IV SA/Wa 3198/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej W. S.A. z siedzibą w W. kwotę 300 zł (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (zwaną dalej: "planem", "uchwałą"), jako użytkownik wieczysty nieruchomości przy ulicy [...], o obszarze 8 748 m² w [...]. Przedmiotowy plan skarżąca zaskarżyła w części dotyczącej ustaleń dla kwartału oznaczonego na rysunku planu symbolem 70-TU, w szczególności § 43 ust. 2 oraz § 117 MPZP oraz w części graficznej planu dotyczącej tego obszaru. Zarzuciła wydanie zaskarżonej części planu z naruszeniem: - art. 1 ust. 2, art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez niezapewnienie wystarczającej precyzyjności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nieuwzględnienie stanu prawnego i faktycznego nieruchomości położonych w obszarze planu, jak również zaniechanie sporządzenia uzasadnienia planu, mimo że jest ono wymagane przepisami ustawy, - art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. przez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, które naruszają zasadę proporcjonalności jako, że są zbędne dla ochrony interesu publicznego. Według skarżącej wskazane naruszenia prawa skutkują naruszeniem interesu prawnego skarżącej polegającym na ograniczeniu skarżącej możliwości dotychczasowego użytkowania nieruchomości, jak również możliwości zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, której skarżąca jest użytkownikiem wieczystym, a to pomimo braku przesłanek uzasadniających tego rodzaju ograniczenia. Dlatego skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności planu w części dotyczącej ustaleń dla kwartału oznaczonego symbolem 70-TU, w szczególności zapisów § 43 ust. 2 i § 117 oraz części graficznej planu odpowiadającej temu obszarowi, a nadto o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w oparciu o wydane 11 maja 1979 r. pozwolenie na budowę, w latach 1979-89 na nieruchomości wzniesiono budynek z przeznaczeniem na umiejscowienie w nim przepompowni sieci ciepła "[...]" oraz pomieszczeń biurowych. Budynek został oddany do użytkowania w 1989 r. Po wybudowaniu budynku, na wiosnę 1988 r., podjęto próby uruchomienia znajdującej się w nim instalacji przepompowni. Podjęta próba podłączenia przepompowni do istniejącej sieci ciepłowniczej spowodowała znaczne zakłócenia w funkcjonowaniu sieci. Wobec powyższego, zaniechano jej dalszego rozruchu. Istnienie przepompowni na nieruchomości jest nieuzasadnione zarówno ekonomicznie, technicznie, jak i planistycznie. Uruchomienie przepompowni "[...]" nie jest konieczne ani zalecane dla obecnej i przyszłej prawidłowej pracy stołecznego systemu ciepłowniczego przez co jej odbudowa nie jest rekomendowana ani wymagana. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość oznaczony jest obecnie w planie jako 70-TU. Przeznaczeniem podstawowym tego obszaru są "urządzenia infrastruktury technicznej o zasięgu ogólnomiejskim" i plan nie przewiduje przeznaczenia towarzyszącego ani innego dopuszczalnego (w szczególności funkcji biurowej). W § 43 ust. 2 planu wskazano ponadto, że "plan ustala zachowanie lokalizacji i funkcji przepompowni sieci cieplnej "[...]" i układu istniejącej sieci magistralnej". Dalej skarżąca podniosła, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że naruszenie interesu prawnego następuje wówczas, gdy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do ograniczenia sposobu wykorzystania nieruchomości w porównaniu do planu wcześniej obowiązującego lub w porównaniu do sposobu korzystania z nieruchomości przed wejściem planu w życie. W opinii skarżącej, uchwalenie planu w obecnie obowiązującej treści stanowi naruszenie interesu prawnego skarżącej z uwagi na to, że nakazuje zachowanie nieistniejącej i szkodliwej dla działania sieci ciepłowniczej funkcji (przepompowni), a ponadto nie dopuszcza istniejącej w rzeczywistości na nieruchomości funkcji biurowej budynku. Naruszenie interesu prawnego skarżącej wynikające z podjęcia skarżonego planu stanowiło zarazem naruszenie prawa polegające w szczególności na przekroczeniu granic władztwa planistycznego oraz naruszeniu zasady proporcjonalności. Korzystanie z władztwa planistycznego nie może następować z przekroczeniem granic porządku prawnego. W przedmiotowej sprawie naruszenie władztwa planistycznego polegało na niezapewnieniu wystarczającej precyzyjności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nieuwzględnieniu stanu prawnego i faktycznego nieruchomości położonych w obszarze planu, nieuwzględnieniu istniejącego stanu faktycznego nieruchomości. Naruszona została również określona w Konstytucji zasada proporcjonalności. Rada [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że przedmiotowa skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do Rady 1 sierpnia 2018 r. Według ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] nieruchomość położona przy ul. [...], stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 70-TU określonym (w § 6 planu) jako kwartał wiodącej funkcji techniczno-usługowej, teren zaplecza technicznego. Zgodnie z § 43 ust. 2 uchwały na działce obowiązuje ustalenie zachowania lokalizacji i funkcji przepompowni sieci cieplnej "[...]" i układu istniejącej sieci magistralnej. Przeznaczenie terenu 70-TU (zgodnie z § 117 planu) stanowią urządzenia infrastruktury technicznej o zasięgu ogólnomiejskim - jako utrzymanie i rozwój funkcji. Zaskarżony miejscowy plan wyklucza na tym terenie lokalizację zabudowy mieszkaniowej oraz usług oświaty, zdrowia i opieki społecznej, obiektów i urządzeń, których działalność powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska oraz obiektów mogących pogorszyć stan środowiska. Maksymalna wysokość zabudowy projektowanej wynosi 25 m. Ustalenia planu uwzględniają stan istniejący działki ew. nr [...]. Nieruchomość zabudowana jest w środkowej części trzykondygnacyjnym budynkiem biurowym z halą przepompowni. Przez część podziemną działki przebiegają sieci ciepłownicze, w tym czynna magistrala 2xDn 1000 wraz z komorą Ł-32 w części zachodniej i mniejszymi komorami w części północnej Ł-31 i południowej Ł-33. W południowej części działki odchodzi kanał Dn 100. Komora Ł-32 o wymiarach 3,4 x 8,5 m wystaje około 1 m nad poziom terenu. W gruncie znajdują się także nieczynne sieci ciepłownicze. W miejscowym planie obszaru [...] ustalono zachowanie lokalizacji i funkcji przepompowni sieci cieplnej "[...]" i układu istniejącej sieci magistralnej. Przeznaczenie terenu 70-TU (zgodnie z § 117 planu) stanowią urządzenia infrastruktury technicznej o zasięgu ogólnomiejskim - jako utrzymanie i rozwój funkcji. W ramach rozwoju funkcji możliwa jest np. przebudowa istniejącego budynku biurowego z halą przepompowni. W planie określono parametry zabudowy m. in. maksymalna wysokość zabudowy projektowanej wynosi 25 m, maksymalna intensywność zabudowy wynosi 1,8. Miejscowy plan ustala ukształtowanie linii nowoprojektowanej zabudowy od strony ulic w odległości nie mniejszej niż 5,0 m od linii rozgraniczających ulic. W związku z powyższym z ustaleń planu wynika możliwość pozostawienia i rozwoju budynków towarzyszących urządzeniom infrastruktury technicznej. Dodatkowo organ podkreślił, że do planu odnośnie powyższego przeznaczenia nie wpłynął żaden zarzut oraz żaden protest. Na etapie prowadzonej procedury planistycznej plan został pozytywnie zaopiniowany przez [...] (opinia znak [...]). Ponadto, odnosząc się do argumentu skarżącego jakoby zapisy planu uniemożliwiały racjonalne wykorzystanie nieruchomości i naruszały władztwo planistyczne, organ wskazał, że władztwo planistyczne jest kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Na rozprawie, która odbyła się 12 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Wyjaśnił, że w momencie procedury planistycznej użytkownikiem wieczystym spornej nieruchomości było [...] S.A.; pełnomocnik organu wniósł jak w odpowiedzi na skargę. Wskazał, że skarżąca jest kontynuatorem [...] S.A., a ten podmiot w piśmie z 25 kwietnia 2001r. nie wniósł uwag do projektu planu; nadto sama skarżąca wskazała w skardze i powołała się na uchwałę z 19 marca 2008 r., nr [...], z której wynika, że wyraża zgodę na likwidację przepompowni [...] i, że instalacje przepompowni cały czas tam się znajdowały. Uruchomienie przepompowni leży w gestii podmiotu władającego nieruchomością. Organ nie może ingerować w sposób funkcjonowania zagospodarowania na nieruchomości. Argumentacja skarżącej przemawia za ewentualną zmianą obowiązującego planu. Działka nr [...] zajmuje cały kwartał oznaczony symbolem 70-TU. W planie ogólnym [...]uchwalonym w 1992 r. nieruchomość przeznaczona była pod infrastrukturę ciepłowniczą (symbol EC). Na spornej nieruchomości istnieje możliwość realizacji nawet nowej zabudowy, związanej z infrastrukturą techniczną, a funkcja biurowa w dalszym ciągu może być kontynuowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej w skrócie: "P.p.s.a."], polegają m. in. na kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Takim aktem prawa miejscowego jest zaskarżona uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, oprócz zachowania terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. i dopełnienia czynności wezwania do usunięcia naruszenia prawa wymaganej art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.) (co w sprawie nastąpiło), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. O dopuszczalności skargi wniesionej na uchwały lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. decyduje naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Sąd - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. - odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Odrzucenie skargi może sąd orzec na każdym etapie postępowania, zarówno na posiedzeniu niejawnym, jak i na rozprawie, jeżeli tylko wystąpi jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 58 § 1 P.p.s.a. Jednoznaczne brzmienie art. 58 § 3 zd. 2 P.p.s.a. pozostawia do uznania sądu czy odrzucenie skargi nastąpi na posiedzeniu jawnym (wyrok NSA z 5.10.2006 r., sygn. akt II OSK 747/06, publ. LexPolonica nr 2279173, Lex nr 290151). W kontrolowanej sprawie stwierdzenie niedopuszczalności skargi wymagało szczególnej analizy i stanowiska stron, zatem Sąd postanowił o odrzuceniu skargi na rozprawie, korzystając z możliwości uznania dopuszczalnego art. 53 § 3 P.p.s.a. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. stawiającym wymagania wobec zaskarżalności do sądu uchwały z zakresu administracji publicznej podjętej przez organ gminy jest wspomniany już wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga na plan posiada swoją podstawę we wskazanej wyżej regulacji ustawy o samorządzie gminnym, która stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji art. 50 P.p.s.a. określającej legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień, czy ograniczając lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego). Naruszenie interesu prawnego następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19.06.2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Inaczej jeszcze ujmując, naruszenie interesu następuje w przypadku ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por.: wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r. , sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 53376; wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01 LEX nr 81964). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego, kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie sądowym wyrażono także pogląd, że interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości, a interes ten może znajdować ochronę w przepisach prawa cywilnego i innych gałęziach prawa (wyrok NSA z 29 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1501/99). Do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyrok NSA z 1.03.2005r., sygn. OSK 1437/04, publ. Lex nr 151236). Skarżący musi w dacie wniesienia skargi legitymować się naruszonym interesem prawnym, a nie naruszeniem tego interesu w przyszłości. W skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z 4.02.2005r., sygn. akt OSK 1563/04, Lex nr 171196). Naruszenie zindywidualizowanego interesu, nie zaś wadliwość obiektywna uchwały, może stanowić legitymację do wniesienia skargi. Zaskarżona uchwała może być wyeliminowana z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego dojdzie do naruszenia prawa. Obowiązek uwzględnienia skargi istnieje wówczas, kiedy naruszenie obiektywnego porządku prawnego połączone jest z naruszeniem prawnie chronionych interesów skarżącego. Wtedy obowiązkiem sądu jest ocenienie, czy naruszenie interesu prawnego kwestionowanymi postanowieniami planu zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy gmina nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego. Bez wątpienia skarżąca, jako legitymująca się prawem użytkowania wieczystego do nieruchomości leżącej na obszarze objętym zaskarżonym planem, posiada interes prawny. Natomiast skarżąca, wskazując na zaprezentowane w stanie sprawy podstawy zaskarżenia planu, nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego, a i Sąd doszedł do przekonania, że zakwestionowanymi ustaleniami planu nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Działka nr [...] z obrębu [...] położona przy ul. [...] w [...], której skarżąca jest użytkownikiem wieczystym, według oświadczenia pełnomocnik organu złożonego na rozprawie, zajmuje cały kwartał oznaczony symbolem 70-TU. W latach osiemdziesiątych na nieruchomości wzniesiono trzykondygnacyjny budynek z przeznaczeniem na umiejscowienie w nim przepompowni sieci ciepła "[...]" i pomieszczeń biurowych. Oddanie budynku do użytkowania nastąpiło w 1989 r. Wówczas, jak wskazała skarżąca, stwierdzono niekompatybilność technicznej instalacji przepompowni z siecią ciepłowniczą, co spowodowało, że przepompownia nie została włączona. Uruchomienie przepompowni "[...]" nie jest konieczne ani zalecane dla obecnej i przyszłej pracy stołecznego systemu ciepłowniczego. W uchwalonym w 1992 r. planie ogólnym zagospodarowania [...] przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod infrastrukturę ciepłowniczą oznaczoną symbolem EC. Obecnie przez cześć podziemną działki przebiegają sieci ciepłownicze, w tym czynna magistrala wraz z komorą w części zachodniej i mniejszymi komorami w części północnej i południowej. W południowej części działki odchodzi kanał i komora, która występuje około 1 m nad poziom terenu. Znajdują się także nieczynne sieci ciepłownicze. Skarżąca zakwestionowała w skardze ustalenia planu oznaczone na jego rysunku symbolem 70-TU w zakresie postanowień § 43 ust. 2 i § 117 planu. Z treści planu wynika, że teren oznaczony symbolem 70-TU jest obszarem określonym jako kwartał wiodącej funkcji techniczno-usługowej, teren zaplecza technicznego (§ 6 uchwały). Ustalenia ogólne dla tego obszaru w § 43 stanowią, że plan ustala zachowanie lokalizacji i funkcji przepompowni sieci cieplnej "[...]" i układu istniejącej sieci magistralnej. Ustalenia szczegółowe dla kwartału oznaczonego na rysunku planu symbolem 70-TU w zakresie: 1) przeznaczenia terenu wskazują, że: plan ustala utrzymanie i rozwój funkcji z zakresu – przeznaczenie podstawowe: urządzenia infrastruktury technicznej o zasięgu ogólnomiejskim; plan wyklucza lokalizację – zabudowy mieszkaniowej oraz usług oświaty, zdrowia i opieki społecznej oraz obiektów i urządzeń, których działalność powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska, a nadto obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, 2) sposobu zagospodarowania wskazują m. in., że plan ustala maksymalną wysokość zabudowy projektowanej – 25 m. Skoro z przytoczonych postanowień planu uchwalonego w 2006 r. wynika, że teren użytkowanej przez skarżącą działki, oznaczonej symbolem planistycznym 70-TU, jest terenem o wiodącej funkcji techniczno-usługowej, z zachowaniem lokalizacji i funkcji przepompowni sieci cieplnej "[...]" i istniejącej sieci magistralnej, a i rozwoju funkcji związanej z urządzeniami infrastruktury technicznej o zasięgu ogólnomiejskim, zaś z wykluczeniem lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usług oświaty, zdrowia i opieki społecznej, obiektów i urządzeń związanych z działalnością przekraczającą standardy jakości środowiska i mogących pogorszyć stan środowiska, ale dopuszczalną do 25 m wysokością zabudowy – to należało stwierdzić, że zaprezentowanymi ustaleniami planu nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Tak nieruchomość skarżącej, w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, jak i w chwili wejścia w życie planu, była przeznaczona pod funkcję związaną z infrastrukturą, z tym że w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych była to funkcja ściśle związana z infrastrukturą ciepłowniczą, zaś obecnie z infrastrukturą w ujęciu nieco szerszym, bo infrastrukturą techniczną o zasięgu ogólnomiejskim. Infrastruktura techniczna to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne usługi dla danej jednostki przestrzenno-gospodarczej (osiedla, dzielnicy, miasta, zakładu przemysłowego) w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki i tym podobnych. Nadto z dopuszczalnością nowej zabudowy, z wyłączeniami wyżej wymienionymi i z możliwością zachowania dotychczasowego zagospodarowania w postaci funkcji biurowej. Przedmiot funkcjonowania przepompowni leży zaś w gestii podmiotu władającego nieruchomością. W ocenie Sądu powyższe, wbrew oczekiwaniom skarżącej, daje podstawy do stwierdzenia, że kwestionowanymi postanowieniami planu nie doszło do ograniczenia uprawnień skarżącej względem spornej nieruchomości. Nie zostało odebrane skarżącej uprawnienie do wykonywania przysługującego jej prawa względem nieruchomości. Innymi słowy ustaleniami planu nie pozbawiono skarżącej dotychczasowych uprawnień związanych z realizacją prawa użytkowania wieczystego. Podważane ustalenia planu nie ograniczają możliwości korzystania przez skarżącą na dotychczasowych zasadach z nieruchomości, której jest użytkownikiem wieczystym. Oznacza to, że kwestionowanymi ustaleniami uchwały nie doszło do zmiany sytuacji prawnej skarżącej. Postanowienia przedmiotowego planu nie oddziałują negatywnie na sferę praw i obowiązków skarżącej. Zaskarżona uchwała nie ogranicza, nie znosi i nie uniemożliwia realizacji prawa użytkowania wieczystego skarżącej na dotychczasowych zasadach, tym samym nie narusza tego prawa. Dodatkowo należy zauważyć, że skarżąca zaskarżyła plan dopiero po 14 latach od wejścia jego w życie, co może uzasadniać twierdzenie, że dotychczas nie spotykała się z żadnymi przeszkodami utrudniającymi realizację prawem chronionych uprawnień i obowiązków związanych z posiadanym prawem do działki nr [...] położonej przy ul. [...], a wynikającymi z planu. Zaś podnoszona przez skarżącą niezasadność bytu przepompowni z punktu widzenia ekonomicznego czy technicznego nie może być rozważana w kategoriach naruszenia interesu prawnego skarżącej. Słusznie też podkreślił organ po pierwsze, że skarżąca jest kontynuatorem poprzedniego dysponenta nieruchomością i będącego nim w trakcie procedury planistycznej, która toczyła się w latach 1998 – 2006 r., to jest [...] S.A. (dalej w skrócie: "[...]"). Podmiot ten ówcześnie nie wniósł zarzutu, ani sprzeciwu do projektowanych ustaleń planu. Wręcz w piśmie z 25 kwietnia 2001r. (będącym częścią składową dokumentacji planistycznej) [...] oświadczył, że nie wnosi uwag do przedstawionego "Projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]"; po drugie, że argumentacja skarżącej przemawia za ewentualną zmianą ustaleń obowiązującego planu, nie zaś podważaniem jego legalności. Wszystko to dowodzi, że argumenty przedstawiane przez skarżącą, nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia interesu prawnego ustaleniami planu, to zarzuty braku wystarczającej precyzyjności postanowień planu, czy braku uzasadnienia uchwały, pozostały poza zakresem badania Sądu. Z powodu niestwierdzenia zaskarżoną uchwałą naruszenia interesu prawnego skarżącej, Sąd nie mógł przystąpić do oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem w jej całokształcie, w tym ewentualnego naruszenia zasad i trybu sporządzania planu. W sprawie nie zaszła więc sytuacja, która zobowiązywałaby Sąd do uwzględnienia skargi, co ma zawsze miejsce wówczas, kiedy naruszenie obiektywnego porządku prawnego połączone jest z naruszeniem prawnie chronionych interesów skarżącego. Wtedy też obowiązkiem sądu jest ocenienie, czy naruszenie interesu prawnego kwestionowanymi postanowieniami planu zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy gmina nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego. Stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej obligowało Sąd do zastosowania art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. i odrzucenia skargi. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.