IV SA/Wa 2836/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją nr [...]z dnia [...]sierpnia 2016 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania M.O. od decyzji Starosty [...]z dnia [...]kwietnia 2017 roku nr [...], uchyliło ww decyzję w części odmawiającej nieodpłatne przyznanie M.O. nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]o powierzchni 2406 m.kw. z obrębu [...], gmina [...]i w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało na podstawie art. 118 ust. 2a w zw. z art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników, M.O. ww nieruchomość, w pozostałym zaś zakresie powyższą decyzję Starosty utrzymało w mocy. Pismem z dnia 4 września 2017 roku, które wpłynęło do organu w dniu 11 września 2017 roku, M.O. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie zaskarżonej do Sądu ww decyzji SKO w [...]w zakresie zawarcia w osnowie ww decyzji słowa "nieodpłatnie". O treści powyższego wniosku pismem z dnia 22 września 2017 roku Kolegium poinformowało także Wójta. Wójt Gminy [...]od powyższej decyzji SKO w [...], wniósł w dniu 29 września 2017 roku do tut. Wojewódzkiego Sądu skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę, zawartej w piśmie z dnia 2 marca 2018 roku, M.O. wniósł o jej odrzucenie a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Poinformował, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...]listopada 2017 roku nr [...] uzupełniło, zgodnie z wnioskiem, w pkt 1 ww decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "Ppsa") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie temu wymogowi świadczy o niedopuszczalności skargi i zobowiązuje Sąd do jej odrzucenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. W myśl art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "Kpa"), decyzje administracyjne podlegają co do zasady doręczeniu stronom na piśmie. Stosownie do art. 111 § 1 Kpa, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Rozpoznanie tego żądania, tak uwzględniające jak i odmawiające, następuje w drodze postanowienia (art. 111 § 1b Kpa). Jak natomiast wynika z art. 111 § 2 Kpa, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Dokonując wykładni przepisów art. 53 § 1 Ppsa oraz art. 111 § 2 Kpa stwierdzić należy, że w przypadku wystąpienia przez stronę postępowania administracyjnego do organu odwoławczego w terminie określonym w art. 111 § 1 Kpa z wnioskiem o uzupełnienie (lub sprostowanie) decyzji termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa, biegnie dopiero od dnia doręczenia stronie postanowienia organu w przedmiocie wniosku o uzupełnienie (lub sprostowanie), bez względu na sposób jego rozpoznania. Wtedy dopiero ponownie otwiera się dla stron postępowania administracyjnego, wobec uruchomienia przez jedną z nich trybu określonego w art. 111 § 1 Kpa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Zgłoszenie wniosku, o jakim mowa w art. 111 § 1 Kpa, w terminie w nim określonym, powoduje bowiem przerwanie dotychczasowego biegu terminu do wniesienia skargi aż do dnia doręczenia postanowienia rozstrzygającego w przedmiocie wniosku, kiedy termin ten rozpoczyna bieg na nowo (por. por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r. sygn. II OSK 1089/14 oraz wyrok z dnia 20 października 2015 r. sygn. II OSK 1222/15). Orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma bowiem bytu samodzielnego, lecz jest ściśle związane z aktem objętym wnioskiem, gdyż może wywrzeć wpływ na jej treść. Może zatem mieć także wpływ na ewentualną decyzję strony co do wystąpienia ze skargą i samą treść takiej skargi, zwłaszcza jeżeli uwzględnić wymagania formalne tego pisma procesowego określone w art. 57 § 1 pkt 3 Ppsa. Przepis ten wymaga bowiem określenia w skardze naruszenia prawa lub interesu prawnego zaskarżanym aktem. Z tej też przyczyny w przypadku zgłoszenia przez stronę postępowania administracyjnego wniosku o uzupełnienie decyzji termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg dopiero od dnia doręczenia stronom postanowienia rozstrzygającego o takim żądaniu i do tego czasu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 111 § 2 Kpa ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wymaga ścisłej wykładni. Zgodnie z jego treścią przyjąć zatem należy, że termin do wniesienia skargi biegnie dopiero od dnia doręczenia postanowienia określonego w art. 111 § 1b Kpa, a wcześniej zdziałane czynności uznać należy za bezskuteczne (tak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1207/15). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 111 § 2 Kpa, rozpoczął bieg w dniu doręczenia Skarżącemu Wójtowi postanowienia Kolegium z dnia [...]listopada 2017 r., a to oznacza, iż skarga z dnia 26 sierpnia 2017 roku, wniesiona do organu w dniu 29 września 2017 roku jest bezskuteczna. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako przedwczesną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 Ppsa w zw. z art. 111 § 2 Kpa (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. II OSK 1089/14), o czym orzeczono w sentencji postanowienia.