IV SA/Wa 2956/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o wydaniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. zezwolenia na przetwarzanie odpadów o kodzie 19 08 05 (ustabilizowane komunalne osady ściekowe), w P. przy ul. [...]. Na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że na podstawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów została zawarta umowa z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji w [...], na podstawie której przetwarzane są komunalne osady ściekowe. Z jednej strony umowa ta jest gwarancją wykonania przez gminę ustawowego obowiązku przetwarzania odpadów komunalnych. Umowa taka nie została podpisana z innym podmiotem, a więc w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego powyższego zezwolenia w trybie stwierdzenia nieważności, nie będzie mógł zostać realizowany ustawowy obowiązek gminy. Z drugiej strony umowa ta przewiduje kary umowne dla Spółki za niewywiązywanie się z obowiązku przetwarzania osadów ściekowych. Skarżąca oświadczyła ponadto, że brak wynagrodzenia dla Spółki za przetwarzanie osadów ściekowych będzie skutkował znacznym pogorszeniem sytuacji finansowej Spółki, co z pewnością wpłynie na zwolnienie części pracowników. Zdaniem skarżącej, powyższe okoliczności nie tylko wskazują na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody, ale również – w świetle utraty zezwolenia przez Spółkę – wskazują na ponoszenie przez nią szkody już od dnia odbioru ostatecznej decyzji eliminującej z obrotu prawnego powyższe zezwolenie. W ocenie Spółki społeczno-gospodarcze skutki przemawiają również za tym, by do czasu wydania przez sąd prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, kwestionowane zezwolenie pozostało w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższej normy prawnej art. 61 § 3 powołanej ustawy wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. Oceniając wniosek skarżącej Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja w istocie w ogóle nie nadaje się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, w: T. Woś, red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz). Trudno zatem przypisać zaskarżonej decyzji cechę wykonalności w tym znaczeniu. Po drugie zaś Sąd przyjął, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie uprawdopodobniła, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 968/11 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Skarżąca jako argument za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji podała również brak wynagrodzenia dla Spółki za przetwarzanie osadów ściekowych będzie skutkował znacznym pogorszeniem sytuacji finansowej Spółki, co z pewnością wpłynie na zwolnienie części pracowników, nie wskazując przy tym ilu pracownikom groziłoby z tego powodu zwolnienie z pracy, czy zwolnieniem byliby objęci pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, czy na podstawie innej umowy i czy wiązałoby się to z poniesieniem dodatkowych kosztów przez Spółkę (np. wypłaceniem jednorazowych odpraw) i w jakiej wysokości. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić należy, że we wniosku nie wykazano, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca Spółka na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 powołanej ustawy chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, LEX nr 489786). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Tymczasem strona nie wykazała w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Skarżący nie udokumentował w sposób pełny swojej sytuacji majątkowej, zatem nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący winien wykazać – co według znaczenia słownika języka polskiego PWN "wykazać" oznacza uzewnętrznić coś, ujawnić istnienie czegoś, zaś "istnienie" oznacza fakt bycia czegoś, mieć miejsce w rzeczywistości, być – przedstawiając odpowiednie argumenty poparte dowodami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest tak, jak w postępowaniu karnym, że wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść wnioskującego, tylko wszystko co wątpliwe skarżący winien wyjaśnić, bo to po jego stronie istnieje powinność dowiedzenia, że zasługuje na objęcie go ochroną tymczasową. To do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Natomiast wszechstronne rozważenie całokształtu wskazanych przez stronę okoliczności należy do Sądu związanego regułą ustanowioną przez art. 61 § 3 powołanej ustawy oraz wytycznymi takimi jak: zgodność prowadzonego wnioskowania z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy, oraz innymi elementami, które pozwalają domniemywać, że skutek w postaci faktu uprawdopodobnionego może w ogóle nastąpić. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że nie można zgodzić się z oceną, że może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane "wykonaniem" zaskarżonej decyzji, gdyby w wyniku uwzględnienia skargi okazało się, że decyzja ta była wadliwa. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.