IV SA/Wa 3167/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwały Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania stwierdza nieważność zaskarżonych uchwał w całości W dniu [...] marca 2011r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie trybu i sposobu powoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Przedmiotowa uchwała została zmieniona uchwałą z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Pismem z dnia [...] października 2017r. Prokurator Rejonowy w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane wyżej uchwały Rady Gminy [...] zaskarżając je w całości. Prokurator zarzucił : 1/ uchwale z dnia [...] marca 2011r. nr [...] istotne naruszenie prawa, a mianowicie: - art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 9a ust.3-5 i 15 ustawy z dnia 29 listopada 2005r., o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. nr 180, poz. 1493 z późn. zm: u.p.p.r.) poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia do stanowienia przepisów prawa w § 4 i § 5, poprzez samodzielne określenie katalogu podmiotów wchodzących w skład Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, w § 11 ust.10 oraz w § 12 ust.2-5 poprzez wskazywanie kompetencji nieprzewidzianych w ustawie do wykonywania zadań grupy roboczej oraz samodzielne przyznanie członkom Zespołu prawa do przetwarzania danych osobowych i nałożenie obowiązku złożenia oświadczenia o zachowaniu poufności, jak również formułowania niewskazanych przez ustawę warunków odwoływania członka Zespołu lub grupy roboczej w razie uzasadnionego naruszenia zasad poufności; - art. 88 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust.1, art. 4 ust.1 i art. 13 ust.2 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1523 – dalej. u.o.a.n.) poprzez zaniechanie ogłoszenia zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] oraz określenie terminu w § 15 jej wejścia w życie z dniem podjęcia; - § 137 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 283 – dalej: rozporządzenie w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"), poprzez powtórzenie w § 10, § 11 ust.3 i § 12 ust. 1-3 zaskarżonej uchwały przepisów u.p.p.r.; 2/ uchwale z dnia [...] maja 2011r. nr [...] istotne naruszenie prawa, a mianowicie: - art. 88 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust.1, art. 4 ust.1 i art. 13 ust.2 u.o.a.n. poprzez zaniechanie ogłoszenia zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] oraz określenie terminu w § 3 jej wejścia w życie z dniem podjęcia; -§ 137 w związku z § 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez powtórzenie w § 1 ust. 2 i 4 zaskarżonej uchwały przepisów u.p.p.r. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty Prokurator na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 91 ust.1 i art. 94 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.- dalej ustawy o samorządzie gminnym) wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] wraz ze zmieniającą ją uchwałą nr [...], w całości jako wydanych z istotnym naruszeniem prawa. W skardze szczegółowo zostały uzasadnione podnoszone zarzuty co do obydwu uchwał oraz dodatkowo wskazano, że uchwała nr [...] była nieważna od początku, a co za tym idzie, późniejsza jej zmiana dokonana uchwałą nr [...], nie ma znaczenia dla jej oceny, szczególnie że uchwała ta zawiera również wady skutkujące jej nieważnością. Prokurator zauważył przy tym, że zasadne jest łączne rozpoznanie kwestii nieważności obu uchwał, z uwagi na występujący między nimi ścisły związek przedmiotowy. Wskazał również, że w związku z faktem, iż stanowią one akt prawa miejscowego, stwierdzeniu nieważności nie stoi na przeszkodzie upływ ponad sześcioletniego okresu od chwili ich wydania. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...], uznając skargę za niezasadną, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu stanowiska w szczególności podniesiono, że zdaniem Rady uchwała nr [...] oraz nr [...]: - w § 4 (uchwały nr [...]) precyzuje jedynie podmioty wchodzące w skład zespołu dostosowując ten skład do warunków Gminy [...], w żadnej zaś mierze nie ustala odrębnego katalogu podmiotów sprzecznego z ustawą. Uchwała ta konkretyzuje jedynie podmioty spośród, których Wójt Gminy [...] powinien powołać zespół; - nawet gdyby uznać, że co do zasady powtarzanie w przepisach uchwał postanowień ustaw i innych przepisów powszechnie obowiązujących, jest naruszeniem zasad techniki prawodawczej, to ze względu na specyfikę danych aktów, jego przejrzystość, sformułowania stylistyczne, pożądane może być użycie ustawowych powtórzeń. Rada Gminy [...] zauważyła przy tym, że zawarte w uchwałach powtórzenia przepisów ustawowych nie zawierają postanowień z nią sprzecznych, ani też postanowienia te nie zawierają interpretacji sprzecznych z przepisami ustawy. Tym samym w ocenie organu brak jest podstaw do uznania, że każde powtórzenie przepisów ustawowych zawsze stanowić będzie o naruszeniu zasad techniki prawodawczej. - nie są aktami prawa miejscowego a zatem organ nie ma obowiązku ogłoszenia ich w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] a także określenia, że wchodzą po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia. Zdaniem Rady art. 9a u.p.p.r. nadaje zespołowi interdyscyplinarnemu status podmiotu o charakterze wewnętrznym gminy, który realizuje jej zadania własne, określa ponadto szczegółowo skład tego zespołu. Zdaniem Rady art. 40 ustawy o samorządzie gminnym określa katalog aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminy. Z przepisu tego wynika, że gmina może wydawać akty prawa miejscowego na podstawie szczegółowych upoważnień lub akty w zakresie wewnętrznego ustroju, organizacji urzędów, zasad zarządu mieniem czy trybu i zasad korzystania z gminnych obiektów. Zdaniem Rady sam fakt ustawowej podstawy do podjęcia działań przez gminę nie świadczy, że podjęta uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Zaskarżone uchwały nie regulują bowiem kwestii ustrojowych gminy, nie zawierają też norm prawnych powszechnie obowiązujących. Uchwała ta czy też jej zmiana nie nakładają obowiązków ani też nie przyznają uprawnień określonym adresatom, nie stanowi też podstawy do wydania indywidualnej decyzji. Reasumując Rada wskazała ze wobec niespełnienia przez zaskarżone uchwały cech aktów prawa miejscowego oraz upływu ponad jednego roku od dnia jej podjęcia, brak jest podstaw do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 94 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.. Dz. U. z 2016r. poz. 718; zwanej dalej "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zaskarżonym uchwałom Prokurator zarzucił m. in. istotne naruszenie art. 88 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust.1, art. 4 ust.1 i art. 13 ust.2 u.o.a.n., poprzez zaniechanie opublikowania uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, podczas gdy jako akt prawa miejscowego winny być ona opublikowana i wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, chyba że określono by dłuższy termin ich wejścia w życie. Tymczasem zdaniem Rady Gminy przedmiotowe uchwały nie są aktami prawa miejscowego a zatem organ nie miał obowiązku opublikowania ich w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tak wiec w pierwszej kolejności Sąd jest zobligowany do rozstrzygnięcie czy zaskarżone uchwały są czy też nie są aktami prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na terenie danej gminy. Rozważając wskazane zagadnienie, Sąd przede wszystkim zauważa, że uchwała podjęta przez radę gminy będzie aktem prawa miejscowego, jeżeli będzie to akt normatywny, zawierający normy abstrakcyjne i generalne. Charakter normatywny aktu oznacza, że akt taki musi wyznaczać adresatom pewien sposób zachowania się. Z kolei, generalny charakter mają te normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wymienienie z imienia (nazwy). Generalny charakter może też dotyczyć odniesienia do nazw instytucji, władz publicznych, a więc do nazw generalnych szczególnego rodzaju. Abstrakcyjność normy wyraża się natomiast w tym, że nakazywane, zakazywane albo dozwolone postępowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Ponadto, akty prawa miejscowego mają charakter powszechny. Adresatami tych aktów mogą być zarówno wszystkie podmioty, jak też niektóre ich kategorie (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Wolters Kluwer Business, str. 72, 74, 75). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, iż aktem prawa miejscowego jest akt, którego adresatem jest szeroki krąg podmiotów (które mogą być jednak w jakiś sposób określone) oraz został wydany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2160/2001, publ. LEX 81765, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 971/2005, publ. LEX nr 196727). Przy czym wskazać należy, iż istnienie upoważnienia ustawowego do wydania aktu nie oznacza konieczności jednoznacznego stwierdzenia w przepisie rangi ustawowej, że uchwała rady gminy stanowi akt prawa miejscowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 29/08, publ. LEX 505415). Przyjąć także należy, że akty ustrojowe dzielą się na akty o charakterze wewnętrznym oraz powszechnie obowiązującym. Tylko te ostatnie mogą być aktami prawa miejscowego. Przepisy adresowane wyłącznie do kręgu podmiotów organizacyjnie podporządkowanych, określające wyłącznie organizację urzędów i instytucji gminnych oraz ustalające zasady zarządu mieniem gminnym, należy zaliczyć do kategorii aktów prawa wewnętrznie obowiązującego. Podzielić trzeba także stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt I OSK 669/06, LEX 275445), że dla kwalifikacji danego aktu jako aktu prawa miejscowego znaczenie decydujące ma charakter norm prawnych i kształtowanie przez te normy sytuacji prawnej adresatów. W przypadku bowiem uznania, że uchwała zawiera przynajmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym jest ona aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 42 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.a.n. oraz w związku z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP podlega obowiązkowej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Stosownie do treści art. 9a u.p.p.r. gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych; 7) kuratorzy sądowi. Ponadto w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele innych podmiotów, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Z mocy art. 9a ust. 15 w zw. z ust. 3 -5 u.p.p.r. zadaniem rady gminy jest określenie w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1922/11 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że uchwała rady gminy w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego stanowi akt prawa miejscowego. Zważywszy na charakter zespołu interdyscyplinarnego, jego zróżnicowany skład osobowy, zakres kompetencji, stosowane przez niego środki oraz treść upoważnienia ustawowego zamieszczonego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. nie może być wątpliwości, że w uchwale normy prawne winny mieć charakter norm generalnych, powszechnych na terenie gminy i wywołujących określone skutki prawne. W ocenie Sądu, chociaż niewątpliwie uchwała zawiera normy o charakterze wewnętrznym, określającym wyłącznie organizację i pracę zespołu, to jednak w treści uchwały można też znaleźć normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Skoro bowiem ustawodawca w art. 9a ust. 3 u.p.p.r. określił podmioty wchodzące w skład zespołu interdyscyplinarnego i część z tych podmiotów nie jest podporządkowana Radzie Gminy, czy też Wójtowi Gminy, to uchwała określająca tryb powoływania tych osób w skład zespołu jest aktem prawa miejscowego. Powołanie na członka zespołu przedstawiciela np. Policji, czy też kuratorów sądowych oznacza, że w skład Zespołu wejdą osoby, które w żaden sposób nie są powiązane z organami gminy i nie funkcjonują w jej strukturach. Przepisy zaskarżonej uchwały mają więc charakter generalny i abstrakcyjny, wyznaczają ich adresatom pewien sposób zachowania się w ramach pracy w zespole. Generalny charakter przepisu wyraża się poprzez określenie adresata, przez wskazanie jego cech, a abstrakcyjność normy oznacza, że postanowienia uchwały mają zastosowanie w pewnych powtarzających się okolicznościach. Zaskarżona uchwała jest zatem kierowana do nieokreślonego kręgu podmiotów, które spełniają określone kryteria. Należy zatem przyznać rację Prokuratorowi, że zaskarżona uchwała powołująca Zespół Interdyscyplinarny ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie jak również uchwała zmieniająca tą uchwałę jako akt prawa miejscowego winny być opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym i wejść w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia, chyba że w uchwale określono by dłuży termin jej wejścia w życie. Tymczasem zaskarżone uchwały nie zostały ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym a także w § 15 (uchwała nr [...]) i w § 3 (uchwała nr [...]) wskazanych uchwał wskazano, że wchodzą one w życie z dniem ich podjęcia, co niewątpliwie narusza art. 2 ust.1, art. 4 ust.1 i art. 13 pkt 2 u.o.a.n., na co zasadnie wskazał Prokurator w skardze. Powyższe obliguje zatem Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonych uchwał w całości. Rację ma także Prokurator wskazując, że w uchwale nr [...] doszło do istotnego naruszenia przepisu art. 9a ust.3-5 i 15 u.p.p.r poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia do stanowienia przepisów prawa w § 4 i § 5 uchwały i samodzielne określenie katalogu podmiotów wchodzących w skład Zespołu Interdyscyplinarnego. O składzie zespołu interdyscyplinarnego stanowi sama ustawa, wskazując w art. 9a ust.3 i 4 podmioty, których przedstawiciele obligatoryjnie biorą udział w jego pracach. Tym samym wszelkie dookreślanie katalogu podmiotów wchodzących w skład zespołu w akcie niższego rzędu jakim jest uchwała np. jak w niniejszej sprawie, poprzez wskazanie konkretnej jednostki Policji, z której wyłonieni zostaną członkowie zespołu, jak słusznie wskazał Prokurator, jest niedopuszczalne. Szczególnie, że w myśl delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Rada Gminy zobowiązana była do określenia, w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania a nie do określenia czy też dookreślania, w sposób odbiegający od zapisów ustawy, katalogu podmiotów wchodzących w skład tego zespołu. Podobnie ma się rzecz również z zapisem § 12 ust. 5 wskazanej uchwały. We wskazanym paragrafie określona została dodatkowa przesłanka, nie ujęta w ustawie, odwołania członka zespołu lub grupy roboczej w razie uzasadnionego podejrzenia naruszenia obowiązku zachowania poufności informacji, o których członek zespołu dowiedział się w związku z pełnioną funkcją. Sąd uznał również, za zasadne zarzuty skargi podniesione w stosunku do zapisów § 11 ust.10 oraz § 12 ust. 2-4 uchwały nr [...]. Za niezasadny, co do zasady, Sąd uznał jednak zarzut oparty na twierdzeniu, że niedopuszczalne są powtórzenia w uchwale przepisów ustawy. Należy bowiem stwierdzić, że nieuprawnione jest traktowanie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", jako wzorca przy badaniu legalności aktu prawa miejscowego. Nie jest to bowiem akt normatywny, ale zbiór dyrektyw skierowanych do prawodawców. Zasady określone w tym rozporządzeniu tylko wyjątkowo mogą być przydatne do oceny legalności aktów prawa miejscowego. Nie służą one natomiast do oceny ich ważności z uwagi na podstawę upoważnienia do ich wydania (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2011 r., I OSK 1059/10, CBOSA). Powoływanie się na te zasady może mieć miejsce jedynie wtedy, kiedy zakres powtórzeń przepisów ustaw, w tym definicji ustawowych, będzie rozległy albo kiedy postanowienia aktu prawa miejscowego będą powodowały zmianę postanowień ustaw (por. T. Bąkowski, Sądowa kontrola legislacji administracyjnej pod względem zgodności z zasadami techniki prawodawczej. Legislacja administracyjna. Teoria. Orzecznictwo. Praktyka", pod red. M. Stahl, Z. Łuniewskiej, Warszawa 2012, s. 37-46; G. Wierczyński "Konsekwencje nieprzestrzegania zasad techniki prawodawczej", w: T. Bąkowski, P. Uziębło, G. Wierczyński "Zarys legislacji administracyjnej. Uwarunkowania i zasady prawotwórczej działalności administracji publicznej", pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2011, s. 86-87). W wyroku z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie II CSK 436/11 (LEX nr 1232234) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że naruszenie wspomnianych zasad nie wywołuje z mocy prawa żadnych ujemnych skutków. Aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny (por. wyrok WSA z 22 kwietnia 2015 r., IV SA/Po 1284/14, CBOSA). Za powtórzenie dopuszczalne uznać można również takie, które wprawdzie nie jest literalnie zbieżne z tekstem aktu prawnego z którego jest zapożyczane, lecz pomimo różnic tekstowych nie zmierza do modyfikacji normatywnej treści ustawy. W przypadku kwestionowanych w skardze zapisów, zdaniem Sądu, nie można uznać za naruszający upoważnienie ustawowe zapisu § 10 (wskazującego na porozumienie jako podstawę działania zespołu), § 11 ust. 3 ( wskazującego kto wchodzi w skład grup roboczych) i § 12 ust. 1-3 (odnoszącego się do zachowania poufności) uchwały nr [...] oraz § 1 pkt. 2 (odnoszącego się do tworzenia grup roboczych) i pkt 4 (odnoszącego się do składania oświadczeń ze wskazaniem treści tego oświadczenia) uchwały nr [...], gdyż wskazane zapisy uchwał choć nie są tożsame z zapisami ustawy, to jednak pomimo różnic tekstowych nie zmierzają do modyfikacji normatywnej treści ustawy lub wręcz odsyłają do zapisów ustawy tj. art. 9a ust. 8, 10, 11, 13, i art. 9c u.p.p.r. Z powyżej wskazanych powodów, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.