IV SA/Wa 32/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 3 grudnia 2013 r. spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. przy ul. [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2013 nr [...], nakładającą na ww. firmę administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł (słownie pięćdziesiąt tysięcy złotych), która jako odbiorca odpadów przywiezionych z [...] na podstawie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2011 r., znak [...], nie wypełniła obowiązku potwierdzenia dokonania unieszkodliwienia odpadów o kodzie 15 01 10 w terminie 30 dni od dokonania unieszkodliwienia odpadów, nie później jednak niż w terminie jednego roku kalendarzowego od dnia otrzymania odpadów. W przedmiotowej skardze spółka [...] Sp. z o. o z siedzibą w G. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. wniosku podnosi, że wykonanie tych oraz innych, wydanych w odrębnych postępowaniach decyzji o nałożeniu kary administracyjnej tj. decyzji [...] na łączną kwotę 585 000 zł spowoduje znaczną szkodę dla spółki w postaci utraty płynności finansowej. To, jej zdaniem, utrudni prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej, w tym zagrozi dalszemu jej istnieniu, a konsekwencji może wywołać trudne do odwrócenia skutki dla spółki. Dalej spółka obawia się zerwania współpracy oraz utraty zaufania przez jej kontrahentów z uwagi na możliwe problemy finansowe, spowodowane wyasygnowaniem takiej kwoty. Organ w odpowiedzi na skargę organ nie zajął stanowiska w przedmiocie wniosku spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał jedynie, że jego celem nie jest doprowadzenie jakiegokolwiek podmiotu do poważnych problemów finansowych. Nadmienił, że spółka otrzymała wynagrodzenie za zagospodarowanie odpadów w ramach zawartej umowy. Ponadto zaznaczył, że wydając decyzje organy realizowały obowiązki wynikające z przepisów o transgranicznym przemieszczaniu odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt zostanie wykonany. Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. II OSK 1076/2011, postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. II OSK 1172/2011). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. II OSK 1189/2011) Jak słusznie zauważył NSA w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r. (I FSK 546/11) Z treści art. 61 §3 p.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżący) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest zatem wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Skarżąca spółka uzasadniając swój wniosek ograniczyła się jedynie do przytoczenia pewnych możliwych scenariuszy zdarzeń związanych z uiszczeniem kary administracyjnej nałożonej zaskarżoną decyzją. W opinii Sądu logicznym skutkiem uiszczenia wysokiej kary finansowej jest uszczuplenie zasobów zobowiązanego. Nie zawsze skutkuje to utratą płynności finansowej, pogorszeniem wizerunku firmy, dotychczas odbieranej przez kontrahentów jako godną zaufania, a dalej koniecznością zakończenia przez nią działalności gospodarczej. Twierdzenia skarżącej o możliwych znacznych szkodach i trudnych do odwrócenia skutkach związanych z zapłatą kar jakkolwiek racjonalne nie skutkują, zdaniem Sądu, koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że skarżąca nie wykazała w jakiej sytuacji finansowej znajduje się obecnie. Nie przedstawiła wiarygodnych dokumentów potwierdzających jej stan finansów, który w perspektywie uszczuplenia orzeczoną karą spowodowałby kłopoty finansowe spółki. Sąd oceniając okoliczności sprawy pod kątem uwzględnienia wniosku nie może bazować na ogólnikowych stwierdzeniach, jakkolwiek racjonalnych. Skarżący powinien wykazać, że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub sprowadzenie trudnych do odwrócenia skutków jest w jej przypadku realne i wiąże się bezpośrednio z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W sytuacji kiedy Sąd ma ocenić zagrożenie i wstrzymać, za zasadach wyjątku, wykonanie decyzji powinien dysponować wiedzą o sytuacji spółki. W niniejszej sprawie z powodu braku rzeczowych informacji ocena taka jest niemożliwa. Zdaniem Sądu skarżacy nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wobec ogólnikowego charakteru uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a (por. postanowienia NSA: z dnia 25 stycznia 2011 r., I OZ 36/11, z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II OZ 953/10, z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OZ 649/10, z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 513/10, z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I GZ 328/10, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 263/10). Sąd stoi na stanowisku, że bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonej decyzji jest uszczuplenie zasobów finansowych spółki. Niemniej jednak wobec braku informacji w jakiej sytuacji spółka znajduje się obecnie czyni nieuzasadnionym ocenienie przez Sąd słuszności złożonego wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Dopiero udokumentowanie twierdzeń spółki o możliwości wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie stanowiło podstawę do odmowy bądź udzielenia ochrony tymczasowej skarżącej. Warto w tym miejscu podkreślić, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności (postanowienie NSA z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I FZ 310/13 LEX nr 1363508). Reasumując, obecnie nie jest uzasadnione - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. –wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.