IV SA/Wa 3383/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Geodety Kraju (dalej: GGK) z [...] września 2015 r., znak: [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku M. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2015 r., znak: [...], orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Geodety Kraju z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], uchylającej w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r., i umarzającej postępowanie pierwszej instancji. W decyzji z [...] września 2015 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Stan sprawy przestawiał się następująco: Prezydent W. w decyzji z [...] maja 2015 r., Nr [...] na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 20 ust. 2 pkt. 1 i art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.), w związku z § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawię ewidencji gruntów budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), art. 39 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu skargi M. S. z 18 lipca 2007 r. oraz wniosków z 29 kwietnia 2011 r. i z 29 grudnia 2011 r. orzekł: 1. o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany wpisu właściciela dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha poprzez wpisanie M. S. jako jedynego właściciela tej działki, 2. o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany wpisu właściciela i władającego dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha oraz w zakresie wpisu władającego dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, położonych przy ul. [...] w [...] W. W decyzji z [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: [...]WINGiK) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] maja 2012 r. orzekł: 1 . o uchyleniu w części zawartej w punkcie 1, i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w tym zakresie, 2. o utrzymaniu mocy zaskarżonej decyzji w pozostałej części. W decyzji z [...] października 2013 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art.151 §1 pkt 1 w związku z art.145 §1 k.p.a. oraz art. 20 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.) i § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ), po wznowieniu na wniosek M. S., reprezentowanego przez córkę W. G., postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych podmiotowych dotyczących działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. W decyzji z [...] stycznia 2015 r., znak[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1, 2 i 3 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S., reprezentowanego przez W. G., od decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r., znak: [...], orzekającej - po przeprowadzeniu wznowionego postępowania - o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. "w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych podmiotowych dotyczących działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r., i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Główny Geodeta Kraju w decyzji z [...] lipca 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku M. S., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Geodety Kraju z [...] stycznia 2015 r., uchylającej decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r., orzekającą - po przeprowadzeniu wznowionego postępowania - o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. "w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych podmiotowych dotyczących działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...]", i umarzającej postępowanie pierwszej instancji. Główny Geodeta Kraju w toku postępowania nie stwierdził, aby kwestionowana decyzja Głównego Geodety Kraju z [...] stycznia 2015 r. była obarczona którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W piśmie z 18 sierpnia 2015 r., adresowanym do "Pani Premier Ewa Kopacz, za pośrednictwem Andrzeja Halickiego, Ministra Administracji i Cyfryzacji za pośrednictwem Głównego Geodety Kraju", M. S. złożył od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu decyzji z [...] września 2015 r. GGK wskazał, że w toku prowadzonego postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] badając dopuszczalność wznowienia, na wniosek M. S., postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., ograniczył się jedynie do oceny zachowania przez wnioskodawcę terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Główny Geodeta Kraju stwierdził, że M. S. w toku postępowania nie przedstawił organom prawomocnego orzeczenia uzasadniającego wznowienie, w oparciu o wskazywane przez niego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. W ocenie GGK, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały także podstawy do zastosowania art. 145 § 2 i 3 k.p.a., gdyż podane przez wnioskodawcę okoliczności nie dowodziły o oczywistości sfałszowania dowodu, czy popełnienia przestępstwa. Zdaniem GGK, w niniejszej sprawie wnioskodawca, pomimo przytoczenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie przedstawił okoliczności, które wypełniałby uregulowaną w tym artykule przesłankę, czyli wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Według organu, skarżący powołał się bowiem na ujawnienie dowodu, który znajdował się w aktach sprawy zakończonej ww. decyzją Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., lecz nie był znany wnioskodawcy, ani jego pełnomocnikowi. W przypadku natomiast przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., aby wznowienie postępowania było możliwe, na jaw muszą wyjść nowe dowody nie znane organowi, który wydał decyzję. Fakt, że dany dokument nie był znany stronie postępowania nie ma znaczenia w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., GGK stwierdził, że wyłączenie pracownika lub organu administracji publicznej od załatwienia danej sprawy może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w art. 24, 25 i 27 k.p.a. GGK podniósł również, że M. S. poza wyrażeniem ogólnego niezadowolenia z rozstrzygnięć organu administracji publicznej, nie przedstawił okoliczności, które w jego ocenie, wypełniałyby wskazaną przesłankę, zatem brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem organu, ponieważ wnosząc podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., skarżący nie wykazał istnienia ustawowych przesłanek wznowienia, nie było podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia wskazanych w tym wniosku oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy w trybie art. 151 k.p.a. W ocenie organu, w tej sytuacji, nie można decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., orzekającej o uchyleniu w całości decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r. i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, zarzucić wady naruszenia prawa, tym bardziej naruszenia w stopniu rażącym uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Według organu, brak jest również podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., na podstawie przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie organu, decyzja GGK z [...] stycznia 2015 r., z uwagi na swój przedmiot, którym było uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] i umorzenie postępowania pierwszej instancji, nie miała przedmiotu wykonania. Nie była bowiem aktem zobowiązującym, ustalającym dla skarżącego nakaz lub zakaz określonego zachowania, ani też aktem, na podstawie którego wnioskodawca uzyskał uprawnienie, bądź mocą którego zostały nałożone na niego określone obowiązki. GGK, za nieuzasadniony uznał zarzut M. S., że ww. decyzja GGK jest "nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.", tj. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Wskazana w powołanym przepisie przesłanka dotyczy sytuacji, "gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji". Organ wyjaśnił również, że skarżona decyzja GGK nie kształtowała praw i obowiązków M. S., a więc nie miała przedmiotu wykonania. W ocenie organu, nie ma podstaw do stwierdzenia, że jej wykonanie wywołałaby czyn zagrożony karą. Odnosząc się do zarzutu skarżącego przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że przed GGK "były procedowane równocześnie dwa postępowania w tej samej sprawie" pod sygnaturą [...] oraz [...], organ stwierdził, że jest on całkowicie bezpodstawny. Organ wyjaśnił, że decyzja GGK z [...] czerwca 2015 r., została wydana w wyniku rozpoznania wniosku M. S. z 15 stycznia 2013 r. i dotyczyła sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. Natomiast decyzja GGK z [...] lipca 2015 r., była wydana na skutek wniosku skarżącego z 17 marca 2015 r., i również dotyczyła stwierdzenia nieważności, jednakże decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., wydanej w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania. W ocenie organu, z powyższego wynika, że w niniejszym przypadku - wbrew twierdzeniu skarżącego, mamy do czynienia z dwoma odrębnymi postępowaniami administracyjnym, w których badana jest zgodność z prawem dwóch różnych decyzji administracyjnych. W zakresie pozostałych zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zwrócił uwagę, że sprowadzają się one w istocie do podważania ustaleń oraz oceny materiału dowodowego, jakiej dokonał organ w ramach postępowania zakończonego decyzją GGK z [...] stycznia 2015 r. Zdaniem organu, M. S., nie przedstawił przesłanek stwierdzenia nieważności, lecz ponownie przytacza okoliczności, które jego zdaniem, wypełniają przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. Organ powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnił także, że sankcji nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Dodatkowo organ wskazał, że przedstawiane przez M. S. argumenty dotyczące nieprawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a także nieprawidłowości, do których jego zdaniem doszło podczas ustalenia stanu prawnego jego nieruchomości, w ramach przeprowadzanych, w latach 70 postępowaniach z zakresu uregulowania własności gospodarstw rolnych, a także wadliwości prac geodezyjnych i dokumentacji geodezyjnej, na którym oparły się sądy powszechne wydając orzeczenia ustalające stan prawny tej nieruchomości, wykraczają poza zakres obecnie prowadzonego postępowania i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. GGK, po rozpatrzenia wniosku M. S. i analizie zgromadzonego materiału dowodowego, nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które skutkowałaby stwierdzeniem nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., uchylającej w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r. i umarzającej postępowanie pierwszej instancji. Organ nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia kwestionowanej przez M. S. decyzji GGK z [...] lipca 2015 r. W piśmie z 20 października 2015 r. skarżący zaskarżył w całości decyzję GGK z [...] września 2015 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie jej bezwzględnej nieważności i stwierdzenie z urzędu nieważności wszystkich decyzji Głównego Geodety Kraju, oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego chronologicznie wydawanych w czasie wstecz - do decyzji Nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. w sprawie odmowy naprawienia błędów geodezyjnych, popełnionych w tej sprawie ujawnionych w ewidencji działek geodezyjnych [...] z obrębu [...]. 1. oraz w sprawie odmowy wprowadzenia do ewidencji gruntów decyzji z [...], z tym że, w przypadku potwierdzenia zarzutu jej niewykonalności z powodu obciążenia wadami technicznymi - jak wnosi skarżący, organ prowadzący ewidencję gruntów (Prezydent Miasta, czy w wyniku tych skarg [...]WINGiK, lub GGK), a w tym przypadku jako organy nadrzędne mają obowiązek do wystąpienia z wnioskiem na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. do organu Prezydenta Miasta o wyjaśnienie wątpliwości co do wad technicznej niewykonalności decyzji [...] i usunięcia stanu niezgodnego z prawem (stwierdzenie że decyzja [...] jest nie jest aktem i musi być wyeliminowana przez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji [...] na podstawie art. 162 k.p.a. spreparowanej przez podstawionych urzędników nie zarejestrowanej w urzędach aż do 2007 r., akta były w domu taksówkarza – E. S., a 2007 r. podejrzany wpływowy urzędnik w W. M. B. spowodował umieszczenie fragmentów akt uwłaszczeniowych w Archiwum [...], a wydał taksówkarzowi kopie). 2. Skarżący wnosi do WSA o nakazanie organom odpowiedzialnym za ten stan bezprawia t.j. Pani Premier, odpowiedzialnej za bezprawne działania Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Ministra Rolnictwa, a także Wojewody [...] do podjęcia działań w celu usunięcia tego stanu bezprawia trwającego od 1973 r., w zakresie usunięcia z obiegu decyzji [...], oraz usunięcia wad z dokumentów geodezyjnych powstałych dla działki [...] w dawnej wsi B. , a obecnie dla działek [...] z obrębu [...] w [...], opisanych w opiniach biegłego geodety H. C., czego od dawna odmawia GGK, mimo, że to należy do jego statutowych zadań .  3. Skarżący wnosi do WSA o nakazanie GGK do dokonania czynności prawnej tj. kontroli dokumentów geodezyjnych (sfałszowany wyrys z mapy ewidencji gruntów złożony przez taksówkarza w 1978 r. do wniosku do KW dla działek dla działki [...] wsi B., a w istocie takich działek tam nie było; była cała działka [...] niepodzielna, bo skarżący posiadał [...] dla całej działki wydany zgodnie z prawem, ale w wyniku działań taksówkarz uchylony decyzjami bezwzględnie nieważnymi – nietaktami - w jego domu, ujawnionymi w roku 2007) i doprowadzenia ich do zgodności z prawem. Skarżący podobnie domaga się kontroli przez GGK dokumentów geodezyjnych geodety S. R. z 1993 r., które są obarczone wadami prawnymi, bezprawne znalazły się w Zasobie Państwowym, a nie są zaewidencjonowane i formalnie skontrolowane z up. Prezydenta i przyjęte, a mimo tego są wniesione na mapę zasadniczą i do ewidencji gruntów, co daje dowód, z zbiegu z faktem, że WINGiK w W. A. K. i jej Biuro znali to od początku w 1993 r., a GGK ten stan także ukrywa i akceptuje, jest to działanie o znamionach mafijnych w celu pomocy taksówkarzowi i myśliwemu w kradzieży gruntów. 4. Za gigantyczne nadużycia przekłamania faktów od dawna odpowiada GGK, a także Minister Administracji i Cyfryzacji, oraz odpowiednio Wojewoda [...], i odpowiednio Pani Premier Ewa Kopacz. Oni wszyscy w odpowiedziach na skargi skarżącego przekłamują te fakty bezkarnie. Jednym chórem kłamią za wyjaśnieniami kłamliwymi jakie wypływają od GGK K. B., że rzekomo nie ma błędów, że skarżący nie dowiódł ich istnienia, a całkowicie zatajają stan faktyczny, że decyzja [...] jest niewprowadzona do ewidencji do dziś, że załączone opnie biegłych potwierdzają te wszystkie błędy jakie ja za doradztwem uczciwych geodetów, opisuję w skargach. W tej sytuacji skarżący domaga się od WSA nałożenia stosownych kar dyscyplinarnych organom odpowiedzialnym za ten stan, trwający od 1973 r. do dziś, a w szczególności za fałszerstwa wielu dokumentów geodezyjnych dopuszczonych bezprawnie do obiegu za zgodą organów Administracji Geodezyjnej, za które odpowiada GGK i Wojewoda sporządzonych za działaniem korupcyjnym taksówkarza ostatnio wspomaganego przez jego syna myśliwego na polowaniach z udziałem funkcjonariuszy, urzędników. 5. Skarżący wnosi do WSA o wystąpienie do "Dyrektora Biura Geodezji i Katastru w W. T. M., który zobowiązał się pisemnie [...] z [...] czerwca 2015 r. na stronie 3 tego pisma do sprostowania wykazu zmian w kartotece budynków. To dowodzi zdaniem skarżącego, że Pan M. potwierdził wady pomiarów popełnione w 1993 r. przez geodetę R., które wcześniej ukrywał przez wiele lat. Sprawa jest w toku, gdyż był geodeta, któremu zlecono to zadanie, i to dowodzi że organ Prezydenta Miasta potwierdza, że są błędy geodezyjne ujawnione przez geodetę C. popełnione przez geodetę R., ale co gorsze z powodu ich ukrywania już od 1993 r., te błędy się rozrosły na wiele innych dokumentów w tym składnych do sądów (mapa do zasiedzenia) modernizacja ewidencji gruntów i budynków powieliła te błędy, to wywołało olbrzymią szkodę dla skarżącego i SP. Mimo tego GGK ma odwagę tak przekłamywać fakty jak uzasadnia w zaskarżanej decyzji. Skarżący twierdzi, że tych dokumentów nie otrzymał mimo prośby, więc wnosi do WSA o uzyskanie pełnej informacji od organu Prezydenta w tej sprawie z zapytaniem jakie błędy w ewidencji gruntów dla działek [...] ujawniono w tym postępowaniu. 6. Skarżący jako inwalida bezbronny wnosi do WSA o zawiadomienie właściwego Prokuratora o wzięcie udziału w sprawie. Takie wnioski skarżącego na etapie postępowania administracyjnych były ignorowane. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał główne zarzuty i przekłamania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 11 maja 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego z 9 maja 2016 r. zatytułowane "Icz. Odwołanie od decyzji nr [...], w sprawie [...] Prezydenta Miasta W.". W piśmie tym skarżący wskazuje, że odwołuje się od tej decyzji wnosi o uchylenie jej w całości, oraz o wycofanie z obiegu dokumentów geodezyjnych sfałszowanych, lub obarczonych grubymi błędami geodezyjnymi na działki [...] z obrębu [...], przy [...] w W. W piśmie z 9 maja 2016 r. skarżący przedstawił wnioski z opracowania potwierdzające tezy i istnieniu wszystkich błędów geodezyjnych opisanych w dokumentach geodezyjnych opisanych w tym piśmie. Pismo zawiera opinię biegłego sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w W. z wniosku E. S. przeciwko M. S. o dopuszczenie do współposiadania, wniosek z 9 maja 2016 r. o uzupełnienie decyzji Nr [...] Prezydenta W. i zdaniem skarżącego tezy istotne pominięte w decyzji. Do pisma z 9 maja 2016 r. dołączono także protokół z przesłuchania świadka E. S. W dniu 13 maja 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z 12 maja 2016 r. stanowiące uzupełnienie pisma wniesionego w dniu 11 maja 2016 r. Uzupełnieniem pisma wniesionego w dniu 11 maja 2016 r. jest decyzja Nr [...] z [...] marca 2016 r. Prezydenta W. o zmianach w budynku, która zdaniem skarżącego, potwierdza, że są błędy, a organy geodezyjne ukrywają je od 1973 r. do dziś i cynicznie twierdzą, że nie ma błędów. W dniu 17 maja 2016 r. na rozprawie został złożony wniosek skarżącego, w którym skarżący poinformował Sąd, że rezygnuje na tym etapie z pomocy przydzielonego z urzędu adwokata K. P., ponieważ udziela on porad prawnych sprzecznych z prawem. Skarżący wnosi także przydzielenie mu innego adwokata z urzędu, "gdy zajdzie potrzeba napisania kasacji". Podczas rozprawy w dniu 17 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że rezygnuje z pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez adwokata K. P. i będzie samodzielnie reprezentować skarżącego oraz wniosła o prowadzenie sprawy. Na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. został złożony załącznik do protokołu podpisany przez aplikanta adwokackiego A. M., zawierający wniosek adwokata K. P. o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu za udział w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części. Z treści pisma wynika także, że pełnomocnik M. S. poinformowała pełnomocnika profesjonalnego, że decyzja Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] została wydana w konsekwencji zgłoszonego żądania co do dokonania aktualizacji danych dotyczących powierzchni działek nr [...], a więc żądanie miało dotyczyć danych o charakterze przedmiotowym. W ocenie adwokata K. P., jeżeli to oświadczenie polega na prawdzie, zwraca się on, aby Sąd działając trybie 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. p.p.s.a.), rozpoznając skargę poza zakresem zarzutów i wniosków formułowanych przez stronę, a w granicach danej sprawy wziął pod uwagę, czy nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] polegającego na niezastosowaniu § 45 ust. 1 pkt 1i 3 w zw. z § 35 pkt 5 w zw. z § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja GGK z [...] września 2015 r., w której organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję GGK z [...] lipca 2015 r. W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). W ocenie Sądu, organ II instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów k.p.a. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego przedstawionych w skardze, których treść w ocenie Sądu, wykracza poza zakres przedmiotowy postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją GGK z [...] września 2015 r. Wskazać należy, że w ramach tego postępowania organ dokonywał oceny zgodności z prawem, pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Stanowisko skarżącego prezentowane w skardze i w toku kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, dotyczą nieprawidłowości, do których w ocenie skarżącego, doszło w podczas ustalenia stanu prawnego jego nieruchomości, w ramach przeprowadzanych, w latach siedemdziesiątych postępowaniach z zakresu uregulowania własności gospodarstw rolnych, a także wadliwości prac geodezyjnych i dokumentacji geodezyjnej, na którym oparły się sądy powszechne wydające orzeczenia ustalające stan prawny przedmiotowej nieruchomości. Według Sądu, nie mają one wpływu na treść decyzji GGK z [...] września 2015 r. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego "O naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić w sytuacji, gdy sąd wykracza poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona albo gdy - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wychodzi poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego lub też gdy wydaje orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo niestwierdzenia naruszeń prawa skutkujących nieważnością aktu lub czynności" (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 528/14, LEX nr 1989974 ). Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, według którego rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. Dla wyznaczenia granic danej sprawy istotna jest treść i natura kontrolowanej decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie ,,w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Organom orzekającym w niniejszej sprawie nie można postawić zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organy zobowiązane są do stosowania obowiązujących w tym względzie przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Z konstytucyjnie umocowanej zasady praworządności wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są, co do zasady, stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w tym też dniu. Ogólna zasada nakazująca organom administracji publicznej stosowanie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji administracyjnej musi być jednak wykładana w świetle standardów państwa prawnego wynikających z art. 2 Konstytucji. Z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Oznacza to, działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumpcji oraz niewadliwe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego jak i procesowego. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew treści wynikającej z zarzutów skargi GGK orzekający w niniejszej sprawie podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w I i II instancji, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania w niniejszej sprawie decyzji: odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., znak: [...] oraz decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję GGK z [...] lipca 2015 r. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnień tych wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r. W ocenie Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć dotyczących odmowy stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniach tych znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organ przeprowadził również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie decyzji z [...] stycznia 2015 r., w której GGK uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie GGK ustosunkował się także do twierdzeń skarżącego zawartych w we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął w I instancji. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji z [...] września 2015 r. GGK w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2015 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a decyzją wydaną w I instancji. Należy stwierdzić także, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W kontekście ww. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację podstaw tej instytucji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Podnieść należy, że cena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje zatem analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma, co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień. W szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. W sytuacji wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa, będące ciężką wadliwością decyzji, która obarcza decyzję od dnia jej wydania, stwierdzone być może jedynie wówczas, gdy w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wykazane zostanie, że decyzja jest obarczona wadą o szczególnym ciężarze gatunkowym, a w wyniku stwierdzonego naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów praworządności. Przepisy k.p.a. nie zawierają legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Przy badaniu przesłanki rażącego naruszenia prawa obowiązkiem weryfikującego organu jest sprawdzenie tego, jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego kwestionowaną decyzję, i czy znajdowały oparcie w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym, a także czy wypełniały przesłanki zastosowanego przepisu prawnego - jeśli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Rzeczą organu nadzoru jest zatem podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą do wydania ostatecznej decyzji w trybie zwykłym. Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w niniejszej sprawie GGK w decyzji z [...] stycznia 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r., orzekającej, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych podmiotowych dotyczących działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W ramach prowadzonego postępowania organ ustalił, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] badając dopuszczalność wznowienia, na wniosek M. S., postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., ograniczył się jedynie do oceny zachowania przez wnioskodawcę terminu z art. 148 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, GGK prawidłowo stwierdził, że M. S. w toku postępowania nie przedstawił organom prawomocnego orzeczenia uzasadniającego wznowienie, w oparciu o wskazywane przez niego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. Sąd podziela stanowisko organu, według którego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały także podstawy do zastosowania art. 145 § 2 i 3 k.p.a., gdyż podane przez wnioskodawcę okoliczności nie dowodziły o oczywistości sfałszowania dowodu, czy popełnienia przestępstwa. Ponadto wskazać należy, że skarżący, pomimo powoływania się na treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie przedstawił okoliczności, które realizowałyby uregulowaną w tym artykule przesłankę, obejmującą wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wnioskodawca powołał się bowiem na ujawnienie dowodu, który znajdował się w aktach sprawy zakończonej decyzją Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., lecz nie był znany skarżącemu, ani jego pełnomocnikowi. W przypadku powoływania się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., aby wznowienie postępowania było możliwe, na jaw muszą wyjść nowe dowody nie znane organowi, który wydał decyzję. Ma rację organ, podnosząc, że fakt, że dany dokument nie był znany stronie postępowania nie ma znaczenia w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Powyższe rozumienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. prowadzi do wniosku, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, aby mogły być podstawą wznowienia postępowania nie mogły być znane organowi, przed którym postępowanie się toczyło i zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej. Przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., GGK stwierdził, że wyłączenie pracownika lub organu administracji publicznej od załatwienia danej sprawy może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w art. 24, 25 i 27 k.p.a. M. S. poza wyrażeniem niezadowolenia z rozstrzygnięć organu administracji publicznej, nie przedstawił okoliczności, które w jego ocenie, wypełniałyby tą przesłankę. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nakazuje wyłączenie się pracownika od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu decyzji w niższej instancji. Naruszenie tego warunku jest podstawą do wznowienia postępowania, jak to nakazuje art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Z uwagi na to, że wnosząc podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., skarżący nie przedstawił ustawowych przesłanek wznowienia, nie było podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia wskazanych w tym wniosku oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy w trybie art. 151 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie można decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., orzekającej o uchyleniu w całości decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r. i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, zarzucić wady naruszenia prawa, tym bardziej naruszenia w stopniu rażącym uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd nie znalazł także podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., na podstawie przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewykonalność decyzji, o której mowa w tym przepisie, oznacza zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "Jedynie w przypadku trwałego pozbawienia strony możliwości wykonania nałożonego na nią obowiązku, zostanie spełniona przesłanka nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a." (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1502/13, LEX nr 1656114). Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Wskazać należy, że decyzja GGK z [...] stycznia 2015 r., ze względu na swój przedmiot, którym było uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] i umorzenie postępowania pierwszej instancji, nie miała przedmiotu wykonania. Nie była bowiem aktem zobowiązującym, ustalającym dla skarżącego nakaz lub zakaz określonego zachowania, ani też aktem, na podstawie, którego M. S. uzyskał uprawnienie, bądź mocą którego zostały nałożone na wnioskodawcę określone obowiązki. Organ prawidłowo za nieuzasadniony uznał zarzut skarżącego, że ww. decyzja GGK jest "nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.", tj. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Wymieniona w powołanym przepisie przesłanka dotyczy sytuacji, "gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji". Dotyczy to czynności koniecznych do wykonania decyzji. Podnieść należy, że skarżona decyzja GGK nie kształtowała praw i obowiązków skarżącego, co oznacza, że nie miała przedmiotu wykonania. W ocenie Sądu, nie było podstaw do stwierdzenia, że jej wykonanie wywołałaby czyn zagrożony karą. Przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. dotyczy takich sytuacji, gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji. Przy czym nie jest tu istotne, czy adresat podjął takie działania. Chodzi przy tym o czynności konieczne do wykonania decyzji, a nie luźno z nią związane lub podejmowane przy okazji decyzji. Według Sądu, organ zasadnie nie podzielił zarzutu skarżącego przedstawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że przed GGK były procedowane równocześnie dwa postępowania w tej samej sprawie pod sygnaturą [...] oraz [...], uznając, że jest on pozbawiony podstaw. Podnieść należy, że decyzja GGK z [...] czerwca 2015 r., znak: [...], została wydana w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z 15 stycznia 2013 r. i dotyczyła sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. Decyzja GGK z [...] lipca 2015 r., była wydana na skutek wniosku skarżącego z 17 marca 2015 r., również dotyczyła stwierdzenia nieważności, jednakże decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., wydanej w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego w niniejszej sprawie występują dwa odrębne postępowania administracyjne, w których badana jest zgodność z prawem dwóch różnych decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu w skardze skarżący, nie wskazał przesłanek stwierdzenia nieważności, lecz ponownie podnosi okoliczności, które jego zdaniem wypełniają przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. Odnosząc się do twierdzeń i wniosków skarżącego przedstawionych w skardze wskazać należy, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można zatem uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki nieważności. Organ prowadzący takie postępowanie nie jest natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przy badaniu przesłanki rażącego naruszenia prawa obowiązkiem weryfikującego organu jest sprawdzenie tego, jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego kwestionowaną decyzję, i czy znajdowały oparcie w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym, a także czy wypełniały przesłanki zastosowanego przepisu prawnego - jeśli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Rzeczą organu nadzoru jest zatem podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą do wydania ostatecznej decyzji w trybie zwykłym. Sąd nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., która skutkowałaby stwierdzeniem nieważności decyzji GGK z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], uchylającej w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2013 r. i umarzającej postępowanie pierwszej instancji. W podsumowaniu należy podkreślić, że przedstawiane przez skarżącego w skardze tezy dotyczące nieprawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a także nieprawidłowości, do których jego zdaniem doszło podczas ustalenia stanu prawnego jego nieruchomości, w ramach przeprowadzanych, w latach 70 postępowaniach z zakresu uregulowania własności gospodarstw rolnych, a także wadliwości prac geodezyjnych i dokumentacji geodezyjnej, na którym oparły się sądy powszechne wydając orzeczenia ustalające stan prawny tej nieruchomości, wykraczają poza zakres obecnie prowadzonego postępowania i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego przedstawionego w piśmie z 17 maja 2016 r., stanowiącego załącznik do protokołu dotyczącego wzięcia pod uwagę czy nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], który wydał decyzję z [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], polegającego na niezastosowaniu § 45 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wskazać należy, że ww. decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydent W. Nr [...] z [...] maja 2012 r. orzekającej: 1. o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany wpisu właściciela w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] poprzez wpisanie M. S., jako jedynego właściciela działki oraz 2. o odmowie aktualizacji operatu gruntów i budynków w zakresie zmiany wpisu właściciela i władającego w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] oraz w zakresie wpisu władającego w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącego, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] została wydana w konsekwencji zgłoszonego żądania, które dotyczyło danych o charakterze przedmiotowym. Wskazać należy, że decyzja Prezydenta W. z [...] maja 2012 r. Nr [...] została wydana w związku ze skargą M. S. z [...] lipca 2007 r. na nieujawnienie w ewidencji gruntów jego praw do działek nr [...] z obrębu [...] zgodnie z posiadanym aktem własności ziemi Nr [...]. Oznacza to, że decyzja Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r. została wydana w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczyła danych podmiotowych, a nie danych przedmiotowych jak twierdzi pełnomocnik skarżącego. Wskazać należy, że istotą ewidencji jest, jak sama jej nazwa wskazuje, ewidencjonowanie, czyli spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędnym jest oczekiwanie skarżącego, że w ramach postępowania ewidencyjnego dojdzie do załatwienia sporu o prawo własności, o granice czy powierzchnie ich działek, ponieważ organy ewidencyjne nie są uprawnione nie do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadnym jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w dokumentach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skargi nie mogły zostać uwzględnione, a Sąd orzekł jak w sentencji.