przełomie września i października. Materiał dostarczony był samochodami o pojemności 20 lub 26 ton i były one pozyskiwane ze żwirowni M. Dostarczone materiały były czyste - bez śmieci i gruzu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, omawiany teren ma być przeznaczony na budowę placu składowego na palety. Odwołujący się zarzucił naruszenie art. 26 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach przez błędnie przypisanie mu przez Organ I. instancji posiadania odpadów, stwierdzonych na działce ew. nr [...] i dawnej działce [...] (obecnie nr ew. [...]), podczas gdy pochodzą one z budowy drogi gminnej - ul. S.. W ocenie SKO, wbrew zarzutom odwołania, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, a rozstrzygnięcie Wójta było prawidłowe. SKO wskazało, że pierwsza informacja na temat zwożenia na przedmiotowe działki zanieczyszczonej ziemi przez A. K. do Urzędu Gminy wpłynęła 25 sierpnia 2017 r. Nawożenie odpadów w sierpniu 2017 r. potwierdziły również zeznania A. K. z [...] czerwca 2018 r. Poza tym rozbieżności pomiędzy zeznaniami Odwołującego się, dotyczącymi ilości nawiezionych materiałów, a danymi wynikającymi z faktur i zeznań M. W. wskazują, że na przedmiotowe działki oprócz materiałów budowlanych były zwożone odpady. Przeprowadzone oględziny potwierdziły, że na tych działkach znajdują się: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04), odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów (kod odpadu 17 0101), gruz ceglany (kod odpadu 17 01 02), szkło (kod odpadu 17 02 02) oraz tworzywa sztuczne (kod odpadu 17 02 03). Twierdzenia Odwołującego, że odpady te zostały pozostawione przez wykonawców budowy drogi gminnej nie znajdowały zaś potwierdzenia w zeznaniach właścicieli nieruchomości. W aktach sprawy brak jest również informacji, aby fakt pozostawienia odpadów na przedmiotowych działkach był zgłaszany Organowi I. instancji bądź policji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach SKO wskazało, że w myśl art. 2 pkt 3 cyt. ustawy jej przepisów nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. To zaś oznacza, iż przepisy ustawy o odpadach nie znajdują zastosowania jedynie do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, jedynie wówczas, gdy zostaną one wykorzystane do celów budowlanych w stanie naturalnym i to na terenie, na którym zostały wydobyte. A zatem, gleba i materiały muszą zostać wykorzystane po pierwsze, do celów budowlanych i po drugie, na terenie, na którym zostały wydobyte. Materiały takie, wydobyte w trakcie robót budowlanych, a nie spełniające warunków z art. 2 ust. 3 cyt. ustawy (gdy są zanieczyszczone, czy też, zostały wykorzystywane poza terenem, z którego zostały wydobyte) stanowią odpady (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2642/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Potwierdza to regulacja zawarta w § 2 pkt 17 rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów, która do grupy 17 katalogu odpadów zalicza odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych) (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1918/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, w uzasadnieniu do ustawy o odpadach zostało wskazane, że "stosowanie wyłączenia będzie możliwe jedynie w przypadku zagospodarowania wspomnianych mas ziemnych do celów budowlanych w miejscu, gdzie zostały wydobyte". Organ odwoławczy podkreślił, że dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt Ił OSK 1085/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie podkreślano przy tym, że pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób, aniżeli nakazuje na to przeznaczenie danego przedmiotu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1268/15; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 715/15; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zamiar ponownego gospodarczego wykorzystania odpadów (ziemi) nie może zatem powodować, że odpad przestaje nim być (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2642/16 oraz wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2655/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem ziemię, gruz i kamienie przywiezione z innej nieruchomości, zalegające na przedmiotowych nieruchomościach oraz pozostałe odpady wymieszane z glebą tej nieruchomości, mimo planowanego wykorzystania ich do utwardzenia i podniesienia powierzchni działek – zdaniem SKO - należało uznać za odpad. Poza tym, wg Organu odwoławczego zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którymi w decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: 1) termin usunięcia odpadów, 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów. Nie stanowi zatem uchybienia niewskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji ilości odpadów, które powinny zostać usunięte. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucono: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na jego wadliwym jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji Organu I. instancji, mimo, że ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. oraz ustawy o odpadach; 2. naruszenie przepisu art. 3 ust 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że przywiezione przez Skarżącego i składowane na tych działkach za zgodą ich właścicieli materiały budowlane (piasek, podsypka itd.) mające służyć przyszłej inwestycji budowlanej stanowią "odpady" w rozumieniu ustawy o odpadach; 3. naruszenie przepisu art. 26 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez nieprawidłowe ustalenie podmiotu będącego "posiadaczem odpadów" (wskazanie, że posiadaczem odpadów jest Skarżący, podczas gdy posiadaczem absolutnej większości odpadów pozostawionych na tych działkach jest Organ wydający decyzję, realizujący inwestycję drogową, bowiem odpady te zostały pozostawione w toku realizacji inwestycji gminnej - budowy drogi gminnej ul. S.; 4. brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy, tj. naruszenie art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i bezkrytyczne przyjęcie za Organem I. instancji nieprawdziwych ustaleń faktycznych, tj. przyjęcie, że całość materiału nawiezionego na działki [...] i [...] została dostarczona przez Skarżącego, podczas, gdy duża część (jeśli nie większość) została tam pozostawiona przez wykonawcę prac przy budowie drogi gminnej ul. S.; 5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez próbę obarczenia Skarżącego zaniedbaniami Organu wykonawczego gminy i zobowiązanie Skarżącego do usuwania odpadów, które zgodnie z zawartymi przez Gminę K. umowami powinny zostać usunięte przez Wykonawcę robót drogowych. Zdaniem Skarżącego, sam gruz i odpady z rozbiórki dotychczasowej ulicy miały mieć objętość 4.880 m³. Z karty przekazania odpadu wynika bowiem, że wykonawca drogi przekazał do utylizacji jedynie 220 Mg gleby, ziemi w tym kamieni i to dopiero w grudniu 2017 r. Przekazano więc ok. 150 m³ tego odpadu (przyjmując w przybliżeniu, że 1m³ waży ok 1,5 tony), więc mniej więcej 30 razy mniej niż wynikać miało z przedmiaru robót. Ta okoliczność – zdaniem Skarżącego - powinna wzbudzić jakieś wątpliwości u Organu II. instancji, które powinny przełożyć się na próbę wyjaśnienia tych okoliczności. Prawdopodobieństwo pozostawienia ziemi i gruzu oraz śmieci na spornych działkach wynika również, jak podkreślił Skarżący, z zeznań innych przesłuchiwanych właścicieli, którzy potwierdzają fakt prowadzenia prac drogowych w tym samym czasie co przywiezienie materiału w postaci piasku i podsypki oraz pospółki przez A. K. Poza tym z zeznań świadków wynika, że widzieli w sumie jedynie 20-30 ciężarówek (i to z zeznań jednego świadka wynika tak duża liczba). Liczba ta jest przybliżona do zeznań Skarżącego, który wskazał na w sumie 34 ciężarówki nawiezionego materiału. Sporządzona w postępowaniu przed Organem I. instancji opinia geodezyjna wskazała ok 1.535 m³ nawiezionego materiału, co oznaczać by musiało co najmniej 2 razy większą liczbę ciężarówek z materiałem, niż wskazywana przez Skarżącego. Fakt, że Wykonawca robót drogowych dokonywał zrzutu gruzu i piasku na teren działki [...] (bezpośrednio przylegającej do ul. S.) był potwierdzony nie tylko zeznaniami świadków, ale również widoczny jest na zdjęciach z wizji lokalnych - znajdujących się w aktach sprawy. Zdaniem Skarżącego, jedynie niewielką część pozostałości rozbiórkowych przekazał do zabrania firmie odbierającej jako odpad z tej budowy. Reszta zaś pozostała na działkach o nr. ew. [...] i [...]. Skarżący podkreślił, że to co zostało przez niego przywiezione (za zgoda właścicieli) na teren tych działek, to nie odpad, a normalny materiał budowlany pod przyszłą inwestycję polegającą na wyłożeniu kostką i utworzeniu placu składowego. To co zostało przez Skarżącego nawiezione na te działki zostało przez niego uprzednio zakupione i ma być wykorzystane jako materiał budowlany. Skarżący nie zamierza się tego pozbyć. Przeciwnie piasek jest mu potrzebny. Został rozciągnięty/rozplantowany na terenie działki jedynie czasowo - żeby nie było stert, które mogą razić sąsiadów. Właścicielem działki nr [...] jest syn Skarżącego, a działki nr [...] - J. G., od którego Skarżący zamierza odkupić tą działkę, bowiem ma wobec niej plany inwestycyjne. Planuje na obu działkach wybudować plac składowy, który będzie wykorzystany w jego dotychczasowej działalności gospodarczej i uzyskał już warunki zabudowy dla tej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów sposób usunięcia odpadów (ust. 6). Właściwa interpretacja art. 26 cyt. ustawy wymaga odniesienia się do pojęcia "posiadacza odpadów", zdefiniowanego w art. 3 ust. 3 pkt 19 tej ustawy jako wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Przyjęto domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jakkolwiek omawiana ustawa nie wyjaśnia kim jest władający powierzchnią ziemi, to pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Zatem w postępowaniu dotyczącym usunięcia odpadów, na podstawie art. 26 cyt. ustawy, w charakterze strony postępowania może brać udział tylko posiadacz odpadów oraz ewentualnie władający powierzchnią ziemi, jeżeli nie jest nim posiadacz odpadów. Te podmioty są adresatami decyzji nakazującej usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Mając to na względzie, trafnie ustaliły zatem Organy obu instancji, że w niniejszej sprawie adresatem decyzji jest posiadacz odpadów oraz posiadacze (właściciele gruntu), na którym odpady zostały zgromadzone. Prawidłowo wobec tego dostrzegły Organy, że A. K. był posiadaczem przedmiotowych odpadów. Działał w porozumieniu z właścicielami działek ew. o nr. [...] i [...], obręb K., gmina K. Nawoził ziemię na ich działki celem ich podwyższenia. Potwierdziły to zeznania K. K. - właściciela działki ew. nr [...] (syna Skarżącego) oraz J. G. – wówczas właściciela działki ew. nr [...] (nr ew. [...] po podziale), od którego następnie Skarżący odkupił tę działkę. Zamierzał bowiem na obu działkach wybudować plac składowy, który będzie wykorzystany w jego dotychczasowej działalności gospodarczej i uzyskał już warunki zabudowy dla tej inwestycji. W realiach rozpatrywanej sprawy, zasadnie przyjęto zatem, że jest posiadaczem odpadów. Co do kwestii zakwalifikowania znacznej części znajdujących się na tej działce materiałów jako odpadu podczas przeprowadzonej wizji lokalnej - (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04), odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów (kod odpadu 17 01 01), gruz ceglany (kod odpadu 17 01 02), szkło (kod odpadu 17 02 02) oraz tworzywa sztuczne (kod odpadu 17 02 03) - nie zostało przez Skarżącego wykazane skąd one pochodziły i w jaki sposób znalazły się na przedmiotowych działkach, które nawoził i przystosowywał pod plac składowy. Zebrana w sprawie obszerna dokumentacja fotograficzna oraz ustalenia poczynione w trakcie kilkukrotnych oględzin : [...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r. oraz [...] grudnia 2017 r. (utrwalone w protokołach) potwierdzają istnienie odpadów oraz ich rodzaj. Ustalenia co do rodzajów odpadów zostały również potwierdzone w opinii biegłych. W dniu [...] lipca 2018 r. dokonano obmiaru gruntów nasypowych w terenie. Wykonano 28 wierceń rozpoznawczych w losowo wybranych lokalizacjach do głębokości od 0,5 m do 1,0 m. W każdym z wierceń określono głębokość występowania gruntów nasypowych oraz ich składu w ujęciu procentowym. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że to Skarżący zlecił nawiezienie ziemi na te działki (piachu, podsypu i pospółki jako materiału budowlanego). Jako dostarczającą je wskazał wyłącznie firmę I. M. W. Trzeba jednakże odnotować, że fakt nawożenia odpadów na te działki przez Skarżącego zgłoszony został przez mieszkańca tej miejscowości już 25 sierpnia 2017 r.. Poinformował on, że Skarżący nawozi zaśmieconą ziemię na przedmiotowe działki, położone wzdłuż ul. S. To zgłoszenie udokumentowano notatką służbową. Ten fakt w swych zeznaniach potwierdziła też A. K. Poza tym już 28 sierpnia 2017 r. Wójt Gminy wystosował do ówczesnego właściciela działki nr ew. [...] (nr. przed podziałem) pismo, w którym stwierdzono, że składuje na niej odpad o kodzie 17 01 01 (beton gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany), 17 01 03 (odpady innych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia) oraz odpady z grupy 17 02 (odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych). Okoliczności te miały miejsce przed wrześniem 2017 r. Wobec tego zasadnie przyjęto, że odpady te nawiezione zostały już w sierpniu 2017 r., a przeciwne twierdzenia Skarżącego w żaden sposób nie zostały udokumentowane. Z kolei firma I. M. W., na którą powołał się Skarżący, dostaw piachu, pospółki i podsypu dokonywała na jego zlecenie na te działki dopiero na przełomie września i października 2017 r. Poza tym, jak zeznała M. W. były to wyłącznie materiały niezanieczyszczone, bez śmieci i gruzu. Skarżący nie dowiódł też, aby dostaw tych firma I. M. W. dokonywała wcześniej. Na rozprawie przed Sądem Skarżący odmówił okazania wszystkich faktur otrzymanych od tej firmy na materiały budowlane, celem przeanalizowania dat realizacji dostaw i ich ilości. Jego pełnomocnik stwierdził zaś, że są nieczytelne. W tym stanie rzeczy twierdzenia Skarżącego nie mogły być uznane za wiarygodne i udowodnione. Nie zasługiwała na uwzględnienie również jego argumentacja, że owe zanieczyszczenia, to wynik budowy drogi gminnej ul. S. Trafne są w tym zakresie wywody Organów obu instancji. Sąd je podziela w całości i uznaje za zbędne ich powtarzanie. Wbrew przekonaniu Skarżącego, Organy nie były zobowiązane do ustalania czy wszystkie odpady powstałe przy budowie tej drogi zostały wywiezione przez Wykonawcę, w kontekście zarzutu o ich ewentualnym pozostawieniu przez Wykonawcę drogi na działkach ew. o nr. [...] i [...]. Stwierdzić bowiem należy, że w sytuacji nielegalnego składowania lub magazynowania odpadów na cudzym terenie, władającemu nim przysługuje prawo i obowiązek wezwania sprawcy tego bezprawnego działania do ich usunięcia, co dopiero pozwala na zwolnienie się od odpowiedzialności za ich nielegalne składowanie lub magazynowanie. W niniejszej sprawie Skarżący prawdopodobnie mógł ich część użyć do podwyższenia i utwardzenia terenu pod budowę placu składowego. Nawieziony materiał wraz ze wskazanymi odpadami został rozplantowany na działce, co potwierdziły oględziny, Skarżący oraz świadkowie. A. K. nie miał przy tym uprawnień ani do składowania tych odpadów, ani do ich magazynowania na tym terenie. Odpady wykorzystał do budowy placu składowego (potwierdziło to wykonanych 28 odwiertów), co oznaczało składowanie odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Wójt powołał biegłych, którzy obliczyli objętość nawiezionych odpadów poszczególnych kategorii. Skarżący natomiast nie przedstawił specjalistycznej kontropinii względem tego opracowania. Łączną objętość odpadów do usunięcia z obu działek określona została na 1535 m³. Skarżący obowiązek ten wykonał, co potwierdził przed Sądem na rozprawie. Należy przy tym zauważyć, że art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach wskazuje, iż przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub co do których pozbycia się jest obowiązany. Zgodnie zaś z § 2 rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów odpadami w grupie 17 są odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i zimę z terenów zanieczyszczonych). W kategorii odpadów – jak trafnie zauważyło SKO - mogą znaleźć się także przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, w tym poddawane procesom odzysku (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2920/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania, a nawet takie, które są zdatne do powtórnego wykorzystania. Reasumując, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie prawidłowo został zebrany materiał dowodowy, poddany wnikliwej ocenie i właściwie skomentowany oraz opisany w uzasadnieniach decyzji obu instancji, zgodnie z regulacjami wynikającymi z k.p.a., w tym m. in. z: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. SKO dopełniło przy tym wymogów wynikających z art. 15 k.p.a., ponownie rozpatrując sprawę w jej całokształcie. Nie doszło też, z przytoczonych uprzednio względów, do naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.