IV SA/Wa 2917/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. S., E.S., A.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Decyzją nr [...] znak [...] z [...] września 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U.2017, poz.935) po rozpatrzeniu odwołania Pana K. S., Pani E. S. i Pana A. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r. znak [...] odmawiającej aktualizacji danych wykazanych w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...], dotyczących działki ewidencyjnej nr [...] i budynku usytuowanego na tej nieruchomości, w zakresie użytków gruntowych i funkcji użytkowej budynku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 24.08.2016 r. Pan K. S. złożył pismo z prośbą o rozważenie uwag dotyczących danych ewidencyjnych odnoszących się do nieruchomości położonej w [...], wskazując na błędną funkcję budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej numer [...], błędny materiał z którego został wykonany budynek, błędne dane o właścicielu oraz błędny rodzaj użytku. Przedstawił zawiadomienie z ksiąg wieczystych, w której jako właściciele działki nr [...] położonej w obrębie [...] zostali uwidocznieni Pan K. S., Pan A. S. i Pani E. S. W celu ustalenia stanu faktycznego organ powiadomił stronę o przeprowadzeniu oględzin w celu ustalenia sposobu wykorzystania gruntu oraz ustalenia funkcji użytkowej budynku. Na okoliczność wizji sporządzono protokół z dnia [...].10.2016 r., pozyskano dokumentację fotograficzną oraz wyjaśnienia Pana K. S. w tym decyzję nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].03.2010r., wypis z rejestru gruntów z dnia [...].09.2009 r. oraz zawiadomienie z ksiąg wieczystych. Jako dowód potwierdzający słuszność swojego żądania Pan K. S. dołączył Wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 64/10 w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za nieruchomość na 2009 r. Strona przedstawiła także kopię decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].05.1995 .r. dotyczącą budowy domku letniskowego, kopię dwóch stron projektu tego domku stanowiącego nieodłączny załącznik wskazanej decyzji. W dniu [...].06.2017r. Starosta [...] wydał decyzję, odmawiającą "aktualizacji danych wykazanych w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...], dotyczących działki ewidencyjnej nr [...] i budynku usytuowanego na tej nieruchomości, w zakresie użytków gruntowych i funkcji użytkowej budynku". Współwłaściciele działki nr [...] w obrębie [...] odwołali się od decyzji Starosty [...] wnosząc o jej uchylenie. Wskazując na błędne informacje dotyczące rodzaju użytku gruntowego i funkcji budynku załączyli wypis z rejestru gruntów z dnia [...].09.2009 r. oraz wspomniany wyżej wyrok WSA z dnia 06.05.2010 r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy wskazała, że zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2016, poz. 1629 ze zm.) informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek właściciela nieruchomości. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zgodnie z § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016, poz. 1034 ze zm.) źródłem danych do założenia ewidencji są między innymi dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej oraz materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ wyjaśnił, że Pan K. S. swoim wnioskiem żądał wprowadzenia zmiany funkcji budynku "inny niemieszkalny" na "budynek mieszkalny" wskazując na wyrok WSA dotyczący naliczenia podatku od nieruchomości. Jednocześnie dostarczył dokumentację architektoniczno-budowlaną wskazującą na budowę "domku letniskowego" na terenach ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę letniskową (decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...].04.1995 r.). Organem kompetentnym do określenia kategorii budynku w świetle przepisów prawa budowlanego jest organ administracji budowlanej, który wypowiada się w sprawie funkcji budynku w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego lub w drodze decyzji o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku (II SA/Bk 52/12 wyrok WSA w Białymstoku z 28-03-2012 r.). Zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja, w tym także ta złożona przez samego zainteresowanego, w ocenie organu potwierdza letniskowy charakter przedmiotowego budynku. Uwzględnienie wniosku spowodowałoby, że zapis funkcji tego budynku jako mieszkalna byłby w sprzeczny z dokumentacją architektoniczno-budowlaną. W sprawie przedstawiono decyzję nr [...] z dnia [...].03.2010 r. o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny stanowiącą podstawę do uzyskania pozwolenia na budowę - zmianę sposobu użytkowania domku letniskowego jako dom mieszkalny jednorodzinny. W dowodach dostarczonych przez strony nie znalazły się dokumenty mogące świadczyć o kontynuowaniu postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania i przeznaczenia budynku na cele mieszkalne. Organ informował zainteresowanych o konieczności udokumentowania żądania zmiany funkcji budynku na działce nr [...]. Zgodnie z § 63 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się na podstawie zasad Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), prowadzonej w oparciu o przepisy o statystyce publicznej. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. nr 242, poz. 1622 ze zm.) atrybut "10" jakim oznacza się budynki niemieszkalne, obejmuje między innymi pozostałe budynki niemieszkalne, gdzie indziej nie wymienione, wśród których zawierają się również budynki letniskowe. O zaliczeniu budynku do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje w ocenie organu jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. Organ powołał się na wyrok WSA w Szczecinie z 24 lutego 2010 r. II SA/Sz 1386/2009 i wskazał, że problematykę zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz procedury związane z legalnym dokonaniem zmiany sposobu użytkowania określa przepis art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.2016, poz. 290 ze zm.). Aby zatem dokonać zmian w zakresie funkcji podstawowej budynku (§ 63 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia) innej niż wynikająca z projektu budowlanego, zatwierdzonego pozwoleniem na budowę, organ ewidencji (który sam nie może być twórcą stanu prawnego), winien mieć podstawę w postaci rozstrzygnięcia kompetentnego organu administracji budowlanej. Podstawę do dokonania zmian w ewidencji, w sytuacji budynku już wybudowanego może być decyzja właściwego organu budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wydana w trybie art. 71 Prawa budowlanego. Bez wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku przez organ administracji budowlanej, organ ewidencji nie może dokonać zmiany w zapisie ewidencji co do funkcji tego budynku, albowiem w takiej sytuacji organ ewidencji wykracza poza swoje kompetencje stając się twórcą nowego stanu prawnego, a nie jedynie odzwierciedla w rejestrze zmiany wprowadzone przez organ administracji budowlanej. Jednocześnie organ wskazał, że z obowiązujących przepisów w zakresie ewidencji gruntów i budynków wynika, że dla zaliczenia danego gruntu do określonej kategorii decydującą rolę odgrywa główna funkcja budynku znajdującego się na tym gruncie. W związku z posiadaną dokumentacją, na działce nr [...] w obrębie [...] znajduje się "domek letniskowy" co wskazuje, że zgodnie z załącznikiem nr [...] rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, grunt ten należy zaliczyć do innych terenów zabudowanych. Zalicza się do nich grunty zajęte pod budynki i budowle inne niż zaliczone w PKOB do działu 11 (budynki mieszkalne) oraz do grupy 125 (budynki przemysłowe i magazynowe) oraz związane z tymi budynkami budowle i urządzenia. Dlatego też zapis w rejestrze Bi - inne tereny zabudowane - jest zgodny ze stwierdzonym stanem faktycznym, co znajduje również potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej z terenu porośniętego roślinnością ozdobną, trawą i utwardzeniem wjazdu na teren posesji. Z dokumentacji zgromadzonej w trakcie oględzin wynika, że nie są to grunty orne, nie są tam prowadzone zabiegi i uprawy mające na celu produkcję rolniczą czy ogrodniczą, nie są również zajęte pod budowle i urządzenia wspomagające taką produkcję poza przedmiotową działką. Odnosząc się z kolei do głównego przedmiotu sprawy jaki przedstawiła strona w odwołaniu organ wskazał, że podstawę wpisu danych w zakresie funkcji budynków stanowi dokumentacja architektoniczno - budowlana. Dokumentacja ta bowiem decyduje o wpisaniu danych w ewidencji, które zgodnie z art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan K. S., Pani E. S., Pan A. S. domagając się jej uchylenia i przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków stanu sprzed modernizacji tejże ewidencji przeprowadzonej w 2013 r. - tj. w odniesieniu do: 1) rodzaju użytku gruntowego: R VI; dowód: w zaświadczeniu z dnia [...].09.2009 r., znak [...], figuruje "Grunty orne R VI". Po tym terminie nie wystąpiły zmiany na gruncie. Nie byłem też powiadomiony o zamierzonej decyzji zmiany tego stanu. Podczas wizji w dniu [...].10.2016 r. urzędniczka pana Starosty nie mogła pojąć, że grunt omy (R) nie musi być zaorany. 2) funkcji budynku: budynek mieszkalny; dowód: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.05.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 64/10, którego kopię przesłałem Staroście [...] pismem z dnia 17.12.2016 r. Budynek ten nadal służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny. Skarżący opisali przebieg postępowania prowadzonego przez organy podatkowe w zakresie podatku od objętej skargą nieruchomości. I wskazali, że w ich ocenie kardynalnym błędem jest nieprzestrzeganie przez organy ewidencyjne obowiązującej w Polsce (i w wielu innych krajach) doktryny stanu faktycznego, w rezultacie czego tworzona jest teoretyczna ewidencja gruntów i budynków. To właśnie z tej doktryny wynika prawem ustanowiony obowiązek geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej (pomiar na gruncie zrealizowanego obiektu). Przytoczone powyżej przykłady błędów - w skali kompromitującej instytucję ewidencji gruntów i budynków - to pokłosie teoretycznej ewidencji gruntów i budynków. Przeprowadzona w 2013 r.- modernizacja została -zdaniem skarżących- wykonana kameralnie, przy biurku, bez wychodzenia w teren. Jednocześnie skarżący wskazali na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy i wnieśli o zwrot poniesionych w sprawie rzeczywistych kosztów w tym związanych z uczestnictwem w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017.2188 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie skarżący domagali się zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków oznaczenia funkcji nadanej budynkowi znajdującemu się na ich działce oraz samej działce. Zmiana ta miała polegać na wykreśleniu oznaczenia głównej funkcji budynku "inny niemieszkalny" i wpisaniu oznaczenia "budynek mieszkalny", oraz istniejącego zapisu w rejestrze w odniesieniu do rodzaju użytku gruntowego Bi- inne zabudowane na R VI tj. grunty orne. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2016 r., poz. 1629 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ) – dalej w skrócie jako "p.g.k." celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju systemu informacyjnego zapewniającego gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami i lokalami. Dane te mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Ma on charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny. Przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie", posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji, a nie jej prostowania. Usuwanie zatem błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 119/08, ONSA i WSA 2010/2/26, LEX nr 570377). Zgodnie z przepisami rozporządzenia wprowadzenie zmian ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie: albo w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia, albo w drodze decyzji. Tę drugą formę rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia, stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, to jest utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Aktualizacja zaś operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio (§ 45 ust. 2 rozporządzenia). W myśl art. 20 ust. 1 pkt 2 p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące m.in. budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W świetle stosowanego odpowiednio § 35 rozporządzenia, jak słusznie wskazał organ, należy przyjąć, że źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do aktualizacji operatu ewidencyjnego są m.in. dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej. Z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. i) oraz j) p.g.k. wynika, że organy administracji publicznej przekazują staroście, jako organowi ewidencyjnemu, odpisy ostatecznych decyzji m.in. w sprawie o pozwolenie na budowę lub pozwolenia na użytkowanie budynku. Z art. 23 ust. 3 pkt 2 p.g.k. wynika z kolei, że organy administracji publicznej przekazują właściwemu staroście odpisy zgłoszeń m.in. dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. W świetle art. 24 ust. 2a p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Z kolei zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d i f tejże ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej m.in. na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych lub zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Z powyższego wynika, że w sytuacji, gdy organ ewidencyjny dysponuje decyzją organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwoleniu na budowę budynku o określonej w takiej decyzji funkcji, a właściciel budynku nie przedstawia żadnej innej dokumentacji w tym zakresie, to wówczas w ewidencji nie może zostać wpisana inna niż w tejże decyzji określona funkcja budynku. Ponadto w przypadku istnienia tego rodzaju dokumentacji architektoniczno-budowlanej organ ewidencyjny powinien opierać się na jej treści. Brak jest natomiast – w świetle art. 22 ust. 2 i 3 p.g.k. - podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzyskania danych niezbędnych do aktualizacji bazy danych ewidencji. W konsekwencji powyższego organy prowadzące ewidencję budynków, która powinna w swoich zapisach odzwierciedlać stan prawny, a nie tworzyć nowego, obowiązane są prowadzić zapisy w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną, z uwzględnieniem ewentualnych zmian w tej dokumentacji. Co istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy, jak wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z ewidencji zawiera on niepełny zbiór danych w rozumieniu § 63 ust. 1f rozporządzenia). Zawiera on bowiem jedynie dane w zakresie rodzaju KŚT- jako pozostałe budynki niemieszkalne, za taki w świetle KŚT organy uznały budynek letniskowy. Podstawą do dokonania zmian w ewidencji, na wniosek strony a nie z urzędu w sytuacji budynku już wybudowanego może być np. zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania, co do którego właściwy organ nie wniesienie sprzeciwu w trybie art. 71 ustawy - Prawo budowlane. Bez zmiany sposobu użytkowania budynku przez organ administracji budowlanej, organ ewidencji nie może dokonać zmiany w zapisie ewidencji co do funkcji tego budynku, albowiem w takiej sytuacji organ ewidencji wykracza poza swoje kompetencje stając się twórcą nowego stanu prawnego. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego, brak jest obecnie podstaw, aby na gruncie przepisów prawa budowlanego budynki letniskowe traktować tak samo jak budynki mieszkalne, kierując sie jedynie przesłanką faktycznego ich użytkowania. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) obie kategorie zabudowy zostały wyraźnie rozróżnione. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 7 powołanego rozporządzenia, budynkiem rekreacji indywidualnej jest budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Z brzmienia tego przepisu wynika zatem, że podstawowym celem zabudowy letniskowej, realizowanej w postaci budynku rekreacji indywidualnej, jest możliwość okresowego wypoczynku, a nie zamieszkania. Przebywanie w takim obiekcie budowlanym stanowi bowiem jedynie dodatkowy i niesamodzielny cel takiego obiektu budowlanego, funkcjonalnie związany z wypoczywaniem. Uwagi te potwierdza również § 3 pkt 4 tego rozporządzenia, w myśl którego budynkiem mieszkalnym jest budynek mieszkalny wielorodzinny oraz budynek mieszkalny jednorodzinny. Tym samym a contrario należy uznać, że na gruncie ww. przepisów budynek rekreacji indywidualnej nie stanowi budynku mieszkalnego (również jednorodzinnego). W szeregu przepisów powołanego rozporządzenia prawodawca kształtuje przy tym odmiennie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki rekreacji indywidualnej i budynki mieszkalne, dotyczące w szczególności zaopatrywania budynku w wodę, ogrzewanie, oświetlenie. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zatem bez wątpienia zgłoszenia właściwemu organowi budowlanemu. Tym samym w ocenie Sądu z prawidłowo ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy wynikało, że budynek usytuowany na działce nr [...], obręb [...], został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji z [...] maja 1995r. o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego. Z akt sprawy nie wynika, zaś aby właściwy organ budowlany wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania tegoż budynku na budynek mieszkalny jednorodzinny. Przy czym, jak wynika z akt sprawy na wniosek Pana K. S. w 2010r. wydana została decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z [...] marca 2010r. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie dz. [...]. Jednak akta nie zawierają żadnych dodatkowych dokumentów wskazujących na kontynuację procedury zmiany przeznaczenia tegoż budynku. Wynikająca zatem z akt sprawy funkcja przedmiotowego budynku, jako dom letniskowy, stanowi odzwierciedlenie funkcji tego budynku określonej w decyzji z 1995r. o pozwoleniu na budowę, nie zaś jak podnoszą to skarżący, aktualny sposób użytkowania budynku. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zasadą jest bowiem, że ewidencja budynków stanowi odzwierciedlenie stanu prawnego budynku wynikającego z dostępnej organowi ewidencyjnemu dokumentacji architektoniczno-budowlanej. W konsekwencji powyższych rozważań jako bezzasadne należało ocenić zarzuty zawarte w skardze. Jako przesądzające i jednocześnie wystarczające dla wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy należało bowiem uznać okoliczności wybudowania przedmiotowego budynku na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego oraz brak dokonania w prawem przewidzianej formie zmiany sposobu użytkowania budynku. Wobec ustalenia tychże okoliczności w sposób prawidłowy, nie można postawić organom rozstrzygającym w sprawie, skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Ustalenie sposobu użytkowania budynku w celu stwierdzenia, jaka jest główna funkcja budynku, było możliwe na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej. Nie można zatem organom zarzucić, że nie zastosowały art. 22 ust. 3 pkt 3 p.g.k. w celu ustalenia aktualnego sposobu użytkowania budynku, skoro udzielenie przez właścicieli informacji o sposobie użytkowania budynku, nie stanowiło okoliczności przesądzającej w przedmiotowej sprawie. Wobec jednoznacznej treści ww. decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, nie miała znaczenia wykazywana przez skarżących w toku postępowania okoliczność, iż domagają się dokonania żądanych zmian w związku z wyrokiem WSA z 6 maja 2010r. Sygn. akt III SA/Wa 64/10 w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za nieruchomość w 2009r. . Wskazać należy, że wyrok ten odnosił się i rozstrzygał sprawę w odniesieniu do kwestii podatkowych. Również w uzasadnieniu tegoż wyroku wskazano wprost, że dom letniskowy może być zakwalifikowany do celów podatkowych od nieruchomości jako dom mieszkalny, jeżeli faktycznie służy do zaspakajania potrzeb bytowych podatnika. Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lipca 2013r. sygn. akt I OSK 275/12 " takie rozstrzygnięcia jak decyzje SKO, czy wyrok WSA, które zostały podjęte w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości nie mogą stanowić podstawy prawnej do dokonania zmian w zakresie objętym danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, gdyż dokumenty podatkowe nie stanowią i nie mogą stanowić podstawy prawnej do dokonania zmian zapisów ewidencyjnych co do kategorii budynków". Wbrew zarzutom skargi wskazać również należy, że okoliczność nieujawnienia w ewidencji danych w zakresie klasy budynku zgodnej z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB), w którym w dziele 11 grupa 11. klasa 1110 domy letnie itp. figurują jako budynki mieszkalne jednorodzinne, nie narusza przepisów prawa. Jak wskazano bowiem powyżej w sprawie mamy do czynienie z niepełnym zbiorem danych ewidencyjnych (ograniczonym jedynie do KŚT). Zgodnie z § 63 ust. 1 i ust. 1f rozporządzenia, w przypadku braku pełnego zbioru danych, o których mowa w ust. 1, do czasu ich uzupełnienia budynek może być ujawniony w ewidencji za pomocą niepełnego zbioru danych, zawierającego co najmniej: 1) identyfikator budynku; 2) status budynku; 3) geometryczny opis konturu budynku lub - w razie braku danych niezbędnych do sporządzenia tego opisu - dane określające w układzie 2000 położenie środka geometrycznego budynku; 4) rodzaj budynku według KŚT; 5) klasę budynku według PKOB; 6) główną funkcję budynku. Skoro więc w ewidencji prowadzonej dla spornego budynku nie określono dotychczas jego klasy według PKOB, nie można zarzucić organom, iż dane ewidencyjne są niezgodne z PKOB. Analogicznie w okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu prawidłowo również organ w związku z posiadaną dokumentacją uznał, że skoro na działce nr[...] w obrębie [...] znajduje się "domek letniskowy" to zgodnie z załącznikiem nr 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, grunt ten należy zaliczyć do innych terenów zabudowanych. Zalicza się do nich grunty zajęte pod budynki i budowle inne niż zaliczone w PKOB do działu 11 (budynki mieszkalne) oraz do grupy 125 (budynki przemysłowe i magazynowe) oraz związane z tymi budynkami budowle i urządzenia. Dlatego też zapis w rejestrze Bi - inne tereny zabudowane odpowiada aktualnie wprowadzonym danym do ewidencji. Stosowne zmiany mogą zatem na gruncie sprawy zaistnieć na skutek wprowadzenia przez organ pełnego zbioru danych ewidencyjnych dla nieruchomości skarżącego w tym określenia klasy budynku według PKOB. Sąd nie uwzględnił także zarzut przewlekłości postępowania, uznając że zarzut taki może być rozpatrywany jedynie na skutek skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie zaś w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.