IV SA/Wa 342/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. o wymierzeniu K. T. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w K. kary administracyjnej w kwocie 5 000 zł. K. T. w skardze na powyższą decyzję zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podając, że wyegzekwowanie kwoty 5.000 zł "spowoduje poważny uszczerbek majątkowy po stronie skarżącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony przez K. T. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie został należycie umotywowany. W świetle przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd może uwzględnić wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wyczerpującego przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy - w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, że takie niebezpieczeństwo istnieje. Uzasadnienie wniosku, o którym mowa, powinno wskazywać konkretne okoliczności pozwalające ocenić czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Okolicznościami takimi mogą być m.in. wykazanie dochodu skarżącego czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt sprawy, stwierdzić należy, że wniosek złożony w niniejszej sprawie dotyczy decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł i niemożność zapłaty tej kwoty wnioskodawca powinien wykazać, przede wszystkim przez odwołanie się do swojej sytuacji majątkowej. Tymczasem skarżący – reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – nie podał żadnych okoliczności dotyczących tej kwestii. W treści złożonego wniosku ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną "rodziłoby obawę, że jej ściągnięcie spowoduje poważny uszczerbek majątkowy po stronie skarżącego", co mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego i jego rodziny. Należy zaznaczyć, że strona, formułując przed sądem administracyjnym jedynie ogólnikowe stwierdzenia musi się liczyć z faktem, że bez wykazania ich zasadności, nie zostaną uwzględnione. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Funkcję ochrony ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, by w sprawie zaistniała któraś z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie powołał się na konkretne okoliczności, a także nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, które uzasadniałyby udzielenie mu tymczasowej ochrony w toku postępowania sądowego. Dodać należy, że odwołanie się do zarzutów stawianych decyzji na wstępnym etapie sprawy sądowoadministracyjnej jest niecelowe, przedwczesne, bowiem zasadność zarzutów skargi może zostać poddana ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.