IV SA/Wa 2900/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] (dalej także "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej "skarżącego"), reprezentowanego przez r. pr. A. T. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] miasta [...] (dalej "Zarządu Dzielnicy") nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (41 segmentów) na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] położonej u zbiegu ulic [...] i [...] na terenie dzielnicy [...] w [...] – utrzymało decyzję Zarządu Dzielnicy w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1231/15, tut. Sąd oddalił skargę skarżącego na kasatoryjną decyzję SKO z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Decyzją tą SKO, wydaną na skutek odwołania skarżącego od decyzji Zarządu Dzielnicy z dnia [...] kwietnia 2014 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (41 segmentów) wraz budową komunikacji wewnętrznej, przyłączy do infrastruktury technicznej oraz budową szczelnych zbiorników na wody opadowe na działce o nr. ew. [...] w obrębie [...], położonej u zbiegu ulic [...] i [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...] – uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W przywołanym wyroku wskazano m.in.: "Co się zaś tyczy kwestii intensywności zabudowy, to istotnie wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, określony na max. 54%, odbiega znacznie od średniego wskaźnika tej wielkości dla terenu analizowanego wynoszącego 34% (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - dalej zwanego rozporządzeniem). Jakkolwiek ust. 2 § 5 cyt. rozporządzenia dopuszcza możliwość wyznaczenia innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy, to przyjęcie go wymagało przedstawienia przemawiającej za tym argumentacji. Organ I. instancji zaniechał tego.". 2. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Zarząd Dzielnicy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (41 segmentów) na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] położonej u zbiegu ulic [...] i [...] na terenie dzielnicy [...] w [...] (dalej "planowana inwestycja", "teren inwestycji"). 3. Pismem z dnia 28 czerwca 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 marca 2017 r., skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do SKO odwołanie od decyzji Zarządu Dzielnicy, wywodząc: (-) zaniechanie przez Zarząd Dzielnicy wyznaczenia linii zabudowy od strony ul. [...], (-) naruszenie decyzją ładu przestrzennego, (-) brak uzasadnienia dla wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, (-) wadliwe prawnie dopuszczenie zabudowy na gruntach leśnych oznaczonych symbolem Lz, (-) wydanie decyzji w oparciu o wadliwe lub niezrozumiałe uzgodnienie dokonane przez Marszałka Województwa [...], który w dniu [...] lutego 2016 r. wydał postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, a mimo wniosku odwołującego się nie dokonał jego wyjaśnienia ani uzupełnienia oraz wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. III. Utrzymując decyzję Zarządu Dzielnicy z dnia [...] maja 2016 r., SKO wskazało w szczególności, co następuje: 1. Zgodnie z art. 127 § 1 Kpa SKO dokonało ponownej całościowej, merytorycznej oceny całej sprawy administracyjnej zakończonej decyzją I instancji i nie stwierdziło uchybień skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie do brzmienia art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego, w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. Po zapoznaniu się z wnioskiem strony organ administracji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w całości i dopiero po jego zakończeniu, możliwe jest rozstrzygnięcie sprawy. Dotyczy to w szczególności obowiązku uzyskania opinii i uzgodnień określonych powołanych powyżej ustawie. Ustalenie przez organ I instancji warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nastąpiło na podstawie wyników prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy planistycznej, tj. analizy przewidzianej w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Organ wyznaczył minimalne granice obszaru analizowanego, stanowiące trzykrotną szerokość frontu (we wszystkich kierunkach) terenu inwestycji. W tak wyznaczonym obszarze dominującą funkcję stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś funkcję uzupełniającą zabudowa handlowo - usługowa. Budynki mieszkaniowe jednorodzinne to budynki w zabudowie wolno stojącej, bliźniaczej oraz segmenty zabudowy szeregowej. W obszarze analizowanym zlokalizowane są również budynki wielorodzinne. W świetle przeprowadzonej analizy planowana inwestycja jest zgodna z funkcją występująca w obszarze analizowanym. 2. W analizie określono podstawowe parametry inwestycji: linię zabudowy - § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., która wyznacza granice potencjalnej zabudowy danego terenu, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy - powołanego rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - § 7 oraz geometrii dachu i kąta nachylenia połaci dachowych, a także wysokości kalenicy - § 8. Nadto, przepisy powołanego powyżej rozporządzenia dopuszczają możliwość wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy w oparciu o dane z przeprowadzonej analizy obszaru, co oznacza, iż dla wyznaczenia podstawowych wskaźników dla nowej zabudowy możliwe jest przyjęcie do obliczeń danych z części działek, znajdujących się w obszarze analizowanym, o ile znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy. Rozpatrując sprawę, SKO poczyniło ustalenia co do wskaźników zabudowy, wymienionych w § 4, 5, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i uzyskane wyniki są zbieżne z ustaleniami organu I instancji. W zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób ustalono zasady obsługi komunikacyjnej. 3. Wniosek inwestora spełnia wymogi określone w art. 52 ustawy planistycznej w zakresie obejmującym określenie granic terenu objętego wnioskiem, załączników mapowych, a także jej charakterystykę planowanej inwestycji. W toku postępowania dokonano również niezbędnych uzgodnień, określonych w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo ustalono również strony postępowania. 4. Zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do powyższego: 5. W odniesieniu do zarzutu niewyznaczenia linii zabudowy od strony ul. [...] wskazać należy, iż sposób wyznaczania linii zabudowy określa § 4 rozporządzenia z 2003 r. Zwrócić należy uwagę, iż linia zabudowy dotyczy określenia odległości względem dróg publicznych, dla terenu planowanej inwestycji, jednakże nie sposób przyjąć, że wynika z nich obowiązek wyznaczenia linii zabudowy z każdej strony działki, (por. wyroki WSA II SA/Ol 1295/14, II OSK 1987/13, II SA/Bd 1015/14, II SA/GI 718/14, II SA/Kr 133/14). Zatem brak jest podstaw prawnych do wyznaczenia linii zabudowy, skoro teren planowanej inwestycji nie przylega do ul. [...]. 6. W odniesieniu do zarzutu wadliwego wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy podnieść należy, iż zgodnie z § 5 rozporządzenia z 2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust.1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust.2). Z analizy obszaru wynika, iż w obszarze występuje znaczne zróżnicowanie wskaźnika powierzchni zabudowy (od 3 do 64 %), zaś jego wielkość dla zabudowy szeregowej istniejącej w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji wynosi od 50 -61%, co średnio wynosi 54%. Przyjęcie średniego wskaźnika z obszaru, przy takim jego zróżnicowaniu było nieuzasadnione, albowiem nie odzwierciedlałoby charakterystyki i sposobu zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Stąd też zasadnie organ I instancji wyznaczył ten parametr odwołując się do sposobu zabudowy szeregowej, znajdującej się w sąsiedztwie terenu inwestycji, a zatem wyznaczył ten parametr zgodnie z § 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia, co jest działaniem dopuszczalnym. 7. Obowiązek określenia powierzchni biologicznie czynnej wynika z § 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), przy czym nie określono kryteriów przesądzających możliwości ustalenia powierzchni biologicznie czynnej. Skoro ustalenia studium, jako aktu nie mającego charakteru prawa miejscowego, nie mogą przesądzać o sposobie wyznaczenia istotnych, z punktu widzenia decyzji o warunkach zabudowy, parametrach przyszłej zabudowy, to organ zobowiązany do określenia powierzchni biologicznie czynnej, winien przede wszystkim opierać się na danych wynikających z obszaru analizowanego. Tym samym, uznać należy odniesienie wielkości powierzchni biologicznie czynnej do wartości istniejących w obszarze analizowanym jest jak najbardziej zasadne. 8. O tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 101, poz. 444 ze zm.), decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tym przepisem lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków. Przy analizie tej regulacji, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że urzędowym potwierdzeniem, czy dany obszar spełnia wymogi, o których mowa w ww. przepisie, jest stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków. Zasady kwalifikowania i ustalania zapisów w ewidencji gruntów określa rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.Nr 38. poz. 454 ze zm.). Zgodnie z § 67 powołanego powyżej rozporządzenia użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, nieużytki, grunty pod wodami oraz tereny różne. Z kolei, jak wynika z § 68 ust. 2 powołanego rozporządzenia grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem - Ls, 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacji gleboznawczej - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składowej oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps. Należy zwrócić uwagę, że przywołane powyżej rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w przepisie § 68 ust. 2 symbolem "Ls" oznacza lasy, zaś grunty zadrzewione i zakrzewione - oznaczone symbolem Lz stanowią odrębną, od leśnej klasyfikację gruntów. Tym samym, grunty Lz wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej nie są objęte ograniczeniami co do zmiany przeznaczenia, wynikającym z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. z 2015 r. Dz. U. poz. 909). 9. W zakresie wniosku o zawieszenie postępowania wskazać należy, iż zgodnie z art. 94 § ł pkt 4 kpa organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dotyczy tzw. kwestii prejudycjalnej i odnosi się do sytuacji, gdy w toczącym się postępowaniu administracyjnym w indywidualnej sprawie, istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, będącego w właściwości innego organu administracji lub sądu, powyższe zagadnienie ma charakter otwarty i samoistne, a od powyższego rozstrzygnięcia zależy wynik sprawy. Badając kwestię istnienia zagadnienia wstępnego organ winien przede wszystkim ustalić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym. Nie jest zatem prawidłowe przyjęcie za przyczynę zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa przewidywanego sposobu zakończenia sprawy, ale to, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Prejudykat powinien mieć charakter prawny, a nie faktyczny i musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania (innej procedury) może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej - nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji, (por. wyroki I SA/WA 2937/13, II SA/Po 69/14, I OSK 994/08, II SA/Go 141/11 dostępne na stronie w CBOSA http://orzeczenia.nsa.aov.pl). Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § I pkt 4 kpa winno wskazywać na istnienie bezpośredniego związku przyczynowego przedmiotem sprawy, a rozstrzygnięciem, dokonywanym przez inny organ lub sąd. Innymi słowy, brak rozstrzygnięcia innego organu lub sądu stanowi przeszkodę prawną, uniemożliwiającą organowi rozpoznanie sprawy głównej. Jednakże okoliczność, iż wynik innego postępowania mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego, (por. wyrok sygn. Akt 111 SA/Kr 613/14, sygn. akt II OSK 2274/10, sygn. Akt II SA/Ld 576/12 dostępne na stronie w CBOSA http://orzeczenia.nsa.uov.pl). W powyższej sprawie, w kontekście powołanych powyżej rozważań, trudno dopatrzyć się kwestii prejudycjalnej pomiędzy skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie Kolegium z dnia [...] lutego 2017 r. [...], a postępowaniem odwoławczym dotyczącym decyzji Zarządu Dzielnicy [...] miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. IV. Pismem z dnia 3 października 2017 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2017 r., zarzucając orzeczeniu odwoławczemu: a) Naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i nie odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez odwołującego się w zakresie: (i) niezgodności ustalonych warunków zabudowy z ładem planistycznym w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a przez to utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.) poprzez ustalenie nieproporcjonalnego do otoczenia wskaźnika zabudowy, (ii) wadliwości uzgodnień zawartych w postanowieniu Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, która zdaniem SKO nie podlegała odrębnemu zażaleniu w oparciu o art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a., zatem mogła być zaskarżona jedynie przy odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. b) Błędne ustalenie przeznaczenia terenu - części opisanej w uzasadnieniu decyzji jako grunty zadrzewione i zakrzewione: Lz - RV o powierzchni 631 m2, Lz - RVI o pow. 2182 m2, łącznie 2813 m2, podczas gdy zgodnie z pkt 1 załącznika nr 6 (zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych) do ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz pozycją 11 w tabeli: grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) to grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze niż 0,1000 ha - a w konsekwencji niewyjaśnienie, czy teren spełnia warunek objęcia decyzją zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. a więc czy nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne. c) Niezastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2017 r. sygn. IV SA/Wa 1231/15 w opisanym w uzasadnieniu skargi zakresie. W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, co następuje: 1. Orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły, dlaczego ustalony dla planowanej zabudowy szeregowej wskaźnik powierzchni zabudowy został określony jako max. 54%, co znacznie odbiega od takiego wskaźnika, występującego na działkach sąsiednich, zabudowanych zabudową szeregową (średnia ok. 46 % - zob. pkt 2.2. Analizy stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji). Żaden z organów nie uzasadnił, z czego konkretnie wynika odstępstwo od przyjęcia średniej gęstości liczonej dla zabudowy szeregowej dla wniosku inwestora, dotyczącego warunków zabudowy dla takiej właśnie rodzaju zabudowy (41 segmentów w zabudowie szeregowej). Tymczasem jak wskazał tut. Sąd w wyroku wydanym w sprawie tej w poprzednim obrocie prawnym (z dnia 11 września 2015 r. sygn. IV SA/Wa 1231/15, str. 8-9) - "co się zaś tyczy kwestii intensywności zabudowy, to istotnie wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, określony na max. 54%, odbiega znacznie od średniego wskaźnika tej wielkości dla terenu analizowanego wynoszącego 34% (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - dalej zwanego rozporządzeniem). Jakkolwiek ust. 2 § 5 cyt. rozporządzenia dopuszcza możliwość wyznaczenia innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy, to przyjęcie go wymagało przedstawienia przemawiającej za tym argumentacji. Organ I instancji zaniechał tego". Z naruszeniem art.153 p.p.s.a. organy nie zastosowały się do tego wskazania Sądu. Wyjaśnienia organów w powyższym zakresie są wyłącznie ogólnikowe i szablonowe. 2. SKO nie rozpatrzyło zarzutów podniesionych w piśmie skarżącego z dnia 13 marca 2017 r., uzupełniającym odwołanie. Skarżący wskazał w nim, że uzupełnia odwołanie zarzucając dodatkowo wydanie decyzji w oparciu o wadliwe lub niezrozumiałe uzgodnienie dokonane przez Marszałka Województwa [...] (dalej "Marszałka"), który w dniu [...] lutego 2016 r. wydał postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, a mimo wniosku odwołującego się nie dokonał jego wyjaśnienia ani uzupełnienia. SKO nie odniosło się do w/w argumentacji. Wyjaśniając zarzut bliżej należy wskazać, że Zarząd Dzielnicy [...] miasta [...] po wszczęciu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Marszałek wydał postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jeszcze przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, pełnomocnik skarżącego (niebędącego inwestorem, lecz którego nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością objętą wnioskiem), działając na podstawie art. 113 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego wniósł o wyjaśnienie treści postanowienia nawiązującego do realizacji zadań samorządowych i inwestycji ponadlokalnych i dlaczego uzgodnienie odbyło się w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 1Oa u.p.z.p., skoro inwestycja obejmuje zabudowę mieszkalna realizowana przez prywatnego dewelopera. We w/w trybie uzgadnia się zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, lub inwestycje, dla których nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, (w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, natomiast na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] - uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] lipca 2014 r. poz. [...]). Pełnomocnik skarżącego wniósł także o wyjaśnienie, czy przedmiotowa inwestycja w postaci osiedla mieszkaniowego traktowana jest jako inwestycja celu publicznego, a jeżeli tak, to wnioskował o wyjaśnienie podstawy prawnej takiego przyjęcia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Marszałek odmówił zarówno uzupełnienia jak i wyjaśnienia wątpliwości. Organ wskazał, że wniosek zawiera pytania co do elementów uzasadnienia tego postanowienia, które nie zostały w nim zawarte. Organ nie wyjaśnił jednak, które pytania uznał za zmierzające do uzupełnienia uzasadnienia postanowienia, oraz dlaczego nie może uwzględnić wniosku o uzupełnienie postanowienia. W ocenie organu rozstrzygnięcie jest wyjaśnione w sposób jednoznaczny i brak w nim zawiłości utrudniających ustalenie sensu tego rozstrzygnięcia. Dodatkowo inwestycja nie koliduje z ponadlokalną inwestycją celu publicznego uwzględnioną w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] jako dokumencie określającym politykę przestrzenną samorządu województwa. W dniu 30 marca 2016 r. skarżący wniósł do SKO zażalenie na postanowienie Marszałka z dnia [...] marca 2016 r. o odmowie uzupełnienia oraz wyjaśnienia postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zadań samorządu województwa. SKO uchylając postanowienie Marszałka podzieliło argumentację skarżącego co do konieczności rozpatrzenia wniosku skarżącego o wyjaśnienie treści postanowienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. oraz uzupełnienia uzasadnienia postanowienia na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. SKO powołał się na treść art. 53 ust. 5 u.p.z.p. który wyłącza możliwość wnoszenia zażalenia na postanowienia wydane w trybie uzgodnień przez inne osoby niż inwestor. Zdaniem SKO przepis ten stosuje się również do wniosków składanych w trybie art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 111 § 1 k.p.a. Marszałek powinien formalnie zająć się wnioskami skarżącego a następnie stwierdzić niedopuszczalność wniosków o wyjaśnienie postanowienia oraz jego uzupełnienie w oparciu o art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Skarżący nie podziela tego stanowiska i uważa, że art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie wyłącza możliwości występowania przez stronę inną niż inwestor o wyjaśnienie lub uzupełnienie treści uzgodnienia. Jeżeli jednak SKO stoi na stanowisku niedopuszczalności składania przez skarżącego wniosków o wyjaśnienie postanowienia uzgadniającego oraz jego uzupełnienia ze względu na treść art. 53 ust. 5 u.p.z.p., rozpoznając odwołanie od decyzji uzgadnianej przez Marszałka, powinien również na wniosek odwołującego się rozpatrzyć prawidłowość postanowienia uzgadniającego. SKO w ogóle nie doniósł się do zarzutu dotyczącego wad postanowienia uzgodnieniowego wydanego przez Marszałka, a więc wydając decyzje ostateczną pominął część zarzutów skarżącego dotyczących wad procesu uzgodnieniowego, na które skarżącemu nie przysługuje inny środek odwoławczy. 3. Skarżący zarzuca ponadto decyzjom organów obu instancji błędne ustalenie przeznaczenia terenu - części opisanej w uzasadnieniu decyzji jako grunty zadrzewione i zakrzewione. Jak to wskazano w odwołaniu decyzję wydano dla terenu oznaczonego jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz). Tymczasem teren objęty decyzją nie może być oznaczony tym symbolem ze względu na swoja powierzchnię. Działka [...] (część) objęta decyzją składa się z użytku Lz - RV o powierzchni 631 m2, użytku Lz - RVI o pow. 2182 m2, łącznie Lz obejmuje 2813 m2 (0,2813 ha). Zgodnie z pkt 1 załącznika nr 6 (zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych) do ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz pozycją 11 w tabeli: grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) to grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze niż 0,1000 ha. Teren objęty decyzją musi być lasem lub terenem o innym przeznaczeniu, ale nie może być terenem zadrzewionym. Skoro z samej definicji grunt o powierzchni przekraczającej 1000 m2 nie może być zaklasyfikowany jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony (Lz), a jednocześnie jest to grunt sąsiadujący z gruntem zalesionym i ornym, to konieczne jest wcześniejsze prawidłowe zaklasyfikowanie go, a dopiero potem dokonanie oceny, czy teren ten spełnia warunek objęcia decyzją zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy planistycznej a więc czy nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne, albo czy nie wymaga zgody na wyłączenie z produkcji rolnej. Skarżący wyjaśnił ponadto, że uznanie terenu za leśny jest przy tym o tyle uzasadnione, że wprawdzie obecnie teren ten jest ogołocony z drzew, ale zostały one wycięte w sposób nielegalny, co skarżący już podnosił w poprzednio toczącym się postępowaniu, dołączając zdjęcia powycinanych drzew, z których wiele miało powyżej 10 lat (zdjęcia w aktach sprawy, przy odwołaniu od poprzedniej decyzji). Skarżący informował o fakcie wycinki, zaś w piśmie z dnia 2 stycznia 2014 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] miasta [...] powiadomił go o tym, że właściciel działki [...] nie składał wniosku o wydanie zezwolenia na usuniecie drzew, natomiast do Zespołu Ochrony Środowiska wpłynęła pisemna informacja o planowanej wycince drzew będących w wieku biologicznym nie przekraczającym 10 lat. Zgodnie z definicją gruntu leśnego zawartą w art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 poz. 1205) - gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz 1153) - lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony (...). Jeżeli zatem wycinka drzew była nielegalna, należy oczekiwać powtórnego zalesienia tego terenu, co stawia pod znakiem zapytania możliwość zabudowy działki w sposób przewidziany w decyzji. SKO nie przeanalizował tej argumentacji, opierając się na oczywiście wadliwym wpisie do ewidencji gruntów (Lz), zakładając, iż ewidentnie błędny wpis w ewidencji gruntów ma większą moc niż wynik analizy definicji ustawowej z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wadliwe zakwalifikowanie dotychczasowego przeznaczenia terenu a w konsekwencji niewyjaśnienie, czy teren spełnia warunek objęcia decyzją zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy planistycznej a więc czy wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne, również powoduje konieczność uchylenia decyzji. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 7 listopada 2017 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja SKO nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było ustalenie na wniosek inwestora, w trybie uregulowanym w art.59 ust.1 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (41 segmentów) na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] położonej u zbiegu ulic [...] i [...] na terenie dzielnicy [...] w [...]. Orzekające w sprawie organy obu instancji uznały, że ustawowe wymogi, niezbędne do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora, zostały w sprawie spełnione, czego wynikiem było ustalenie w/w warunków zabudowy. Stanowisko organów jest w ocenie Sądu w pełni trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Stosownie do art.59 ust. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art.59 ust. 1 w zw. art.50 ust. 2 pkt 1 ustawy nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Szczegółowe materialnoprawne przesłanki ustalenia warunków zabudowy, które muszą być spełnione łącznie, określa art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Wskazać w tym kontekście w szczególności należy, iż art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy statuuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą dopuszczalność zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania się przez inwestora do określonych cech zagospodarowania przestrzennego, występujących w otoczeniu terenu inwestycji. Co do zasady zatem nowo planowana inwestycja nie powinna odbiegać charakterem od zabudowy sąsiedniej, co ma zapewnić ochronę ładu przestrzennego. Wyznaczenie dla danej inwestycji szczegółowych wymagań dobrego sąsiedztwa (zgodnie z katalogiem zawartym w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy) następuje na podstawie całościowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy, dokonywanej na zasadach określonych przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl § 3 ust 1 w/w rozporządzenia analizę, o której mowa powyżej przeprowadza się na obszarze analizowanym, wyznaczonym przez organ wokół terenu planowanej inwestycji. Jak nakazuje § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Dalej rozporządzenia określa sposób ustalania przedmiotowych wymagań, w tym w szczególności wymagań dotyczących: linii zabudowy (§ 4), wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5), szerokości elewacji frontowej (§ 6), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7), geometrii dachu, tj. kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych (§ 8), przewidując w tym zakresie szczegółowe wytyczne. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). 3. Odnosząc wskazane wyżej uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji wykazały ponad wszelką wątpliwość spełnienie się w sprawie wszystkich warunków, o których mowa w art.61 ust.1 pkt 1 – 5 ustawy planistycznej, w tym w szczególności wykazały, w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę, iż planowana inwestycja spełnia wymogi dobrego sąsiedztwa. Skonfrontowanie postanowień decyzji Zarządu Dzielnicy, ustalających szczegółowe parametry planowanej zabudowy, przewidzianych w rozporządzeniu z 2003 r. (tj. linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej geometrii dachu), z wynikami tekstowej i graficznej części analizy stanu zagospodarowania obszaru analizowanego, upoważnia do sformułowania jednoznacznego wniosku, że parametry te ustalono w pełnej zgodzie z wytycznymi co do sposobu ich ustalania, wskazanymi w akcie wykonawczym. 4. Zarzuty skargi koncentrują się wokół trzech kwestii, tj.: 1) wadliwego i jednocześnie naruszającego ustalenia wyroku tut. Sądu z dnia 11 września 2015 r., określenia przez organy wskaźnika powierzchni zabudowy, 2) wydania decyzji z naruszeniem reżimu ochrony gruntów leśnych, 3) nieuwzględnienia przy wydawaniu decyzji wadliwości postanowienia uzgodnieniowego Marszałka z dnia [...] lutego 2016 r., wydanego na podstawie art.53 ust.4 pkt 10 i 10a ustawy planistycznej. W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują potwierdzenia. Stosownie do powyższego: 5. Nie można podzielić zarzutów skargi co do wadliwego określenia przez orzekające w sprawie organy wskaźnika powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji w wymiarze 54%, a tym samym niezastosowania się przez organy, wbrew art.153 p.p.s.a. do oceny prawnej, sformułowanej w poprzednim wyroku tut. Sądu, wydanym w niniejszej sprawie. Stwierdzić bowiem należy, iż w pkt 2.2 ("Wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy") załącznika nr 2 do decyzji organu I instancji ("Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego") wyjaśniono w sposób dostatecznie wyczerpujący kształtowanie się wskaźnika powierzchni zabudowy na obszarze analizowanym, wskazując przedziały od minimum do maximum oraz wartość średnią dla: a) wszystkich typów budynków, b) całej zabudowy mieszkaniowej szeregowej, c) dla zabudowy szeregowej zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. W oparciu o tak zgromadzone dane analiza formułuje stanowisko, iż: (-) w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji występuje wyższy wskaźnik powierzchni zabudowy szeregowej (średnia 54%), aniżeli wskaźnik dla tego typu zabudowy, wyznaczany dla całego obszaru analizowanego (średnia 46%), (-) uzasadnionym w tej sytuacji jest nawiązanie przy realizacji inwestycji do wskaźnika występującego w najbliższym sąsiedztwie. Ze w/w klarownych ustaleń analizy, kształtujących treść wydanych w sprawie decyzji, wynika zatem jasno, iż teren inwestycji znajduje się w tej części obszaru analizowanego, która w zakresie omawianego składnika odbiega (na korzyść potencjalnych inwestorów) od wartości średnich, charakteryzujących w/w obszar, ujmowany całościowo, a zatem nawiązanie do warunków zagospodarowania, występujących na tej właśnie części da się pogodzić z wymaganiami ładu przestrzennego. Okoliczność ta stanowiła wystarczające uzasadnienie dla zastosowania w sprawie §5 ust.2 rozporządzenia z 2003 r. Powyższe oznacza, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, będącym następstwem uchylenia przez SKO orzeczenia poprzedniego, nie powtórzono uchybienia, polegającego na niewyjaśnieniu przyczyn zastosowania przez organy w/w przepisu. Nie można zatem zgodzić się z obecną skargą, iż wspomniany wyrok tut. Sądu, oddalający skargę na poprzednią decyzję SKO i jednocześnie dostrzegający niedostatek wyjaśnień w zakresie zastosowania §5 ust.2 rozporządzenia z 2003 r., został w kontrolowanym postępowaniu zignorowany. 6. Nie można pogodzić się z zarzutem skargi, iż ustalenie dla planowanej inwestycji warunków zabudowy narusza art.61 ust.1 pkt 4 ustawy planistycznej, albowiem teren inwestycji (oznaczony w ewidencji jako grunty zadrzewione i zakrzewione "Lz"), będący w ocenie skargi gruntem leśnym w rozumieniu ustawy o lasach i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bezwzględnie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne stosownie do art.7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Sąd w pełni podziela bowiem wyczerpująco umotywowane stanowisko organów, iż w świetle §68 ust.2 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz załącznika nr 6 pkt 1 ppkt 11 "Grunty zadrzewione i zakrzewione – Lz" do tego rozporządzenia grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem "Lz" nie pokrywają się z pojęciem lasu, zdefiniowanym w art.3 ustawy o lasach oraz art.2 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wszelkie wątpliwości we w/w zakresie usuwają na gruncie niniejszej sprawy orzeczenia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...]: 1) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], umarzające postępowanie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów leśnych (art.53 ust.4 pkt 6 ustawy planistycznej), w którym stwierdza się jednoznacznie, że planowana inwestycja nie będzie realizowana na gruntach leśnych, 2) z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wydanej w następstwie wznowienia postępowania zakończonego w/w postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. i odmawiającej uchylenia tego orzeczenia z racji występowania okoliczności, o której mowa w art.146 § 2 k.p.a. (z przepisu tego wynika, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.). 7. Sąd nie podziela stanowiska skargi, iż: (-) wszczęte przez skarżącego postępowania w przedmiocie uzupełnienia i wyjaśnienia treści postanowienia Marszałka z dnia [...] lutego 2016 r., uzgadniającego projekt decyzji na podstawie art.53 ust.4 pkt 10 i 10a ustawy, tamowały bieg postępowania głównego, co winno skutkować jego zawieszeniem, (-) wadliwość (niejasność) w/w postanowienia uniemożliwiała jego uwzględnienie w postępowaniu głównym. Z akt sprawy wynika, że: (i) Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Marszałek, powołując się na art.53 ust.4 pkt 10 i 10a w zw. z art.64 ust.1 ustawy uzgodnił projekt decyzji Zarządu Dzielnicy w zakresie zadań samorządu województwa; (ii) Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], wydanym po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Marszałek odmówił uzupełnienia oraz wyjaśnienia wątpliwości co do treści własnego postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r.; (iii) Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. SKO uchyliło zaskarżone postanowienie Marszałka z dnia [...] marca 2016 r. i przekazało w/w organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia było stwierdzenie przez SKO, że organ I instancji nie rozpoznał w sposób prawidłowy wniosku. Skarżący złożył dwa wnioski w dwu różnych trybach (art. 113 § 1 i 111 § 1). Są to dwie odmienne instytucje procesowe, co zdaniem organu przesądzało o konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uprawnienie do zakwestionowania postanowienia uzgadniającego przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku złożenia zażalenia przez pozostałe strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ uzgadniający nie może skutecznie dokonać jego rozpoznania i ma obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a w zw. z art. 144 k.p.a.; (iv) Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 989/17, tut. Sąd stwierdził nieważność postanowień: SKO z dnia [...] lutego 2017 r. oraz Marszałka z dnia [...] marca 2016 r. oraz umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie uzupełnienia oraz wyjaśnienia treści postanowienia Marszałka z dnia [...] lutego 2016 r. Sąd zajął stanowisko, że sformułowanie obu żądań prowadzić miało, jak wynika z treści wniosku czy zażalenia, do wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia. W istocie zatem rozpoznanie sprawy przez organy stanowiło de facto rozpoznanie środka odwoławczego od postanowienia uzgodnieniowego, co w świetle art. 53 ust. 5 p.z.p. było niedopuszczalne w sytuacji w której stroną wnioskującą nie był inwestor. Prowadzi to do uznania, że organy obu instancji działały w warunkach nieważności, co w świetle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 P.z.p skutkuje stwierdzeniem nieważności obu postanowień jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Abstrahując w tym miejscu od faktu wyeliminowania przez Sąd w/w postanowienia Marszałka z dnia [...] marca 2016 r. (znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 989/17) z obrotu prawnego z przyczyn procesowych, odnotować należy zawarcie w nim następującego stanowiska merytorycznego, odnoszącego się do treści postanowienia tego organu z dnia [...] lutego 2016 r., uzgadniającego projekt decyzji: "Podkreślić trzeba, że rozstrzygniecie jest wyjaśnione w sposób jednoznaczny i brak w nim zawiłości utrudniających ustalenie sensu tego rozstrzygnięcia. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy wniosek zmierza do wyjaśnienia wątpliwości co do treści tego postanowienia, a nie jego uzupełnienia, tym bardziej, że wprost to wynika ze sformułowanych w nim pytań. Wskazać należy, że Marszałek, jako organ współdziałający w postępowaniu, wskazał ustawowy zakres uzgodnień i uzgadniając projekt decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnił, iż wnioskowana inwestycja ma być realizowana na terenie objętym Miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], który utracił moc z dniem [...].12.2003 r., natomiast Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] - nie jest planem miejscowym, lecz dokumentem określającym politykę przestrzenną samorządu województwa. Celem uzgodnienia było zapewnienie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z państwowym porządkiem prawnym. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].02.2016 r. organ wyraźnie wskazał, że z przedłożonej dokumentacji wynika, że teren zamierzonej inwestycji budowlanej nie koliduje z ponadlokalną inwestycją celu publicznego, uwzględnioną w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], co oznacza, że zamiar realizacji przedmiotowej inwestycji budowlanej nie pozostaje w kolizji z zadaniami samorządu województwa. Taki stan faktyczny był przesłanką decydującą o pozytywnym uzgodnieniu projektu decyzji w przypadku, gdy chodzi o stwierdzenie, czy uzgadniana decyzja ze względu na zadania publicznoprawne pozostające we właściwości organu uzgadniającego, może wejść do obrotu prawnego. Powyższe oznacza, że osnowa postanowienia z dnia [...].02.2016 r. w całości koresponduje z zawartym w nim uzasadnieniem. Jednocześnie uzasadnienie to nie zawiera żadnych wątpliwości, które czyniłyby je niezrozumiałym w kontekście zawartego w nim rozstrzygnięcia, dlatego też należało orzec jak w sentencji.". Okoliczność, iż uzasadnienie postanowienia Marszałka z dnia [...] lutego 2016 r. wyjaśnia przesłanki jego wydania w sposób mniej rozbudowany ("Wnioskowane zainwestowanie przedmiotowych działek pozostaje w zgodności z zadaniami samorządowymi, o których mowa w art.39 ust.3 pkt 3 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawartymi w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] – Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...].07.2014 r. (Dz.Urz.Woj. [...] z [...].07.2014, poz.[...])."), nie upoważniała Zarządu Dzielnicy oraz SKO od zakwestionowania prawidłowości w/w postanowienia w sytuacji, w której z postanowienia tego wynika jasno, iż organ uzgadniający nie dostrzega przeszkód do realizacji inwestycji z punktu widzenia kryteriów przyjętych w art.53 ust.4 pkt 10 i 10a ustawy planistycznej. 8. W konkluzji powyższych wywodów stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skargi ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nastąpiło po uprzednim wyczerpującym wyjaśnieniu przez organy stanu faktycznego sprawy w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe. Tym samym orzekającym w sprawie organom nie sposób zarzucić naruszenia art.7 i 77 § 1, czy też art.80 k.p.a., podobnie jak i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutów skargi, jakoby wydane w sprawie decyzje naruszały art.107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wskazanie faktycznych, czy też prawnych przesłanek rozstrzygnięć. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.