IV SA/Wa 2991/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu W piśmie z dnia 19 października 2016r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia 2 grudnia 2016 r. Sąd wezwał Skarżącą m.in. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej osobiste podpisanie lub nadesłania podpisanego egzemplarza oraz doręczył Skarżącej odpis odpowiedzi na skargę. Powyższe pisma doręczono Skarżącej w dniu 7 grudnia 2016 r. W piśmie z dnia 14 grudnia 2016 r. Skarżąca uzupełniła brak formalny skargi oraz wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja została odebrana przez dorosłego domownika w dniu 16 września 2016 r., jednakże z uwagi, iż w tym dniu rano wyjeżdżała do rodziny faktycznie przekazano ją jej dopiero w dniu 19 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Sąd przyjął, że Skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu w dniu 7 grudnia 2016 r., kiedy to doręczono jej m.in. odpowiedź na skargę. W dokumencie tym Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zwrócił bowiem uwagę, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. W orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 196/11). Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zatem wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226). Przy ocenie winy strony w uchybieniu terminu należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Przywrócenie nie jest natomiast dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt GZ 140/04). Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] została doręczona Skarżącej w dniu 16 września 2016 r. Odbiór przesyłki pokwitował dorosły domownik. Nie ma zatem przeszkód do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną we wskazanym dniu. Wobec tego termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 17 października 2016 r. (ostatni dzień terminu – 16 październik 2016 r. wypadał w dzień ustawowo wolny od pracy). Skarga w niniejszej sprawie została zaś wniesiona w dniu 19 października 2016 r. (data stempla pocztowego). W ocenie Sądu podniesione przez Skarżącą okoliczności mające świadczyć o tym, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu nie mogą prowadzić do uwzględnienia wniosku. W orzecznictwie sadowym przyjmuje się, że okoliczność, iż dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie wyłącza winy skarżącego. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, LEX nr 564244 i z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11). W niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odbierający przesyłkę zobowiązał się do jej oddania adresatowi. Ponadto, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, że nie była w stanie powziąć informacji, w jakiej dacie dorosły domownik faktycznie odebrał przesyłkę, zwłaszcza, że między jej doręczeniem a zapoznaniem się z nią przez Skarżącą minęły 3 dni. Skarżąca nie podała również takich okoliczności, z których można by wnioskować, że w terminie na wniesienie skargo zaistniały takie okoliczności, które uniemożliwiłyby jej dokonanie tej czynności w ustawowym terminie, Nie można zatem uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.