IV SA/Wa 2860/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2017r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5, art. 148, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257), dalej zwanej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2017r. znak: [...] odmawiającą uchylenia, ostatecznej decyzji tego organu z [...] września 2015r. nakazującej M. P. usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2016r. J. P. (dalej jako skarżący) złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] września 2015r. nakazującą M. P. usunięcie odpadów z działki nr [...] w miejscowości [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 K.p.a. Postanowieniem z [...] lipca 2016r. Wójt Gminy [...] (dalej jako Wójt/organ I instancji) odmówił wznowienia postępowania w powyższej sprawie. W dniu [...] sierpnia 2016r. J. P. złożył zażalenie na w/w postanowienie. Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z [...] września 2016r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji mając na względzie wytyczne zawarte w rozstrzygnięciu organu odwoławczego, postanowieniem z [...] października 2016r. znak: [...] wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie celem zbadania, czy wniosek o wznowienie opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 § 1 K.p.a. Po dokonaniu stosownych ustaleń, decyzją z [...] grudnia 2016r. Wójt odmówił uchylenia decyzji z [...] września 2015r nakazującej usunięcie odpadów z terenu posesji Pana M. P. . Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] lutego 2017r. znak: [...] Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. Wójt po ponownym rozpatrzeniu sprawy, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w rozstrzygnięciu i po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] lipca 2017r. ponownie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] września 2015r. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że nie wystąpiła żadna ze wskazanych przez J. P. przesłanek wznowienia postępowania. W ocenie Wójta, J. P. nie jest stroną postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Zdaniem organu, również dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie okazały się fałszywe oraz nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania ww. decyzji ostatecznej, nieznane organowi. Dlatego ww. organ uznał, iż brak jest przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 K.p.a. W konkluzji, powołując się na regulację art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., organ I instancji wskazał, iż wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia ww. decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. należało odmówić uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J. P. w dniu [...] sierpnia 2017r. złożył odwołanie. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego w postaci art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., poprzez bezzasadną odmowę uchylenia ostatecznej decyzji własnej z [...] września 2015r., na skutek błędnego ustalenia, że w sprawie nie zaistniała przesłanka nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, a to w postaci błędnego ustalenia masy odpadów podlegających obowiązkowi usunięcia, poczynioną na skutek obrazy prawa procesowego w postaci art. 77 w zw. z art. 78 K.p.a., poprzez bezpodstawne oddalenie inicjatywy dowodowej skarżącego w kierunku zweryfikowania jego twierdzeń w przedmiocie ilości odpadów składowanych na działce M. P. i w konsekwencji podjęcie zaskarżonego orzeczenia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z [...] września 2017r. (nr wskazany na wstępie) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] . W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną powołuje się na 3 przesłanki wznowieniowe: fałszerstwo dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz wyjawienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 148 § 1 pkt 5 K.p.a.). Wójt podał, że stosownie do regulacji art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z kolei, zgodnie z art. 145 § 2 K.p.a., z przyczyn określonych w §1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Organ II instancji wyjaśnił, że wykładnia przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. podstawa wznowienia postępowania istnieje, gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki, po pierwsze- w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organ administracji publicznej rzeczywiście dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o sfałszowany dowód; po drugie - na sfałszowanym dowodzie zostało oparte takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie dokonane decyzją ostateczną. Ponadto, fałszerstwo dowodu musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podniósł, że skarżący nie wskazał wprost, jaki konkretny dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazał się fałszywy. Kolegium przyjęło, że tym sfałszowanym dowodem, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności, a mianowicie ilość i rodzaj odpadów, znajdujących się na działce nr [...], położonej w miejscowości [...] jest dowód z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2015r. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że brak jest orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego fałszerstwo tego dowodu. Kolegium oceniło, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż fałszerstwo tego dowodu jest oczywiste, ale nawet do podejrzenia jego sfałszowania. Kolegium podniosło również, że twierdzenia skarżącego o błędnie ustalonej masie odpadów, w trakcie przeprowadzonego dowodu z oględzin nie zostały poparte żadnymi dowodami, Ponadto, nawet stwierdzenie, iż rzeczywiście w sposób błędny ustalono wówczas ilość znajdujących się na tej działce odpadów nie byłoby równoznaczne ze sfałszowaniem przeprowadzonego dowodu, gdyż mogłoby być np. skutkiem błędu, a nie świadomego działania. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie zachodzi również druga ze wskazanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Wprawdzie skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzja ostateczną, jednak brak jego udziału w tym postępowaniu nie oznacza, iż mamy do czynienia z niezawinionym brakiem udziału skarżącego, jako strony, w tym postępowaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że status strony nie wynika z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny. Pojęcie strony zostało zdefiniowane w art. 28 K.p.a. Stosownie do regulacji tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony, decydują przepisy prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (por. w. NSA: z 17.08.1999r. ISA 1984/98, LEX nr 48525, z 6.09.1999r. IV S.A. 2473/98, LEX nr 47873, z 27.09.1999r. IV S.A. 1285/98, LEX nr 47898). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dana osoba jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego interesu poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Takiej osobie nie przysługuje zaś przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji jako źródło swojego interesu prawnego w sprawie skarżący wskazał art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017r., poz. 519 z późn. zm.). Art. 144. ust. 1 tej ustawy stanowi, że eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Z kolei, stosownie do regulacji art. 3 pkt 6 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o instalacji - rozumie się przez to: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe postępowanie niewątpliwie nie dotyczyło eksploatacji instalacji przez M. P., która mogłaby powodować emisję oddziałującą na nieruchomość skarżącego. Organ II instancji uznał, że wskazany przez skarżącego przepis nie jest źródłem interesu prawnego skarżącego w sprawie usunięcia odpadów przez M. P. z jego nieruchomości. Ponadto, w dalszej części rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że w sprawie nie zachodzi również przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ nie podzielił poglądu J. P., który twierdził, że podstawą wznowienia jest istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, istniejącą w dniu wydania ww. decyzji ostatecznej, a nie znana organowi, który ją wydał, a mianowicie większa masa odpadów znajdująca się na działce, niż ta która została ustalona przez organ. Organ odwoławczy zauważył, że oprócz podniesionej okoliczności oraz zarzutu, iż ustalenia na okoliczność ilości odpadów zostały dokonane bez przeprowadzenia jakichkolwiek badań i pomiarów, skarżący nie wykazał zasadności swoich twierdzeń na tę okoliczność. Kolegium podkreśliło, że dokonane ustalenia odnośnie ilości i rodzajów odpadów znajdujących się na tej działce nie zostały dotąd skutecznie podważone. Wobec stwierdzenia braku którejkolwiek ze wskazanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji z [...] września 2015r. nakazującej M. P. usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, zaskarżoną decyzję odmawiająca uchylenia ww. decyzji ostatecznej, zdaniem Kolegium należy uznać za prawidłową. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł J. P.. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ obrazę prawa procesowego w postaci art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2017r. znak [...] stanowiącej bezzasadnie o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tegoż organu I instancji z dnia [...] września 2015r. na skutek błędnego ustalenia, że w sprawie nie zaistniała przesłanka nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, a to w postaci błędnego ustalenia masy odpadów podlegających obowiązkowi usunięcia 2/ poczynioną na skutek obrazy: a/ prawa procesowego w postaci art. 77 kpa w zw. z art. 78 kpa i niepodjęciu żadnej inicjatywy dowodowej zawnioskowanej przez stronę w kierunku zweryfikowania twierdzeń skarżącego w przedmiocie ilości odpadów składowanych na działce P. M. i w konsekwencji podjęcie zaskarżonego orzeczenia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego b/ prawa materialnego w postaci art. 28 kpa w zw. z art. 144 kc w zw. z art. 144 ustawy prawo ochrony środowiska na skutek bezpodstawnego przyjęcia, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowaniu pomimo tego, że wnioskujący wykazał interes prawny wyrażający się w potencjalnym znacznym oddziaływaniu odpadów w postaci asfaltów i opon składowanych na posesji M. P. w miejscowości [...] na działkę stanowiącą własność skarżącego, z jednoczesnym zakwestionowaniem ilości odpadów opisanych w w/w decyzji z dnia [...].09.2015r. poprzez znaczne zaniżenie ich objętości. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 K.p.a., bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania – zgodnie z art. 147 K.p.a. – następuje z urzędu lub na żądanie strony. Artykuł ten określa dwa sposoby wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania z urzędu oznacza, że organ administracji publicznej, niezależnie od strony wszczyna postępowanie. Może to uczynić z własnej inicjatywy lub inicjatywy innych podmiotów (nie będących stroną). Istotą wszczęcia postępowania z urzędu jest to, że inicjuje się je niezależnie od strony. Inicjatywa wszczęcia postępowania należy w takim przypadku do innych niż strona podmiotów. Występują one wobec organu administracji publicznej z określonym żądaniem, jeżeli wszczęte zostanie postępowanie, to będzie to postępowanie wszczęte z urzędu, z inicjatywy określonego podmiotu. Przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe z urzędu może zostać wszczęte przez organ z inicjatywy: organu administracji publicznej, na wniosek organizacji społecznej (art. 31 K.p.a.), na skutek sprzeciwu wniesionego przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich (art. 184 § 1 K.p.a.) oraz w wyniku skargi złożonej przez osobę trzecią (art. 235 K.p.a.). Jednakże należy zauważyć, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania, w każdej prawomocnie zakończonej sprawie, celem sprawdzenia czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może nastąpić również na wniosek strony. Przy czym wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony – art. 147 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Według art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym. Jak wskazały organy, postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z [...] września 2015r. prowadzone było w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21), wynika, że decyzja w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania jest wydawana z urzędu. Postępowanie w tym przedmiocie może zatem zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, natomiast nie może być ono w ogóle wszczęte na wniosek. To przepis prawa materialnego określa z czyjej inicjatywy wszczyna się postępowanie administracyjne. Jak wynika z akt administracyjnych z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] września 2015r. wystąpił J. P.. Z uwagi na to, że Wójt nie uznał skarżącego za stronę postepowania, bowiem nie wykazał on interesu prawnego o którym mowa w art. 28 K.p.a. postepowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, stronami postepowania w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania są: - posiadacz odpadów, czyli zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów; przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości; - organ administracji publicznej, tj. wójt, burmistrz lub prezydent miasta albo RDOŚ; - władający powierzchnią ziemi, jeżeli nie jest nim posiadacz odpadów przy czym przez władającego powierzchnią ziemi należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 44 Prawa ochrony środowiska, właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1034), ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu organ gminy słusznie uznał, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., a tym samym nie mógł on inicjować i występować w tym postępowaniu jako strona. Bezspornym w sprawie jest to, że J. P. nie był posiadaczem odpadów, oraz nie był władającym nieruchomością na której gromadzone były te odpady. Z dokumentów wynika, że skarżący jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Jak podnosi się w orzecznictwie, za stronę postępowania wszczętego z urzędu na podstawie art. 26 ustawy o odpadach nie można uznać podmiotu tylko z tej przyczyny, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości i złożył podanie o usunięcie odpadów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1365/08, LEX nr 580908, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 855/17). Ponadto, Sąd podziela pogląd Kolegium wyrażony w zaskarżonej decyzji, że skarżący, nie wykazał swojego interesu prawnego powołując się na art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska. Niewątpliwie, wbrew twierdzeniu skarżącego przepis ten nie mógł być źródłem tego interesu. Prowadzone postępowanie nie dotyczyło w żaden sposób eksploatacji instalacji przez M. P. , która mogłaby powodować emisję oddziałującą na nieruchomość skarżącego, dotyczyło zaś usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego na ich składowanie i magazynowanie. Mając na względzie powyższe w sprawie nie mogła ziścić się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem skarżący nie był w ogóle stroną postępowania, tym samym nie może powoływać się na to że bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Zarzut pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu może być postawiony wówczas, gdy danemu podmiotowi przysługiwał status strony np. dana osoba kupiła nieruchomość, której dotyczy prowadzone postępowanie administracyjne, to zarzut pozbawienia tej osoby możliwości uczestniczenia w postępowaniu przed kupnem nieruchomości jest bezpodstawny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 1998 r., IV SA 1711/96, LEX nr 43738). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu organ I i II instancji nie naruszyły art. 28 K.p.a. Ponadto, w ocenie Sądu organ zarówno I jak i II instancji prawidłowo ocenił, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Z dokonanych ustaleń jasno wynika, że skarżący nie wskazał w sposób nie budzący wątpliwości, jaki konkretny dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne był fałszywy. Zdaniem Sądu na pewno za taki dowód nie można uznać protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2015r., który w żaden sposób nie został podważony, bowiem brak jest orzeczenia sądu czy innego organu stwierdzającego fałszerstwo tego dokumentu. Ponadto, skarżący, nie udokumentował swoich racji w tym, że organ I instancji błędnie ustalił masę odpadów. W doktrynie można zaobserwować pogląd, że sfałszowanie dowodu musi być jednak potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie; (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 73). W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, że organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń co do popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2011r., II OSK 1170/10, LEX nr 992482). Zadaniem tego organu jest jedynie sprawdzenie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające popełnienie czynu karalnego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2006 r., I OSK 154/06, LEX nr 296295). Powyższe poglądy Sąd w niniejszym składzie w całość podzielą. Idąc dalej, należy stwierdzić, że w badanej sprawie organy orzekające prawidłowo ustaliły, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd po zapoznaniu się z aktami administracyjnymi sprawy, zgadza się z tym stanowiskiem. Organ I instancji przeprowadzając oględziny dokonał ustaleń odnośnie ilości i rodzajów odpadów znajdujących się na działce i jak dotąd ustalenia te nie zostały skutecznie podważone. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Na zakończenie, dla porządku Sąd wyjaśnia, że w rozpatrywanej sprawie dopatrzył się uchybień, które nie były na tyle istotne by mogły wywrzeć wpływ na wynik postępowania, dlatego też Sąd nie zdecydował o wyeliminowaniu tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu oczywistość braku legitymacji skarżącego do zainicjowania postępowania o wznowienie, uprawniała Wójta do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. Ponadto, Wójt Gminy [...] wszczynając z urzędu postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzja ostateczną z [...] września 2015r. m.in. w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. naruszył art. 147 K.p.a., bowiem wznowienie z tej przyczyny możne nastąpić tylko i wyłącznie na wniosek strony. Naruszenie to jednak również nie miało wpływu na wynik sprawy. W działaniach organów, poza uchybieniami wskazanymi powyżej - Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń art. 77 i 78 K.p.a. Postępowanie było prowadzone w sposób wymagany od organów administracji publicznej, a z uzasadnienia sporządzonego zgodnie z wymogami określonymi przez art. 107 § 3 K.p.a. wynika dostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, a także wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.