IV SA/Wa 3332/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. Z., K. Z. i J. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Wnioskiem z 4 czerwca 2018 r. D. Z., K. Z. i J. Z., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpili do Prezydenta [...] o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany użytkowania strychu na lokal mieszkalny położony przy ul. [...], na działce nr [...] w obrębie [...] w [...]. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ powołał się na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], uchwalonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. W szczególności organ powołał się na postanowienia § 128 ust. 2 pkt 7 lit. c tego planu, zgodnie z którym dopuszcza się rozbudowę, przebudowę lub wymianę budynku funkcji podstawowej pod warunkiem m.in., że w budynku będą maksymalnie 2 kondygnacje nadziemne użytkowe z dopuszczeniem strychu. W związku z powyższym biorąc pod uwagę ustalenia miejscowego planu, gdzie trzecią kondygnacją jest wyłącznie strych, organ stwierdził, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania strychu na lokal mieszkalny jest niezgodna z ustaleniami tego planu. Na postanowienie to skarżący złożyli zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że plan wyraźnie podkreśla, że w wyniku przebudowy, rozbudowy lub wymiany budynku funkcji podstawowej budynek zawsze może mieć tylko dwie kondygnacje nadziemne o charakterze użytkowym. Przepis § 128 ust. 2 pkt 1 lit. c planu miejscowego wyraźnie odróżnia strych od kondygnacji o charakterze użytkowym. To z kolei oznacza, że nie ma wątpliwości co do tego, czy lokal mieszkalny w tym przypadku zawsze będzie kondygnacją o charakterze użytkowym w rozumieniu postanowień planu. Zgodnie z tym przepisem nie może zatem istnieć sytuacja, w której budynek będzie miał powyżej dwóch kondygnacji o charakterze użytkowym. Z treści wniosku jednoznacznie wynika, że planowanie zamierzenie inwestycyjne zmierza do powstania stanu niedopuszczalnego przez postanowienia miejscowego planu, tj. do powstania budynku, w którym będą istniały 3 kondygnacje nadziemne. W związku z tym nie ma możliwości wydania zaświadczenia co do zgodności tego zamierzenia z postanowieniami miejscowego planu. D. Z., K. Z. i J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 28 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez organ i bezpodstawne przyjęcie, że w budynku przy ul. [...] w [...] nie mogą istnieć trzy kondygnacje nadziemne o charakterze użytkowym; 2) prawa materialnego w zakresie § 128 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...] poprzez jego błędną interpretację. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację powyższych zarzutów. Wyjaśniono, że skarżący są współwłaścicielami budynku mieszkalnego położonego [...] przy ul. [...]. W budynku tym znajduje się lokal mieszkalny oznaczony nr [...], do którego przynależy strych. Skarżący zamierzają dokonać zmiany sposobu użytkowania części wskazanego budynku poprzez zmianę sposobu użytkowania strychu na lokal mieszkalny. Taka zmiana wymaga zgłoszenia do organu architektoniczno-budowlanego, a do zgłoszenia należy dołączyć m. in. zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowany do zmiany sposobu użytkowania strych na lokal mieszkalny znajduje się w budynku położonym na obszarze obowiązywania miejscowego planu dla [...] z dnia [...] listopada 2010 r., w jednostce terenowej MNM50. Dla tego terenu przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna z budynkami zawierającymi 3-5 lokali mieszkalnych. Na terenie tym § 128 ust. 2 pkt 7 planu dopuszcza rozbudowę, przebudowę lub wymianę budynku funkcji podstawowej pod warunkami wymienionymi w tym przepisie. Jednym z takich warunków jest maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych, tj. 2 kondygnacje użytkowe oraz dopuszczenie strychu. Z treści powyższego przepisu wynika zdaniem skarżących, że przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, w której następuje rozbudowa, przebudowa lub wymiana w budynku funkcji podstawowej. Zamierzona przez skarżących zmiana sposobu użytkowania części budynku w postaci zmiany sposobu użytkowania strychu na lokal mieszkalny nie stanowi ich zdaniem wymiany w budynku funkcji podstawowej, bowiem funkcja ta w planie dla terenu MNM50 określona jest jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna z budynkami zawierającymi 3-5 lokali mieszkalnych. Zmiana sposobu użytkowania strychu na lokal mieszkalny spowoduje, że w budynku istnieć będą trzy lokale mieszkalne, co w ocenie skarżących będzie zgodne z przeznaczeniem podstawowym dla terenu MNM50 zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna z budynkami zawierającymi 3-5 lokali mieszkalnych, bowiem przez zmianę sposobu użytkowania strychu w jego miejsce powstanie lokal mieszkalny, a więc trzeci lokal w budynku, co będzie zgodne z definicją przeznaczenia podstawowego dla terenu MNM50. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zarzutami i wnioskami skargi, skargi nie uwzględnił. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie Kolegium i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia skarżący chcieli uzyskać zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem organów rozpatrujących wniosek skarżących było zatem zbadanie, czy zmiana sposobu użytkowania strychu na lokal mieszkalny położony przy ul.[...] w [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w [...] jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem – w formie pisemnej – obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo, 2004, Nr 10, s. 58). Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jeżeli określony podmiot ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 ust. 2 kpa), organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wtedy, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Organ może – przed wydaniem zaświadczenia, przeprowadzić w koniecznym, a więc ograniczonym zakresie, postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa). Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego determinuje indywidualny stan sprawy i opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza bowiem do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Organ może zatem wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych bez potrzeby ich kreowania. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się natomiast do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, op. cit., s. 63). W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o jego wydanie, jeśli posiadana przez organ dokumentacja pozwala na potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. Natomiast w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 2709/98, dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie należy mieć na względzie, że art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), dopuszczający możliwość zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Stosownie do jego treści przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Dalej w przywołanym przepisie ustawodawca zadecydował, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem składając wniosek o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego strona obowiązana jest przedłożyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I z takim też wnioskiem w niniejszej sprawie wystąpili skarżący. Z treści art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego wynika zaś, że do wydania zaświadczenia, o którym mowa w tym przepisie, a tym samym do dokonania interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, który to organ – zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), sporządza projekt tego planu, przedkładając go do uchwalenia radzie gminy. Należy dodać, że zgodnie z art. 71a ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 tej ustawy. Zaświadczenie o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1277/11 (dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej), że powyższe zaświadczenie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Należy zauważyć, że w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, błędny jest więc pogląd, że wystarczy w zaświadczeniu przytoczyć zapisy planu. Gdyby ustawodawcy w tym przypadku chodziło tylko o przedstawienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego miałby inne brzmienie. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że zamierzona przez skarżących zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...] obrębie [...] przy ul. [...] w [...], w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowalnego, poprzez przeznaczenie strychu do użytkowania jako lokal mieszkalny, jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego dla tego terenu. Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, który – zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP – przynależy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako normatywny akt prawny, zawiera postanowienia ujmowane w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń. Postanowienia planu miejscowego, określając przeznaczenie danego terenu, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na objętym planem obszarze, mogąc ograniczać gwarantowane przepisami Konstytucji RP i prawa cywilnego uprawnienia właścicieli nieruchomości nim objętych. Objęty wnioskiem skarżących obiekt budowlany znajduje się niespornie na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzony uchwałą Rady [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...](Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.). Zgodnie z tym planem, działka nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MNM50. Stosownie do przepisu § 128 ust. 1 i 2 uchwały, przeznaczeniem podstawowym dla terenu objętego tym symbolem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna z budynkami zawierającymi 3-5 lokali mieszkalnych. Przeznaczeniem dopuszczalnym są usługi towarzyszące – w rozumieniu § 2 pkt 20 – funkcjonujące w lokalach wbudowanych w budynki mieszkalne. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określone zostały w § 128 ust. 2 powołanej uchwały. Zgodnie z przepisem § 128 ust. 2 pkt 7 lit. c tej uchwały dopuszczenie rozbudowy, przebudowy lub wymiany budynku funkcji podstawowej może nastąpić pod warunkiem, że maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych stanowić będzie dwie kondygnacje użytkowe oraz dopuszczenie strychu. Przepis ten wyraźnie stanowi, że w budynku mogą być maksymalnie tylko dwie kondygnacje nadziemne o charakterze użytkowym. Plan ten również wyraźnie odróżnia strych od kondygnacji użytkowych. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Natomiast przez kondygnację nadziemną rozumie się każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemną (§ 3 pkt 18 tego rozporządzenia). Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że w razie zmiany sposobu użytkowania strychu i przekształcenia go na lokal mieszkalny, lokal w tym przypadku stanie się trzecią kondygnacją o charakterze użytkowym. Tymczasem § 128 ust. 2 pkt 7 lit. c miejscowego planu obowiązującego dla tego obszaru nie dopuszcza trzeciej kondygnacji użytkowej. W świetle postanowień planu zawartych w tym przepisie, trzecią kondygnacją może być tylko i wyłącznie strych. Jednakże strych, w przypadku przekształcenia go na lokal mieszkalny, utraciłby funkcje jemu przypisane i stałby się lokalem mieszkalnym, jako trzecia kondygnacja, co byłoby niezgodne z postanowieniami planu, który dopuszcza maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne o charakterze użytkowym. Zatem organy obu instancji prawidłowo uznały w tej sprawie, że ustalenia planu miejscowego wykluczają możliwość uznania za zgodną z nimi zmianę sposobu użytkowania strychu na lokal mieszkalny. Organy zasadnie więc odmówiły wydania zaświadczenia o żądanej treści. Za bezzasadne należało zatem uznać naruszenie przez organy orzekające w sprawie § 128 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezpodstawnie także skarżący starali się oprzeć skargę na zarzucie naruszenia art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 28 i art. 77 § 1 kpa. Z samej istoty postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, które ma stanowić urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wynika, że nie gromadzi się w tym postępowaniu materiału dowodowego, bowiem nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do którego strona żądająca wydania zaświadczenia mogłaby się wypowiedzieć. Kwestionowane postanowienia spełniają również wymagania określone art. 124 § 1 i 2 kpa. Z przytoczonych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 1