IV SA/Wa 2041/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], Wójt Gminy S. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej nn 0,4 kV z budową złączy kablowo - pomiarowych do zasilania w energię elektryczną w miejscowości R., gmina S. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], nałożył na Wójta Gminy S. karę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych) za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Wójt Gminy S. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju, zwany dalej "Ministrem", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Tak określony termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, a więc bez zbędnej zwłoki. W związku z powyższym organ wyższego stopnia pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ ten, po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Brzmienie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do uznaniowości. Wymierzenie kary jest obligatoryjne. Jedynie wskazanie, iż opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/12). Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., wymierzył Wójtowi Gminy S. karę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych), za wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego, z naruszeniem terminu określonego wart. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak ustalił Wojewoda [...] postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się przez [...] dni. Po odliczeniu terminu przewidzianego przepisami prawa na uzgodnienie projektu decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. tj. [...] dni, licząc od dnia następnego po dniu nadania pisma uzgadniającego (tj. [...] marca 2011 r.), do dnia uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. "milczącej zgody" (tj. [...] kwietnia 2011 r.) oraz okresu związanego z oczekiwaniem na odpowiedź inwestora na uwagi zgłoszone przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania w odniesieniu do planowanej inwestycji ([...] dni licząc od dnia następnego po dniu nadania pisma przekazującego wniosek strony tj. [...] kwietnia 2011 r., do momentu wpływu odpowiedzi inwestora tj. [...] kwietnia 2011 r.), Wojewoda [...] orzekł, że ww. decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego wydana została 14 dni po terminie. W ocenie organu II instancji Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami Kpa i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 65-dniowy termin, wskazany wart. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Wójta Gminy S. wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe wynika z art. 57 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Termin upływa z końcem ostatniego z odpowiedniej liczby dni, wskazanej w przepisie prawa. Natomiast rzeczywisty okres przedmiotowego postępowania zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] kwietnia 2011 r. Dzień [...] kwietnia 2011 r. jest zatem ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Zatem postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się przez [...] dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do terminu, o którym mowa wart. 51 ust. 2 powyższej ustawy, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W omawianym przypadku pismem z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] marca 2011 r., Wójt Gminy S. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na złożone pismo z prośbą o uzgodnienie, które - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - wpłynęło do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w O. w dniu [...] marca 2011 r., poinformował Wójta Gminy S. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r., doręczonym w dniu [...] kwietnia 2011 r., że nie zajmie stanowiska w przedmiotowej sprawie w formie postanowienia w terminie 21 dni i tym samym ww. projekt decyzji należy uznać za uzgodniony. Zgodnie z art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Jeśli organ nie zajął w ww. terminie stanowiska, uznać należało, że uzgodnienie zostało dokonane w ostatnim dniu przewidzianego prawem 21-dniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody". Wobec informacji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., przekazanej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r., że organ nie zajmie stanowiska w przedmiotowej sprawie w formie postanowienia w terminie 21 dni, uzgodnienie należało uznać za dokonane w ostatnim dniu przewidzianego terminu tj. [...] kwietnia 2011 r. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 888/12, z dnia 10 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/12, z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 136/08), odliczeniu od 65 dniowego okresu na wydanie decyzji podlega okres od dnia następującego po dniu nadania pisma o uzgodnienie, do dnia wpływu postanowienia w sprawie uzgodnienia do organu, bądź - jeśli takowe nie zapadło - do dnia jego uzgodnienia w trybie "milczącej zgody". Tak więc wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji w ww. sprawie nie podlega okres od dnia [...] marca 2011 r. tj. dnia następnego po dniu nadania pisma o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie, do dnia [...] kwietnia 2011 r. tj. dnia, w którym nastąpiło uzgodnienie projektu decyzji w trybie milczącej zgody organu. Ponadto Minister podziela stanowisko Wojewody [...], iż do 55-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie można wliczyć także okresu, w którym Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] kwietnia 2011 r., przekazał inwestorowi pismo Pana E. B. z uwagami dotyczącymi realizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego oraz okresu oczekiwania na odpowiedź inwestora. Prawidłowo zatem wliczeniu do terminu na wydanie decyzji w ww. sprawie nie podlega okres od dnia następnego po dniu nadania pisma przekazującego wniosek strony tj. [...] kwietnia 2011 r., do momentu wpływu odpowiedzi inwestora tj. [...] kwietnia 2011 r., jako okres opóźnienia z przyczyn niezależnych od organu. Zatem, mając na uwadze powyższe, po arytmetycznym odliczeniu od okresu biegu postępowania w sprawie tj. [...] dni, 65 dni ustawowych, [...] dni wynikających z przeprowadzenia przedmiotowego uzgodnienia oraz [...] dni opóźnienia z przyczyn niezależnych od organu, otrzymujemy matematyczne wyliczenie ilości dni zwłoki organu w wydaniu przedmiotowej decyzji tj. jak ustalił organ I instancji - [...] dni, co jest równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...], organ wskazał, iż zarzuty zawarte w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu Wójta Gminy S., zgodnie z którym dokonane przez organ I instancji ustalenia dotyczące zwłoki organu w wydaniu przedmiotowej decyzji naruszają zasadę praworządności, jak również stanowiska Skarżącego, według którego, przepis art. 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest sprzeczny z konstytucyjnym porządkiem prawnym Rzeczpospolitej Polskiej, organ stwierdził, iż organy administracji nie są uprawnione do oceny zgodności stosowanego przepisu prawa z przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa, ani też do kontrolowania słuszności, celowości i trafności rozwiązań przyjmowanych przez ustawodawcę. Właściwy w kwestii oceny ewentualnej kolizji ustawy z normami konstytucyjnymi jest wyłącznie Trybunał Konstytucyjny. Zatem dopóki zgodność przepisów omawianej ustawy nie zostanie podważona orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, przepisy te należy traktować jako zgodne z ww. normami. Natomiast do zadań organów administracji publicznej należy stosowanie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Ponadto swej bezczynności i zwłoki w załatwieniu sprawy organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów czy też środków pieniężnych, jak również dużą liczbą prowadzonych spraw (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 54/13). Zabezpieczenie należytej obsady kadrowej, zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych należy do obowiązków organów administracji. Przyjmuje się, że natłok wpływających spraw i niewystarczająca obsada kadrowa do załatwiania ich na bieżąco, nie mogą być uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 321/10, z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 134/11, oraz z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 91/09, czy też z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wa 35/07). Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego, że postępowanie w przedmiotowej w sprawie uległo przedłużeniu z uwagi na konieczność oczekiwania na uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., który to organ nie uzgodnił w ustawowym terminie w formie postanowienia przedłożonego projektu decyzji, organ stwierdził, że okoliczność ta nie mogła być uznana za uzasadnienie zwłoki w wydaniu przedmiotowej decyzji. W związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2011 r., doręczonym w dniu [...] kwietnia 2011 r., informującym Wójta Gminy S., że uzgodnienie nie zostanie dokonane w ustawowym terminie należało przyjąć że projekt decyzji został uzgodniony, w trybie tzw. milczącej zgody, co uwzględnił Wojewoda [...] prawidłowo odliczając od biegu terminu postępowania okres od dnia [...] marca 2011 r. tj. dnia następnego po dniu nadania pisma o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie, do dnia [...] kwietnia 2011 r. tj. dnia, w którym nastąpiło uzgodnienie projektu decyzji w trybie milczącej zgody organu. Zatem okres [...] dni niezbędny na dokonanie uzgodnienia nie został wliczony do 65-dniowego okresu na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Minister nie podzielił również argumentu Skarżącego jakoby Wojewoda naruszył art. 7 i art. 77 Kpa poprzez niezbadanie przyczyn zaistniałego opóźnienia. Wskazać należy, iż rozstrzygnięcie, mimo że jest niezadowalające dla Skarżącego, jest zasadne w zakresie wymierzenia kary (błędnie natomiast organ I instancji ustalił okres podlegający wyłączeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), gdyż w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym organ nie mógł postąpić inaczej. Jak szeroko podkreśla się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez Skarżącego w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1329/08). Reasumując, organ uznał, że wskazane w zażaleniu przez Skarżącego okoliczności nie mogą być uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy w ustawowym terminie i nie należą do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa wart. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na powyższe postanowienie organu II instancji Wójt Gminy S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (data wpływu do Ministerstwa: 15 września 2014 r.), domagając się uchylenia ww. postanowień organów I i II instancji oraz zasądzenia od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu Ministra z dnia [...] sierpnia 2014 r., Wójt Gminy S. zarzuca: - naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że okres związany z przekazaniem uwag zgłoszonych przez stronę inwestorowi oraz oczekiwanie na jego odpowiedź nie są okresem opóźnienia z przyczyn niezależnych od organu; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "kpa", polegające na orzekaniu w oparciu o nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, co doprowadziło do sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem postanowienia. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Wójt Gminy S. podnosi, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika dlaczego Minister podziela pogląd Wojewody [...], iż do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej "nie można wliczyć okresu", w którym Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: przekazał inwestorowi pismo p. E. B. z uwagami dotyczącymi realizacji przedmiotowej inwestycji oraz okresu oczekiwania na odpowiedź inwestora. Powyższe okresy należy traktować bowiem jako okresy opóźnień "z przyczyn niezależnych od organu", za które nie powinna być wymierzana organowi kara pieniężna. Skarżący podkreśla, iż na stronie 6 ww. postanowienia Minister stwierdził, że "błędnie ( ... ) organ I instancji ustalił okres podlegający wyłączeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Mimo takiej konstatacji organ odwoławczy wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia Wojewody [...], co zaprzecza prawidłowości orzeczenia organu odwoławczego, które powinno być zgodne z przytoczonymi wyżej kompetencjami. Skoro organ stwierdził błędne ustalenia faktyczne, to winien je skorygować wydając decyzję kasacyjną - uchylić zaskarżone postanowienie Wojewody [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa albo wydając decyzję reformatoryjną - uchylić zaskarżone postanowienie i orzec co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa. Organ II instancji nie mógł zatem utrzymać w mocy zaskarżonego postanowienia Wojewody [...]. Tym samym doszło w ocenie Skarżącego do naruszenia zasady praworządności (art. 7 kpa), gdyż orzeczenia organów obu instancji zostały oparte na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym (art. 77 § 1 kpa), a zatem nie mogła zostać udowodniona okoliczność zawinionego przez Wójta Gminy S. opóźnienia w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Skarżącego, w związku z tym, iż ustalenia organów zarówno I jak i II instancji są nieprawidłowe, zachodzi potrzeba uchylenia obu postanowień, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014r. Sprostowanym w zakresie błędu pisarskiego postanowieniem z dnia [...] października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (sprostowanego postanowieniem z dnia [...] października 2014r.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji - organ wyższego stopnia (w ust. 3 określono, że jest nim wojewoda) wymierza temu organowi, w drodze postanowienia karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Stosownie zaś do ust. 2c powyższego artykułu do terminu, o którym mowa w ust. 2 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie na gruncie analogicznego przepisu art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) do czynności, o jakich mowa w ust. 8 art. 35 ustawy Prawo budowlane nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), czy też zawiadomienie tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jak też uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4 k.p.a., art. 79 § 2 k.p.a., art. 81 k.p.a.), ani też czynności związanych z ustaleniem stron postępowania. Są to bowiem czynności konieczne do spełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydalenie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni. Natomiast do okresów opóźnień wskazanych w art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane należą, jak stanowi ta norma prawna, opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (vide wyroki: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 87/08, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 973/06, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07, wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1765/10, - dostępny na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl - CBOSA). Karę wymierza się organowi, który pozostaje w zwłoce. Pojęcie zwłoki zakłada istnienie przyczyn związanych z zaniedbaniami organu, które wywołały zaniechanie przez organ rozpatrywania wniosku w terminie bez usprawiedliwienia. Zwłoka będzie zatem opóźnieniem, które powstało z winy organu bądź przyczyn od niego zależnych (tak NSA w wyroku z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10, CBOSA). Powyższe należy odnieść do postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić usprawiedliwienia niewydania przedmiotowej decyzji w terminie 65 dni. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, do ustawowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie wlicza się okresu, w którym Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], przekazał inwestorowi pismo p. E. B. z uwagami dotyczącymi realizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego oraz okresu oczekiwania na odpowiedź inwestora. Jednocześnie Minister zauważył, iż w omawianym przypadku przy ustalaniu okresu, który przerywa bieg 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej znaczenie ma nie dzień, w którym do Urzędu Gminy S. wpłynęło pismo strony z uwagami do planowanej inwestycji, ani też data podpisania przez Wójta Gminy S. pisma do inwestora z prośbą o ustosunkowanie się do zgłoszonych uwag, ale dzień faktycznego nadania przedmiotowego pisma. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismo kierowane do inwestora zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] kwietnia 2011 r. Zastosowanie w tym przypadku znajduje art. 57 § 1 kpa, zgodnie z którym jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Zatem początek okresu podlegającego odliczeniu z uwagi na wspomnianą wyżej okoliczność jest dzień [...] kwietnia 2011 r., tj. dzień następny po dniu nadania przedmiotowego pisma do inwestora. Koniec ww. okresu podlegającego odliczeniu przypada na dzień, w którym do Urzędu Gminy S. wpłynęła odpowiedź inwestora na uwagi zgłoszone przez stronę postępowania tj. [...] kwietnia 2011 r. W związku z powyższym, jak wskazano w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, podzielając przy tym stanowisko Wojewody [...], okres pięciu dni (od [...] kwietnia do [...] kwietnia 2011 r.), został potraktowany jako opóźnienie z przyczyn niezależnych od organu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na orzekaniu w oparciu o nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, co doprowadziło do sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem postanowienia Minister stwierdza, iż jest on chybiony. Nie podlega wątpliwości, iż na stronie 6 skarżonego postanowienia znalazł się cytowany w treści skargi zwrot ,,(błędnie natomiast organ I instancji ustalił okres podlegający wyłączeniu na podstawie art. 51 ust. 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)", jednakże jak wynika z akt postanowieniem z dnia [...] października 2014r., organ wyeliminował ten zapis uznając go za błąd pisarski. Na marginesie należy jedynie wskazać, że zgodnie z orzecznictwem możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, podobnie jak i możliwość dokonywania wyjaśnień co do treści decyzji, nie jest ograniczona terminem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 1999 r., IV SA 1015/97, LEX 47274). Sprostowanie takie może nastąpić również po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymagającą sprostowania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 1993 r., I SA 1429/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 39). Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygniecie zasługuje na uwzględnienie. Orzekające w sprawie organy zgromadziły w niniejszym postępowaniu, na ile było to możliwe, cały niezbędny do prawidłowego rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy, a następnie poddały go całościowej ocenie, dokonując jej w sposób swobodny, a nie dowolny (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a). Organ odwoławczy poddał też zgromadzony materiał dowodowy ponownej merytorycznej ocenie dlatego nie doszło w sprawie do naruszenia art. 15 k.p.a. Przebieg przedmiotowego postępowania nie pozwala też uznać za uzasadnione naruszenie wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.