IV SA/Wa 3131/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Starosty M. z [...] października 2012 r., nr [...] 1.2. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia wniosła P. Sp. z o.o. z/s w K. Skarżąca wniosła także o wstrzymanie wykonania postanowienia Starosty [...] z [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r., nr [...] udzielającej pozwolenia zintegrowanego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt IV SA/Wa 2036/16 toczy się postępowanie ze skargi skarżącej na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2016 roku nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] sierpnia 2012 roku, w przedmiocie wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 700.446 zł za naruszenie - w okresie od 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2010 roku - warunków wprowadzania ścieków do środowiska z Zakładu Produkcji Nr [...] w G., określonych w pozwoleniu zintegrowanym. Zdaniem skarżącej, podstawą nałożenia na nią kary było ustalenie, że od 1 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2010 roku była zobowiązana do monitoringu ścieków w zakresie 11 wskaźników, nie zaś 2 jak wynikało to z literalnej treści pozwolenia zintegrowanego. Powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o treść pozwolenia zintegrowanego oraz postanowienie o sprostowaniu (wydane 2 lata później niż okres za który została nałożona kara). Ocena prawidłowości wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na skarżącą za naruszenie warunków wprowadzania ścieków do środowiska, dokonanego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w decyzji z [...] maja 2016 roku, jest zatem w pełni uzależniona od wyniku niniejszego postępowania. Postanowienie o sprostowaniu w sposób bezpośredni wpłynęło na wysokość naliczonej przez organ administracyjnej kary pieniężnej. Istnieje niebezpieczeństwo, że w razie braku wstrzymania wykonania Postanowienia o sprostowaniu skarżąca będzie obowiązana uiścić karę pieniężnej w kwocie przekraczającej 700.000 zł. 1.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie. W uzasadnieniu SKO podniosło szczególności, że nie budzi wątpliwości, że sporny punkt IV.3 (podpunkt 2) pozwolenia zintegrowanego dotyczył ścieków przemysłowych, a nie opadowych. Kolegium podniosło również, że skarżąca nie złożyła zażalenia na postanowienie Starosty [...] z [...] października 2012 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki, a nadto skarżąca od 2007 r. za pośrednictwem akredytowanego laboratorium dokonywała monitoringu ścieków w zakresie 11 wskaźników (jak dla ścieków przemysłowych), nie zaś w zakresie 2 (jak dla ścieków opadowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 2.1. Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia wykonania postanowienia Starosty [...] z [...] października 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie. 2.2. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność decyzji i postanowień ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). 2.3. Przede wszystkim należy podzielić pogląd, że wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 zd. 2 p.p.s.a.) jest możliwe dopiero po wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z 29 stycznia 2014 r., II OZ 60/14; postanowienie NSA z 7 kwietnia 2013 ., II OSK 1582/13; postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., II OZ 1227/05 - CBOSA). Tymczasem skarżąca reprezentowana przez adwokata nie wniosła o wstrzymanie również zaskarżonego postanowienia. Już z tych powodów wniosek o wstrzymanie nie mógł być uwzględniony. Uzupełniająco należy dodać, że zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem odmownym, czyli takim, na podstawie którego skarżąca nie nabywa uprawnień lub nie są na nią nakładane obowiązki. Tego rodzaju rozstrzygnięcia nie podlegają w ogóle wstrzymaniu (zob. np. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14 i cyt. tam orzecznictwo i piśmiennictwo – CBOSA). 2.4. Niezależnie od powyższych ustaleń należy stwierdzić, że postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki, a takim aktem jest objęte wnioskiem skargi postanowienia Starosty [...] z [...] października 2012 r., nie podlega w ogóle wstrzymaniu. Rozstrzyga ono bowiem określoną kwestie proceduralną, a nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków, które wymagałyby wykonania (por. np. T. Woś, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2016, teza 9 i cyt. tam piśmiennictwo). Również w orzecznictwie przyjmuje się, że postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki nie jest aktem administracyjnym, który może być wstrzymany w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., II OZ 939/13; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 26 czerwca 2014 r., II SA/Łd 407/14; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SA/Wa 473/13 – CBOSA). 2.5. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.