IV SA/Wa 2872/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Burmistrza [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wydanie decyzji z naruszeniem terminu oddala skargę. IV SA/Wa 2872/16 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury I Budownictwa postanowieniem z dnia [....] września 2016 r. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Burmistrza [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], wymierzające Burmistrzowi [...] karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za wydanie decyzji Nr [...] z dnia [..] czerwca 2012 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży [...] służącej do przesyłania internetu szerokopasmowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], gmina [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. W dniu [...] czerwca 2012 r. Burmistrz [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2012 r., złożonego przez [...] S.K.A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwaną dalej "inwestorem", reprezentowaną przez Panią A. M., wydał decyzję Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], zwanym dalej "postanowieniem Wojewody [...]", nałożył na Burmistrza [...] karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Burmistrz [...] złożył zażalenie na postanowienie Wojewody [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy albo uchylenie ww. postanowienia i umorzenie postępowania organu I instancji w całości. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...]: 1. naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż Burmistrz [...] nie wydał decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku; 2. naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przepis błędnie oznaczony przez Skarżącego jako art. 51 ust. 2a) w związku z art. 53 ust. 1 ww. ustawy oraz w związku z art. 39, art. 49 i 10 Kpa oraz art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przepis błędnie oznaczony przez Skarżącego jako art. 54 ust. 4 i 5 ww. ustawy) w związku z art. 106 § 1 i art. 141 Kpa poprzez nieuwzględnienie terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, a niepodlegających wliczeniu do terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Uzasadniając wydane orzeczenie Minister stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu [...] marca 2012 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie. Powyższe wynika z art. 57 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W omawianym przypadku przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] czerwca 2012 r., który to dzień jest ostatnim dniem podlegającym uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Wobec tego, jak słusznie ustalił organ I instancji, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się przez 101 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu odwoławczego odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji podlega okres 15 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, liczonych od dnia [...] maja 2012 r., tj. od dnia następującego po dniu nadania pisma zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu decyzji przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] - Rejonowy Oddział w [...], do dnia [...] maja 2012 r., tj. do dnia, w którym projekt decyzji został uzgodniony w trybie tzw. "milczącej zgody" przez Starostę [...]. Uzgodnienie projektu decyzji dokonane przez Burmistrza [...] "z samym sobą" nie podlega odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od 65-dniowego terminu ustawowego, przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, w postępowaniu lokalizacyjnym przeprowadzonym przez Skarżącego nie miały miejsca, poza wskazanymi powyżej, inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie ustawowy 65-dniowy termin na wydanie decyzji upłynął w niedzielę [...] maja 2012 r., określoną jako dzień wolny od pracy, za ostatni dzień terminu na wydanie decyzji należało przyjąć najbliższy dzień powszedni, tj. poniedziałek [...] maja 2012 r. W związku z powyższym, wyłączeniu z biegu ustawowego terminu podlegał dodatkowo 1 dzień wynikający z treści art. 57 § 4 Kpa. Organ ustalił, że po arytmetycznym odliczeniu od czasu trwania postępowania, tj. od 101 dni, terminu przewidzianego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na wydanie decyzji, tj. 65 dni, 15 dni związanych z uzgodnieniem projektu decyzji oraz 1 dnia na podstawie art. 57 § 4 Kpa, zwłoka organu w wydaniu przedmiotowej decyzji, mierzona liczbą dni powyżej 65 wskazanych przez ustawodawcę, wynosi 20 dni, co jest równoznaczne z wymierzeniem Burmistrzowi [...] kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącego, zawartych w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] organ wskazał nie można zgodzić się ze Skarżącym, że 14-dniowy okres związany z obwieszczeniem i zawiadomieniem stron na piśmie o wszczęciu przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego powinien być wyłączony z biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca przewidział bowiem jako zasadę obowiązek zakończenia postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego najpóźniej w 65-tym dniu od dnia wpływu wniosku o wydanie decyzji i sankcję za przekroczenie tego terminu w postaci kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy organ administracji publicznej - pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania - nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że do czynności podlegających odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można zaliczyć tych czynności organu administracji publicznej, które stanowią zwykły element prawem przewidzianych działań i nie wymagają od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań zmierzających do nadania procedurze właściwego biegu. Należy zatem uznać, że w 65-dniowym terminie, przewidzianym przez ustawodawcę dla załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, mieszczą się czynności, które zgodnie z Kpa powinien wykonać organ w każdej sprawie, w tym zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 Kpa), zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4, art. 79 § 2, art. 81 Kpa) czy też oczekiwanie organu na potwierdzenie otrzymania przez stronę innego pisma (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 136/08; z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt IIOSK 87/08; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 77/15; z dnia 16 grudnia 2014 r" sygn. akt IV SA/Wa 2041/14). Organ podkreślił, że nałożenie ustawowego obowiązku zachowania 65-dniowego terminu do załatwienia sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest dla organu mniej korzystne w porównaniu z terminami zawartymi w art. 35 § 3 Kpa, które przewidują dla załatwienia sprawy odpowiednio miesiąc (w przypadku sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego) lub 2 miesiące (w odniesieniu do sprawy szczególnie skomplikowanej). Nie ulega zatem wątpliwości, że przewidziany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przez ustawodawcę ustalony ze świadomością konieczności zapewnienia właściwemu w sprawie organowi możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dokonania niezbędnych czynności procesowych. Dlatego też należy przyjąć, że przedmiotowy 65-dniowy termin obejmuje wszystkie te czynności, które zgodnie z Kpa i przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien wykonać organ w każdej sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym również czynności o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w art. 10 Kpa. Z akt sprawy prowadzonej przez Burmistrza [...] nie wynika, aby w trakcie analizowanego postępowania lokalizacyjnego nastąpiły jakiekolwiek trudności w doręczaniu korespondencji stronom, takie jak np. zaginięcie przesyłki lub zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma i związana z tym konieczność złożenia reklamacji u operatora pocztowego, co mogłoby zostać uznane za okres opóźnienia z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również w rozpatrywanym zażaleniu Skarżący nie wskazał, by w postępowaniu wystąpiły istotne problemy w doręczeniu zawiadomień. Organ odwoławczy wskazał także, że wbrew stanowisku Skarżącego, czas uprawomocnienia się postanowień uzgadniających również nie podlega odliczeniu od ustawowego 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 1 Kpa, uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, a nie od wyczerpania środków zaskarżenia na postanowienie zawierające to stanowisko. Bowiem postanowienia administracyjne z zasady podlegają natychmiastowemu wykonaniu, zgodnie zaś z brzmieniem art. 143 Kpa wniesienie zażalenia nie wstrzymuje z mocy prawa ich wykonania, a zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu. W związku z tym, dzień wpływu postanowienia uzgadniającego do organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powoduje zakończenie zawieszenia biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji, chyba że doszło do uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody" na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli niewyrażenia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Wówczas ostatnim dniem podlegającym odliczeniu jest dzień, w którym upływa ustawowy termin na dokonanie uzgodnienia. Ponadto brzmienie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje wyraźnie jakich terminów nie wlicza się do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powołanego przepisu wynika, że takimi terminami są wyłącznie terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz okresy opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, zaś posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "nie wlicza się" wskazuje, że powyższe wyliczenie ma charakter katalogu zamkniętego. W konsekwencji uznać należy, że brak jest przesłanek przemawiających za uznaniem, iż terminem podlegającym odliczeniu jest również okres oczekiwania na uostatecznienie się postanowienia uzgadniającego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 96/16). Zdaniem organu odwoławczego Wojewoda [....] dokonał wszechstronnej oceny okoliczności analizowanego przypadku na podstawie akt sprawy prowadzonej przez Skarżącego i uwzględnił wszystkie terminy (okresy) podlegające odliczeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia dokonane przez organ wojewódzki znajdują odzwierciedlenie w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 Kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa), co oznacza, że Wojewoda [...] i podjął wszystkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa). Ponadto organ wojewódzki uzasadnił swoje stanowisko w sposób zgodny z wymogami procedury administracyjnej, czyli taki, aby wyjaśnić stronie motywy i przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 11 Kpa), Organ I instancji ustosunkował się także do wyjaśnień Burmistrza [...] zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [....], prawidłowo wskazując na brak możliwości odliczenia od ustawowego 65-dniowego terminu okresu związanego z oczekiwaniem na uostatecznienie się postanowień uzgadniających oraz ze sporządzeniem projektu decyzji lokalizacyjnej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Burmistrz [...] zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie i zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. Naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) poprzez uznanie, Burmistrz [...] nie wydał decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku; 2. Naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 poz.199 ze zm.,) w związku z art. 53 ust. 1 w/w ustawy oraz w związku z art. 39 KPA, art. 49 KPA oraz 10 KPA poprzez nieuwzględnienie terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu a nie podlegających wliczaniu do terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3. Naruszenie art. 7, 8, 12 i 77 KPA w zw. art. 51 ust. 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778.) poprzez, nieuwzględnienie okresów zawieszenia postępowania, opóźnień spowodowanych z winy strony oraz przyczyn niezależnych od organu, a nie podlegających wliczeniu do terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 4. Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia, tj. art. 6 kpa poprzez działanie organu I i II instancji w sposób wykraczający poza ramy zarysowane przez przepisy prawa; 5. Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu postanowienia słusznego interesu indywidualnego stron, 6. Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia, tj. art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa; 7. Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia, tj. art. 77 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie i zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy przez organ II instancji w sposób niewyczerpujący. Podsumowując obszerne uzasadnienie skargi wskazano, że w niniejszej sprawie Burmistrzowi [...] nie można przypisać działania w zwłoce skutkującego naliczeniem kary, o której mowa w art. 51 ust. 2. Od okresu 101 dni, w którym toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego, zgodnie z art. 51 ust. 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winny być odliczone 36 dni na które składają się: a) terminy wynikające z wykonania nałożonego w art. 53 ust. 1 w/w ustawy oraz art. 49 obowiązku zawiadomienia stron postępowania (właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości) i inwestora o wszczęciu postępowania, tj. 14 dni; b) terminy wynikające z obowiązku uzyskania uzgodnień innych organów tj. art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. 15 dni; c) terminów wynikających z obowiązku wydania decyzji w oparciu o ostateczne postanowienie w sprawie zajęcia stanowiska wynikającego z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 § 1 KPA w związku z art. 141 § 2 KPA-tj. 7 dni. Według skarżącego skoro zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 2 c do 65 - dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, to należy stwierdzić, że nie zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016r. nie narusza prawa. Przepis art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada obowiązek wymierzenia kary pieniężnej organowi, który nie wydał decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku. Treść przepisu niewątpliwie wskazuje, że przewidywana w nim kara ma charakter obligatoryjny, w przypadkach, w których zakreślony termin do rozpoznania wniosku nie zostanie dochowany. Wysokość kary została precyzyjnie określona i wynosi 500 zł za każdy dzień zwłoki. Jednocześnie treść ust. 2c tego przepisu wskazuje, iż jedyne odstępstwo od wymierzenia obligatoryjnej kary polega na tym, że do zakreślonego terminu na przeprowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tylko wykazanie powyższych przesłanek przez organ prowadzący postępowanie w sprawie lokalizacji celu publicznego stanowi podstawę do uznania, iż zwłoka w wydaniu decyzji nie nastąpiła i w tej sytuacji do odstąpienia od wymierzenia kary, albo też do uznania, że trwała krócej, co będzie miało jedynie wpływ na wymiar kary. W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionuje fakt, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji dotyczącej lokalizacji celu publicznego toczyło się z przekroczeniem terminu 65 dniowego określonego w art. 51 ust. 2 w/w ustawy. Twierdzi, że nie pozostawał w zwłoce jak ustalił organ odwoławczy, gdyż przekroczenie terminu było usprawiedliwione w okresie od dnia [...] października 2010r. do dnia [...] maja 2011 r. W ocenie skarżącego ten okres związany z opracowywaniem projektu decyzji przez urbanistę wskazanego przez wnioskodawcę również powinien zostać uznany za okoliczność przewidzianą w art. 51 ust. 2c tej ustawy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie kwestionuje faktu że postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej toczyło się z przekroczeniem terminu 65-dniowego, określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, gdyż łącznie trwało 101 dni od [...] marca 2012 r. do [...] czerwca 2012 r. Twierdzi jednak, że nie pozostawał w zwłoce, gdyż przekroczenie terminu było usprawiedliwione okolicznościami przewidzianymi w art. 51 ust. 2c tej ustawy, ponieważ termin niezbędny do zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania podlega odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej, jako terminu przewidzianego w przepisach prawa do dokonania określonych czynności. W ocenie sądu stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a okoliczności wskazywane jako wykluczające pozostawanie w zwłoce, inne niż ustalone przez organ odwoławczy, w istocie jej nie usprawiedliwiają i nie mogą spowodować ograniczenia odpowiedzialności. Nie jest dopuszczalne takie rozumienie przesłanki "termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności", jakie prezentuje skarżący. Wykładnia polegająca na przyjęciu, że pozostawanie w zwłoce usprawiedliwia każdy termin przewidziany w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, w tym także terminy wyznaczone przez organ w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (jak: terminy na złożenie ewentualnych wyjaśnień w związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania czy zgromadzeniem materiału dowodowego, jak też okresem doręczenia tej korespondencji) prowadziłaby do wypaczenia celu przepisu, jakim jest gwarancja przeprowadzenia postępowania w rozsądnym terminie. Czynności, na które wskazuje skarżący stanowią zwykły element prawem przewidzianych działań, które występują każdorazowo w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wymagających od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań, a więc nie wstrzymują biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. Są one czynnościami wynikającymi z podstawowych obowiązków organów prowadzących każde postępowanie administracyjne, a więc jak słusznie wskazuje organ odwoławczy nie są czynnościami nadzwyczajnymi, angażującymi organ w nietypowy sposób, blokujący jego dalsze działania. Zawiadomienia, które wymienia skarżący, a także wyznaczone stronom terminy do zajęcia stanowiska, okres oczekiwania na zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji, ewentualna konieczność uwzględnienia stanowiska strony przed wydaniem decyzji, to wszystkie typowe elementy, etapy i skutki związane z gwarancją praw strony w każdym postępowaniu administracyjnym. Nie może być więc wątpliwości, że określenie maksymalnego czasu trwania postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego w sposób zapewniający z jednej strony prawidłowość jego przeprowadzenia, z drugiej rozsądny czas oczekiwania na zakończenie, uwzględniało zarówno charakterystyczne cechy każdego postępowania, jak też odmienność wprowadzoną w tego rodzaju postępowaniu jaką jest instytucja obwieszczenia, uregulowana w przepisie art. 53 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też przesłanki określone w art. 51 ust. 2c omawianej ustawy, to szczególne sytuacje, wynikające w toku konkretnego postępowania, które dlatego usprawiedliwiają organ, gdyż albo stanowią przeszkodę w prowadzeniu postępowania, albo wynikają z potrzeby wykonania przez organ obowiązku, jak obowiązek uzgodnienia decyzji wynikający z art. 53 ust. 4 powołanej ustawy. Skarżący nie wykazał kwestionując zasadność wymierzenia kary, że miały miejsce w toku prowadzonego postępowania lokalizacyjnego jakiekolwiek zdarzenia niezawinione przez organ, albo spowodowane przez stronę, które stanowiły przeszkodę w prawidłowym jego toku. Sąd podziela także stanowisko organu, iż do ustawowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie wlicza się okresu, w którym Burmistrz oczekiwał na upływ terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia uzgadniające. Wynika to przede wszystkim z obowiązującej zasady, że postanowienia administracyjne podlegają natychmiastowemu wykonaniu, zaś stosownie do art. 143 kpa wniesienie zażalenia nie wstrzymuje ich wykonania. Tym samym dzień wpływu postanowienia uzgadniającego do organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powoduje zakończenie zawieszenia biegu terminu 65 dni na wydanie decyzji, chyba że zaszły okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. i dochodzi do tzw. "milczącego" uzgodnienia. Stanowisko takie rzeczywiście znajduje potwierdzenie w treści art. 51 ust. 2c u.p.z.p., który wskazuje wyraźnie, jakich terminów nie wlicza się do 65 - dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powołanego przepisu wynika, że takimi terminami są wyłącznie terminy przewidziane w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz okresy opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, zaś posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "nie wlicza się" wskazuje, że powyższe wyliczenie ma charakter katalogu zamkniętego. W przypadku terminów do dokonania czynności chodzi o czynności angażujące organ w nietypowy sposób i blokujące jego dalsze działania, a więc o czynności podejmowane przez organ, a nie strony postępowania. W konsekwencji uznać należy, że brak jest przesłanek przemawiających za uznaniem, iż terminem podlegającym odliczeniu jest również okres oczekiwania na uostatecznienie się postanowienia uzgadniającego. Na marginesie sąd tylko wskazuje, że proponowany przez skarżącego do odliczenia termin 7 dni oczekiwania na wniesienie zażalenia na postanowienie uzgadniające i tak nie gwarantuje skarżącemu pewności co do tego, że postanowienie stało się ostateczne. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie lokalizacyjne prowadzone przez skarżącego Burmistrza [...] toczyło się przez 101 dni, z czego okres zwłoki wynosił 20 dni. Wyliczenie to jest prawidłowe i precyzyjne, uwzględnia wszystkie usprawiedliwione okresy mające wpływ na wydłużenie toku postępowania. Organ dokonał w sprawie niezbędnych czynności dla jej rozstrzygnięcia, zgromadził wystarczający materiał dowodowy w oparciu o który ustalił prawidłowy stan faktyczny, dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, a wydane rozstrzygnięcie należycie umotywował w uzasadnieniu decyzji. Dlatego nie są zasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. skargę oddalił.