IV SA/Wa 2855/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) postanowieniem z dnia [...] 2017r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) z dnia [...] kwietnia 2017r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty dwustanowiskowej do postoju łodzi na działce nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], położonej w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...]. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U.z 2017r., poz. 1257 - dalej: k.p.a.), art. 60 ust.1 w związku z art. 53 ust.4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 2017r. poz. 1073 - dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu zażalenia M. R. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Pismem z dnia 4 kwietnia 2017r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty dwustanowiskowej do postoju łodzi na działce nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...] , gmina [...] . RDOŚ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując że powodem jest lokalizacja wiaty dwustanowiskowej do postoju łodzi w strefie 100 m od brzegu Jeziora [...], co narusza zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, określony w § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013r. poz. [...] z późn. zm.- dalej uchwała nr [...]). Organ wskazał również, że do planowanej inwestycji nie mają zastosowania odstępstwa dotyczące urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, jak również te określone w § 5 ust. 5 ww. uchwały. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało złożone przez M. R. (dalej: inwestor, skarżący), który wniósł o jego uchylenie i orzeczenie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej i planowanej przez niego inwestycji. W uzasadnieniu w szczególności podniesiono, że odmowa uzgodnienia przedmiotowej inwestycji nie znajduje podstaw prawnych, gdyż organ I instancji oparł się na przepisach zawartych w uchwale nr [...]. Wskazywany przez organ zakaz dotyczy lokalizacji obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100m, mierzonych od linii brzegowej. Zakaz ten jednak nie obejmuje urządzeń wodnych i obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (§ 5 ust.1 pkt 8 uchwała nr [...]). Zdaniem skarżącego twierdzenie organu, że planowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym jest błędne gdyż wiata przeznaczona na postój łodzi, które służą przemieszczaniu się po powierzchni wody, służy korzystaniu z wody. Zdaniem skarżącego skoro korzystanie z wód, w tym korzystanie rekreacyjne jest dopuszczalne, to prawodawca nie zakazuje budowy urządzeń wodnych w pasie 100m od brzegu, również w tedy gdy służą celom rekreacji. Zakaz obejmuje natomiast inne obiekty, nie będące urządzeniami wodnymi (więc służące innym celom niż dozwolone korzystanie z wody), które jeśli mają powstać w pasie 100m, wymagają uzasadnienia prowadzeniem gospodarki leśnej, rolnej lub rybackiej. GDOŚ po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017r. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonana przez organ odwoławczy analiza projektu decyzji o warunkach zabudowy doprowadziła do wniosku, że określona w nim inwestycja – wiata dwustanowiskowa do postoju łodzi, zaplanowana w 100m strefie ochronnej brzegu jeziora, nie służy zarówno prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, jak też nie może być uznana za urządzenie wodne, co skutkowało odmowa uzgodnienia projektu decyzji w oparciu o zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior, i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej zawarty w § 5 ust.1 pkt 8 uchwały nr [...]. Organ podkreślił, że jego zdaniem brak jest podstaw, by określoną w projekcie decyzji o warunkach zabudowy inwestycję uznać za urządzenie wodne, gdyż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nie zawiera wskazań, z których wynikałoby, że jest to urządzenie wodne. Rozwiązania techniczne w nim przyjęte w żaden sposób nie pozwalają stwierdzić, że zamierzona inwestycja to urządzenie wodne. Informacje zawarte w projekcie decyzji w sposób jednoznaczny wskazują, że będzie to typowy obiekt budowlany realizowany w ramach zabudowy jednorodzinnej służący przetrzymywaniu sprzętu wodnego. Obiekt tego rodzaju nie jest natomiast urządzeniem wodnym. Organ nie zgodził się ze skarżącym, że zamierzona przez niego wiata do postoju łodzi wypełnia delegacje ustawową pojęcia urządzenia wodnego i ma do niej zastosowanie wyjątek dotyczący urządzeń wodnych, gdyż z projektu decyzji nie wynika by planowana inwestycja stanowił urządzenie wodne będące częścią istniejącej przystani a nadto to że sporna wiata została zaplanowana w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego basenu jachtowego, stanowiącego przystań, nie oznacza że planowany obiekt z uwagi na to sąsiedztwo, należy automatycznie uznać za urządzenie wodne. Zdaniem organu przyjęcie, że wszelkie obiekty budowlane i budowle bez względu na ich funkcję i charakter planowane w granicach przystani stanowią urządzenie wodne, tylko dlatego, że znajdują się na terenie przystani, byłoby nieuprawnionym rozszerzeniem wyjątku odnoszącego się do urządzeń wodnych. Organ wskazał, że wszystkie przykładowo wymienione urządzenia wodne w art. 9 ust.1 pkt 19 Prawa wodnego są bezpośrednio związane z zasobami wodnymi, tego natomiast warunku nie spełnia wiata dwustanowiskowa do postoju łodzi, szczególnie że wskazany przepis nawet przykładowo nie wymienia żądnych obiektów kubaturowych jako mogących stanowić same w sobie urządzenie wodne. Z istoty chodzi bowiem o urządzenia a nie budynki. Organ wskazał również, że jakkolwiek planowany obiekt może być funkcjonalnie i technologicznie powiązany z istniejącą przystanią (spełniając funkcje magazynowe) to jednak, z dokumentacji sprawy nie wynika by planowana inwestycja wskazana w sentencji projektu decyzji o warunkach zabudowy była urządzeniem wodnym. A zatem skoro nie mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia z urządzeniem wodnym, to nie ma możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu określonego w § 5 ust.1 pkt 8 ww. uchwała nr [...] a dotyczącego urządzeń wodnych. Organ wskazał również, że i inne odstępstwa przewidziane w uchwale od zakazu zabudowy (§ 5 ust. 5, pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 uchwały) nie dotyczą terenu planowanej inwestycji. Niezgadzając się ze wskazanym powyżej postanowieniem GDOŚ M. R. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że organy przyjęły nieprawidłowe rozumienie pojęcia "urządzenie wodne". Zdaniem skarżącego intencją ustawodawcy było szerokie ujęcie urządzeń wodnych, jako podlegających reglamentacji wynikającej z prawa wodnego, tymczasem organy pomijają istotę definicji, jako definicji szerokiej, która obejmuje zgodnie z jej podstawową częścią urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, co oznacza wszelkie tego typu urządzenia, bez z góry przyjętych wyłączeni. W uzasadnieniu skarżący odwołał się również do brzmienia art. 31 ust.3 i 34 ust.2 ustawy Prawo wodne, by wyjaśnić, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zamiarem korzystania z wody na potrzeby ludności, gdzie chodzi o rodzaj powszechnego korzystania z wód do celu wypoczynku, uprawiania turystyki oraz uprawiania sportów wodnych. Zdaniem skarżącego, organ usiłuje interpretować treść wniosku o wydanie warunków zabudowy wbrew wnioskodawcy, na tej podstawie przecząc oczywistemu funkcjonalnemu powiązaniu wiaty z przechowywaniem łodzi, tymczasem analiza wniosku nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o wiatę do postoju łodzi. Skarżący przyznaje przy tym, że w prawdzie we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajduje się informacja o zabudowie mieszkaniowej ale określenie to nie odnosi się do omawianej wiaty bowiem nie można racjonalnie wywodzić, iż ktoś we wskazanej wiacie zamieszka lub, że stanowi ona zwykle spotykany obiekt służący korzystaniu z domu mieszkalnego. Charakterystyka inwestycji jednoznacznie wskazuje, że odpowiedna ona potrzebom przechowywania łodzi. Skarżący zarzucił również, że organ przecząc powiązaniu wiaty z przystanią i doszukując się powiazania z zabudową mieszkaniową przeinacza intencje wnioskodawcy i wyciąga wnioski niezgodne z jego wolą a także całościową treścią wniosku. W złożonej skardze wskazano również, że orzecznictwie sądowym pojęcie urządzenia wodnego rozumie się szeroko, a o jego charakterze decyduje cel jakiemu urządzenie ma służyć. W przedmiotowej sprawie cel wykonania urządzenia nie budzi zaś wątpliwości i wiąże się z korzystaniem z wody przy czym cel ten na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, określa sam wnioskodawca a ewentualna weryfikacja czy konkretna zabudowa i użytkowanie obiektu odpowiada temu celowi jest sprawą ewentualnych innych postępowań. Zdaniem skarżącego samo umiejscowienie wiaty w obszarze zbiornika wodnego (za linią brzegową patrząc w kierunku wody) przesadza, że zgodnie z powołana regulacją art. 9 ust.1 pkt 19 ustawy Prawo wodne, mamy do czynienia z urządzeniem wodnym rozumianym jako urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych. Budowa tego urządzenia ingeruje bowiem bezpośrednio w zbiornik wodny i już z tej przyczyny należy je uznać za urządzenie wodne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie GDOŚ z dnia [...] 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017r. (o nr wskazanym na wstępie) nieuzgadniające przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty dwustanowiskowej do postoju łodzi na działce nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], położonej w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...]. Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, ze skarga jest niezasadna. Zakwestionowane rozstrzygnięcie, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie narusza bowiem prawa w stopniu mogącym powodować uchylenie wskazanego orzeczenia. Podstawą procesową do wydania zaskarżonego postanowienia był art. 106 k.p.a., który w przypadku gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii, zgody, stanowiska) nakłada na organ merytoryczny obowiązek zwrócenia się do określonego organu o zajęcie stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia żądania, chyba że przepis przewiduje inny termin. Zasadą, którą kieruje się organ uzgadniający jest więc zajęcie stanowiska w danej sprawie ale decyzja ta nie kończy postępowania głównego, ponieważ jest tylko jednym z elementów wpływających na treść ostatecznej decyzji organu głównego. Uzgodnienie dokonywane jest w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ główny. Jak stanowi § 4 art. 106 k.p.a. organ uzgadniający tylko w razie potrzeby wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia ma obowiązek przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego. Rolą bowiem takiego organu jest przede wszystkim wykorzystanie jego wiedzy specjalnej w danej dziedzinie. Tak ukształtowana kodeksowo pozycja organu opiniującego stawia go w roli swego rodzaju arbitra, który przy wykorzystaniu swych kompetencji i profesjonalnej wiedzy pomaga organowi głównemu w podjęciu prawidłowej decyzji administracyjnej. Prowadzi to do wniosku, że zakres czynności poprzedzających wydanie postanowienia nie jest tak pełny jak w przypadku czynności jakie ma podejmować organ główny. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia podstawą prawną do jego wydania były, obok art. 106 k.p.a. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz ustawy o ochronie przyrody i uchwały Sejmiku [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013r., poz. [...] z późn. zm.-dalej: uchwała nr [...]). Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust.1 u.p.z.p). Punkt 8 wskazanego art. 53 ust.4 u.p.z.p., w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia stanowił, że decyzje wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (obszary w granicach parku i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W niniejszej sprawie spór między skarżącym a GDOŚ koncentruje się wokół tego, czy w sprawie zachodziły podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na postanowienie § 5 ust.1 pkt 8 w/w uchwała nr [...]. Zgodnie z tym przepisem, w obszarze Chronionego Krajobrazu "[...]" wprowadzony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych, obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak wynika z treści projektu decyzji o warunkach zabudowy, który podlegał uzgodnieniu, projekt ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty dwustanowiskowej do postoju łodzi na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]. Zdaniem skarżącego wiata do postoju łodzi jest urządzeniem wodnym a zatem ma do niej zastosowanie wyjątek dotyczących urządzeń wodnych, bo jest on infrastrukturą związaną z przystanią, zaś sama przystań jest urządzeniem wodnym. Tymczasem zdaniem organu odwoławczego przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera wskazań, z których wynikałoby, że jest to urządzenie wodne. Rozwiązania techniczne w nim przyjęte nie pozwalają bowiem na przyjęcie, że planowana inwestycja to urządzenie wodne. Zdaniem organu informacje zawarte w projekcie decyzji wskazują, że będzie to typowy obiekt budowlany realizowany w ramach zabudowy jednorodzinnej służący przetrzymywaniu sprzętu wodnego a taki obiekt budowlany (wiata) nie jest urządzeniem wodnym. Organ podkreślił przy tym że z treści projektu decyzji nie wynika by planowana inwestycja stanowiła urządzenie wodne będące częścią istniejącej przystani. Podstawową kwestią, którą w niniejszej sprawie należało zatem rozstrzygnąć było czy wiata do przechowywania łodzi jest urządzeniem wodnym. Artykuł 9 ust.1 pkt 19 ustawy Prawo wodne stanowi, że pod terminem "urządzenie wodne" rozumie się urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych, stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, obiekty energetyki wodnej, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych, stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska, stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. A zatem jak słusznie przyjął organ dokonanie wykładni pojęcia "urządzenie wodne" wymaga ustalenia, czy dany przedmiot służy kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich. W przepisie tym wymienione zostało bowiem jedynie przykładowo to co może stanowić urządzenie wodne. W śród enumeratywnie wymienionych urządzeń nie ma "wiaty do przechowywania łodzi" co oznacza, że organ ustalając czy jest ona urządzeniem wodnym musiał przede wszystkim wziąć pod uwagę czy dany przedmiot służy kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich. Zdaniem Sądu organ w tym zakresie przeprowadził prawidłową analizę uznając, że zamierzona inwestycja określona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie będzie miała bezpośredniego związku z zasobami wodnymi i nie wiąże się z kształtowaniem zasobów wodnych. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ zasadnie przyjął, iż zgodnie z projektem decyzji, wbrew temu co podnosi skarżący, obszar zamierzonej inwestycji w przeważającej części umiejscowiony jest poza wodami jeziora. Z projektu decyzji wynika, że dwustanowiskowa wiata do postoju łodzi, usytuowana przy jeziorze, będzie typowym obiektem budowlanym do przechowywania (magazynowania łodzi). Nadto, co wymaga podkreślenia, z projektu decyzji nie wynika by planowana inwestycja miała być częścią istniejącej przystani – projekt decyzji w tym zakresie nie zawiera żadnych zapisów. Rację ma zatem organ uznając, że fakt, iż wiata została zaplanowana w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego basenu jachtowego, stanowiącego przystań, nie oznacza jeszcze, że planowany obiekt, ze względu na to sąsiedztwo, należy automatycznie uznać za urządzenie wodne. Niewątpliwie bowiem przyjęcie, że wszelkie obiekty budowlane i budowle bez względu na ich funkcję i charakter, zaplanowane w granicach przystani będą stanowić urządzenie wodne, tylko dla tego, że znajdują się na terenie przystani, byłoby nieuprawnionym rozszerzeniem wyjątku odnoszącego się do urządzeń wodnych. Przyjęcie takiego pogląd dawałoby możliwość realizacji w ramach wyjątku od zakazu wszelkich budowli i obiektów budowlanych, nie będących urządzeniami wodnymi i nieprzynależących do infrastruktury przystani. Tymczasem nie każdy obiekt budowlany czy budowla stanowi infrastrukturę wypełniającą zadania związane z funkcjonowaniem przystani a zatem nie każdy obiekt budowlany czy budowla znajdująca się na terenie przystani będzie urządzeniem wodnym. (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 luty 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 2309/14 utrzymany w mocy przez wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017r. sygn. akt 1366/15, CBOSA). Sąd podziela przy tym również stanowisko tutejszego Sądu zaprezentowane w wyroku z dnia 6 listopada 2014r. sygn. akt IV SA/Wa 1659/14 oraz w wyroku z dnia 9 grudnia 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 2419/15, że obiekty typu magazyny do których niewątpliwie należy zaliczyć również wiaty, co do zasady nie są związane z turystyką wodną, tym samym nie wchodzą one w zakres wyjątku dotyczącego urządzeń wodnych. A zatem jak z powyższego wynika wiata do przechowywania łodzi nie może być uznana za urządzenie wodne. Nie służy ona również, czego strona skarżąca nie neguje, racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej. Tym samym wskazane w § 5 ust.1 pkt 8 w/w uchwały odstępstwa od zakazu zabudowy, nie może mieć w tym przypadku zastosowania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie nie zachodzą także inne odstępstwa, określone w uchwała nr [...], w szczególności zawarte w jej § 5 ust. 5 pkt 1-7, co nie jest negowane przez skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż organ winien w sprawie zastosować przepis art. 7a k.p.a. należy wyjaśnić, że wskazany przepis w niniejszej sprawie nie mógł być zastosowany, gdyż po pierwsze- w sprawie brak jest wątpliwości co do treści normy prawnej, aby można było wątpliwości rozstrzygać na korzyść strony a po drugie- wskazany przepis został dodany ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) i co do zasady wszedł w życie z dniem 1 czerwca 2017r. Przy czym co należy podkreślić zgodnie z art. 16 do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Jak zatem wynika z powyższego przepis art. 7a k.p.a. w niniejszej sprawie nie miał zastosowania, gdyż do sprawy miały zastosowanie przepisy k.p.a. w brzmieniu z przed nowelizacji. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy ustaliły, że nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez skarżącego na dziane nr ew. [...] inwestycji. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że w sprawie ma zastosowanie zakaz określony we wskazanym wyżej przepisie § 5 ust.1 pkt 8 uchwała nr [...], zakazujący realizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., u.p.z.p. oraz przepisów obowiązującej na tym terenie uchwały. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.