IV SA/Wa 3105/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdań z prowadzonej działalności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz [...] sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w W. 4508 (cztery tysiące pięćset osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO w [...]" lub "Kolegium") z [...] września 2018 r., znak: [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz") nr [...] z [...] lipca 2018 r. (znak: [...]) nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 29.700,00 zł za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454; dalej: "Ustawa z 1996 r.", za IV kwartał 2016 r. II. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia i oceny prawne. II.1. W trakcie weryfikacji złożonych sprawozdań stwierdzono, że Spółka złożyła sprawozdania za czwarty kwartał 2016 r. dwieście dziewięćdziesiąt siedem dni po terminie tj. 24 listopada 2017 r. W związku z powyższym Burmistrz [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazywanie sprawozdania dotyczącego opróżniania zbiorników bezodpływowych. Burmistrz przypomniał, że zgodnie z art. 9xb pkt 2 Ustawy z 1996 r., w przypadku złożenia sprawozdania po terminie podmiot odpowiedzialny za złożenie sprawozdania podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia. W związku z powyższym kwota kary w przedmiotowym przypadku wynosi 297 dni x 100 zł = 29 700,00 zł. W trakcie postępowania przed organem I instancji pełnomocnik Spółki wywodził, że postępowanie winno być umorzone, gdyż obowiązek sporządzania i przekazywania sprawozdania dotyczy wyłącznie podmiotu, który faktycznie prowadzi działalność w tym zakresie. Na popieracie swojego stanowiska Spółka przytoczyła m. in. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych wydane w sprawach II SA/GI 657/17 oraz II SA/GI 1230/17. Organ I instancji wydając wskazaną wyżej decyzję z [...] lipca 2018 r. podkreślił, że decyzją Burmistrza nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Spółka uzyskała cofnięcie w całości zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W związku z powyższym decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych obowiązywała w trakcie trwania IV kwartału 2016 r. Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 9o ust. 2 Ustawy z 1996 r. sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Burmistrz przytoczył m. in. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych wydane w sprawach II SA/Gd 709/17, II SA/GI 1196/17 oraz IV SA/Wa 2664/16 oraz podkreślił, że to na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa dotyczących prowadzonej przez niego działalności, aby ustrzec się ewentualnych negatywnych skutków. Od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych należy oczekiwać profesjonalizmu i należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków związanych ze sprawozdawczością. II.2. Odwołanie od decyzji Burmistrza wniosła Spółka. II.3. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję wskazało w szczególności, że z akt sprawy wynika, że sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o Ustawy z 1996 r., wpłynęło do organu w dniu 24 listopada 2017 r. Powyższe sprawozdanie zostało złożone z opóźnieniem, ponieważ ustawowy termin na złożenie sprawozdania. Skoro zatem skarżący przekazał sprawozdanie dotyczące ilości i rodzaju nieczystości ciekłych za IV kwartał 2016 r. po terminie, to obowiązkiem organu było wymierzenie kary pieniężnej. W niniejszej sprawie kara naliczona została w wysokości 29.700,00 zł, bowiem sprawozdanie wpłynęło do organu 297 dni po terminie. Kolegium zwróciło uwagę, że przepisy dotyczące przedmiotowej kary mają charakter bezwzględnie obowiązujących, co sprawia, że w przypadku zaistnienia wskazanych w nich przesłanek organy nie mają jakiejkolwiek swobody, co do możliwości odstąpienia od orzeczenia kary administracyjnej. Wspomniane wyżej przepisy jednoznacznie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek składania sprawozdań w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczą, czego bez wątpienia strona skarżąca nie dopełniła we wskazanym terminie. Wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a jej wysokość jest sztywno uregulowana przepisami ustawy. Z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 Ustawy z 1996 r. wynika, że odbieranie nieczystości ciekłych odbywa się na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w tym zakresie. Skarżąca uzyskała decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Oznacza to, że w IV kwartale 2016 r. Spółka miała podstawy prawne do tego, ażeby prowadzić działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że cofnięcie zezwolenia nastąpiło decyzją Nr [...] r. z dnia [...] listopada 2016 r. z dniem, w którym ww. decyzja stała się ostateczna. Z tym też dniem Spółka została wykreślona z ewidencji podmiotów posiadających zezwolenie do prowadzenia usług w powyższym zakresie. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, Spółka była podmiotem prowadzącym działalność w zakresie, który objęty jest obowiązkiem sprawozdawczym wynikającym z art. 9o ustawy. Tym samym zgodnie z dyspozycją art. 9o ust. 1 i 2 ustawy zobowiązana była do terminowego realizowania obowiązków sprawozdawczych. Z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że obowiązkowi złożenia sprawozdania z prowadzonej w powyższym zakresie działalności za okres IV kwartału 2016 r. Spółka uchybiła. To na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa dotyczących prowadzonej przez niego działalności, aby ustrzec się ewentualnych negatywnych skutków. Od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych należy oczekiwać profesjonalizmu i należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków związanych ze sprawozdawczością. Skarżąca prowadząc działalność, regulowaną m.in. przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach miała obowiązek znać i stosować przepisy tej ustawy. W sytuacji, gdy sprawozdanie przekazane zostało do organu w dniu 24 listopada 2017 r. jako złożone po terminie, nałożenie kary było zasadne i zgodne z prawem. Podniesione przez stronę okoliczności nie mogły zatem stanowić podstawy do zwolnienia od wymogów ustawowych. III.1. W skardze na decyzję Kolegium Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spawy tj.: - art. 9o ust. 1 i 2 Ustawy z 1996 r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że nakłada on obowiązek sporządzania kwartalnych sprawozdań przez podmiot, który faktycznie nie prowadzi działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych; - art. 9xb pkt 2 Ustawy z 1996 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca była w IV kwartale 2016 r. podmiotem prowadzącym działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, pomimo faktu, że tej działalności nie prowadziła w tym okresie, a jedynie funkcjonowało jeszcze wówczas udzielone jej na taką działalność zezwolenie; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wyrażające się w pominięciu okoliczności braku faktycznego prowadzenia przez skarżącą działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych w IV kwartale 2016 r.; - art. 7a k.p.a. przez nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty kary pieniężnej i nierozstrzygnięcie sprawy na korzyść strony, w sytuacji istnienia co najmniej wątpliwości co do treści normy prawnej, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja; - art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów władzy publicznej poprzez skrajnie formalistyczne podejście i odrzucenie logicznej, racjonalnej, spójnej i opartej na poczuciu elementarnej sprawiedliwości wykładni przepisów, zaprezentowanej przez orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych sprawach. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. III.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. III.3. Na rozprawie 8 marca 2019 r. Sąd dopuścił z urzędu dowód z kopii wniosku skarżącej z 28 września 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na odbiór nieczystości wraz z kopią koperty. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzutu okazały się zasadne. IV.2. Sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądu skarżącej, że obowiązek złożenia kwartalnych sprawozdań, o którym mowa w art. 9o Ustawy z 1996 r., dotyczy wyłącznie podmiotów faktycznie wykonujących działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zdaniem Sądu, obowiązek ten ciąży na każdym przedsiębiorcy, który legitymuje się zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wydanym przez wójta, burmistrza lub prezydent miasta na podstawie art. 7 Ustawy z 1996 r., niezależnie od tego, czy w okresie, którego dotyczy sprawozdanie, przedsiębiorca ten faktycznie świadczył usługi objęte zezwoleniem. Po pierwsze, przemawia za tym wykładnia językowa art. 9o ust. 1 Ustawy z 1996 r. Wystarczające jest tu łączne spełnienie dwóch warunków: (i) posiadanie statusu przedsiębiorcy, oraz (ii) legitymowanie się stosowanym zezwoleniem. Ustawa z 1996 r. żadnych dodatkowych warunków do uznania, że dany podmiot "prowadzi działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości" nie formułuje. Po drugie, do podobnych wniosków prowadzi wykładnia systemowa wewnętrzna. Otóż Ustawa z 1996 r., regulując podobny obowiązek złożenia sprawozdań, w odniesieniu do odbioru odpadów komunalnych obowiązek ten nakłada nie na podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie, ale na "podmiot odbierający odpady komunalne" (art. 9n ust. 1 Ustawy z 1996 r.). Użycie zwrotu "odbierający odpady" mogło istotnie wskazywać, że chodzi o podmiot faktycznie odbierający odpady komunalne, a nie tylko podmiot prowadzący działalność w tym zakresie (tj. przedsiębiorcę legitymującego się stosownym zezwoleniem). Przypomnieć należy, że zgodnie z powszechnie przyjmowanymi regułami wykładni, bez uzasadnionych powodów różnym zwrotom użytym w tej samej ustawie nie należy przypisywać tożsamego znaczenia (por. np. J. Wróblewski, Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław 1990, s. 79-80; wyrok NSA z 14 września 2007 r., II FSK 700/07, CBOSA). Należy odnotować, że kwestia interpretacji art. 9n ust. 1 Ustawy z 1996 r. budziła zasadnicze wątpliwości interpretacyjne, skutkujące nawet rozbieżnościami w ramach poszczególnych składów NSA (zob. np. wyroki NSA z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3224/14 oraz wyrok NSA z 29 grudnia 2016 r., II OSK 866/15 – CBOSA). Powoływany w skardze art. 9n ust. 6 Ustawy z 1996 r. nie mógł mieć rozstrzygającego znaczenia dla sprawy, albowiem przepis ten, dotyczący tzw. deklaracji zerowych, został dodany w 2015 r. z uwagi na występujące rozbieżności w interpretacji pojęcia podmiotu "odbierającego odpady", a nie interpretacji terminu "podmiot prowadzący działalność" (zob. ustawę z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2015 r., poz. 87). Po trzecie, wykładni proponowanej przez Spółkę sprzeciwią się względy natury celowościowej. Otóż celem składania sprawozdań w trybie art. 9o Ustawy z 1996 r. jest przekazanie władzom danej gminy wiarygodnych informacji o realizacji przez mieszkańców obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3a i 3b oraz art. 6 ust. 1 Ustawy z 1996 r. Cele ten jest realizowany również w przypadku złożenia przez przedsiębiorcę tzw. deklaracji zerowej. Zgodzić należy się ze Spółką, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych odnotować można rozbieżności w wykładni art. 9o ust. 1 Ustawy z 1996 r. w odniesieniu do kwestii, czy podmiotem prowadzącym działalność jest również podmiot faktycznie nie wykonujący usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (zob. np. powołane w skardze wyroki WSA w Gliwicach z 19 października 2017 r., II SA/Gl 657/17 oraz z dnia 16 marca 2018 r., II SA/Gl 1230/17 oraz wyrok WSA w Poznaniu 14 czerwca 2018 r., II SA/Po 1257/17 – CBOSA; stanowisko odmienne, zgodne z tym przyjętym w niniejszym wyroku, wyrażono np. w wyroku WSA w Gliwicach z 5 stycznia 2017 r., II SA/Gl 985/16; wyroku WSA w Gdańsku z 18 września 2018 r., II SA/Gd 411/18, a także w wyroku WSA w Lublinie z 15 listopada 2018 r., II SA/Lu 617/18 – CBOSA). Warto podkreślić, że przedmiotowa rozbieżność w orzecznictwie WSA ma swoje źródło przede wszystkim w ocenie, omówionych wyżej, skutków wprowadzenia art. 9n ust. 6 Ustawy z 1996 r., a nie samym brzmieniu art. 9o ust. 1 tej Ustawy. Do odmiennych wyników wykładni nie prowadzi również powołany w skardze art. 7a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Należy podkreślić, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której w sprawie "pozostają wątpliwości". Mając na uwadze powszechnie znany fakt niskiej jakości legislacji w sprawach administracyjnych, w praktyce sądów administracyjnych do zupełnej rzadkości należą sprawy, w których nie występują wątpliwości interpretacyjne co do mającej zastosowanie w sprawie normy prawa materialnego. W art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o tego rodzaju sytuacje, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny). W takim przypadku jednostka istotnie nie powinna ponosić konsekwencji oczywiście wadliwej legislacji (w świetle konstytucyjnej zasady zaufania – art. 2 Konstytucji RP). W realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją pata interpretacyjnego, a z typowym na gruncie prawa administracyjnego sporem interpretacyjnym, który daje się jednak jednoznacznie rozstrzygnąć przy zastosowaniu powszechnie przyjętych metod wykładni. Uzupełniająco trzeba dodać, że w sprawach z zakresu ochrony środowiska (a kwestia kontroli prawidłowości pozbywania się przez mieszkańców nieczystości ciekłych do tego rodzaju spraw należy), zasadnicze wątpliwości budzi w ogóle możliwość stosowania art. 7a § 1 k.p.a. Ochrona środowiska, jako wartość szczególnie chroniona na poziomie Konstytucji RP (art. 5, art. 31 ust. 3, art. 74 ust. 2 oraz art. 84 Konstytucji RP), niewątpliwie mieści się bowiem w kategorii ważnego interes publicznego, o którym mowa w art. 7a § 2 k.p.a. Dodatkowo należy wskazać, że sposób rozumienia art. 7a § 1 k.p.a. przyjmowany przez skarżącego, a mianowicie, że w razie jakichkolwiek wątpliwości co do wykładni przepisów z zakresu ochrony środowiska należy wybrać wariant interpretacyjny korzystny dla podmiotu, na który mają być nałożone określone obowiązki, niweczyłby podstawowy cel tych przepisów, którym jest ochrona środowiska jako szczególnego dobra wspólnego, istotnego nie tylko w chwili obecnej, ale również z punktu widzenia przyszłych pokoleń. Taka wykładnia art. 7a k.p.a. naruszałaby nie tylko wskazane wyżej przepisy Konstytucji RP, ale również przepisy unijne, w tym art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W świetle ust. 1 tego przepisu, polityka Unii w dziedzinie środowiska przyczynia się do osiągania m. in. celu w postaci zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska. Z kolei w ust. 2 tej normy traktatowej wskazano w szczególności, że polityka Unii w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony. Stąd też, jak podkreślił to NSA w wyroku z 14 marca 2018 r., II OSK 1281/16 (CBOSA), w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE większe znaczenie przykłada się do ochrony interesów publicznych takich jak ochrona środowiska i zdrowia publicznego niż do ochrony podstawowych wolności oraz praw zasadniczych. Kończąc ten fragment uzasadnienia trzeba podkreślić, że również Spółka nie miała wątpliwości, że obowiązek złożenia sprawozdania przewidziany w art. 9o Ustawy z 1996 r. obejmuje również tzw. deklaracje zerowe. Otóż składając 29 września 2016 r. podanie o cofnięcie zezwolenia skarżąca dołączyła do niego również deklarację zerową za III kwartał 2016 r. (k. 35). Przypomnieć tu należy o powszechnie uznanej zasadzie prawa, venire contra factum proprium nemini licet. Zgodnie z tą zasadą, znajdującą zastosowanie również na gruncie spraw administracyjnych, nikt nie może powoływać się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami. Reasumując tę cześć uzasadnienia, przewidziany w art. 9o Ustawy z 1996 r. obowiązek sporządzania kwartalnych sprawozdań spoczywa na każdym przedsiębiorcy, który legitymuje się zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych wydanym przez wójta (burmistrza lub prezydent miasta) na podstawie art. 7 Ustawy z 1996 r., niezależnie od tego, czy w okresie, którego dotyczy sprawozdanie, przedsiębiorca ten faktycznie świadczył usługi objęte zezwoleniem. IV.3. Pomimo niepodzielenia przez Sąd zarzutów skargi dotyczących błędnej wykładni art. 9a Ustawy z 1996 r., skarga okazała się jednak zasadna. Otóż kontrola sądowoadmninistracyjna obejmuje nie tylko wykładnię relewantnych norm prawa materialnego dokonaną przez organ, ale również zastosowanie tych norm przez organ w danym stanie faktycznym (czyli proces subsumpcji). Orzekające w sprawie organy pominęły zupełnie konsekwencje, jakie wynikają z faktu, że Spółka w dniu 29 września 2016 r. złożyła do Burmistrza podanie o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W podaniu tym Spółka wskazała, że sprzedała pojazdy, przy pomocy których prowadziła tę działalność. Do podania tego załączono sprawozdanie za III kwartał 2016 r., z którego wynika, że w okresie objętym sprawozdaniem Spółka nie wykonywała czynności objętych zezwoleniem udzielonym decyzją Burmistrza z [...] lutego 2014 r. (czyli złożyła tzw. deklarację zerową). Podanie to zostało uwzględnione przez Burmistrza decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r., w której powołano się na przesłankę trwałego zaprzestania wykonywania działalności objętej wpisem (tom 2/2 akt administracyjnych oraz k 33-38). W realiach niniejszej sprawy uznać zatem należy, że Spółka w istocie wykonała obowiązek złożenia sprawozdania za IV kwartał 2016 r., skoro w piśmie nadanym na poczcie 29 września 2016 r. poinformowała Burmistrza, że nie posiada już pojazdów do wykonywania działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz wnosi o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Oświadczenie to było równoznaczne ze złożeniem tzw. deklaracji zerowej za IV kwartał 2016 r. W takim stanie sprawy nie została wypełniona hipoteza art. 9xb pkt 2 Ustawy z 1996 r., a tym samym zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza podlegają uchyleniu, a postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia Spółce kary podlega umorzeniu (art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.). Uzupełniająco należy stwierdzić, że trafnie podniesiono w skardze, że zarówno Kolegium, jak i Burmistrz, błędnie powołali się na przepisy zawarte w dziale IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, gdy tymczasem art. 9zf odsyła wyłącznie do działu III Ordynacji Podatkowej. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. IV.5. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się: wpis od skargi (891 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (3600 zł - § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). IV.6. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.