IV SA/Wa 3445/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r. o zezwoleniu spółce - [...] S.A., zwanej dalej "Inwestorem", na niezwłoczne zajęcie nieruchomości – działek ew. nr [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...] (gmina [...]), zwanych dalej "nieruchomością", stanowiących własność p. D. R., zwanego dalej "Właścicielem" - objętej decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej (dalej, jako "decyzja o ograniczeniu praw"). Decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, zwanej dalej "zezwoleniem", nadano rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 3). Uzasadniając decyzje przywołano następujące uwarunkowania formalne i prawne sprawy: - decyzją z [...] sierpnia 2015 r. ograniczono sposób korzystania z nieruchomości, poprzez zezwolenie Inwestorowi na założenie i przeprowadzenie nad nią przewodów i urządzeń, służących do przesyłu energii elektrycznej, w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400kV [...] - [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kVw relacji [...]", - materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I. instancji stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.); zgodnie z nim - w przypadkach, określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym - zezwolenia udziela się na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, po wydaniu decyzji o ograniczeniu praw; zezwoleniu nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności; stosownie do art. 108 K.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, - z brzmienia powołanych przepisów wynika, że zezwolenie może zostać udzielone tylko: - po uprzednim wydaniu decyzji o ograniczeniu praw - oznacza to, że zezwolenie jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości; można zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości tylko w takim zakresie, w jakim uprzednio ograniczono sposób z niej korzystania, - na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, - w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. (gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony), lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, - wydanie zezwolenia przez organ I. instancji nastąpiło po uprzednim wydaniu decyzji o ograniczeniu praw, poprzez zezwolenie Inwestorowi na założenie i przeprowadzenie nad nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej; w decyzji tej wskazano, że inwestycja jest celem publicznym, w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami; jej lokalizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; ustalono zakres ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, - wydanie zezwolenia, z rygorem natychmiastowej wykonalności, nastąpiło na wniosek Inwestora z [...] maja 2015 r.; wykazano w nim, że jest realizowana inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i strategicznym; została ona wpisana do Koncepcji Przestrzennej Zagospodarowania Kraju 2030, przyjętej uchwałą Rady Ministrów Nr 239 z 13 grudnia 2011 r. (MP z 2012 r., poz. 252); jest to jedyne, racjonalne rozwiązanie w przedmiotowych okolicznościach sprawy, gwarantujące ograniczenie do minimum okresu, potrzebnego dla wystąpienia przez Inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę, a następnie realizację inwestycji, zaspakajającej interes społeczny ludności kraju oraz zabezpieczający ważny interes strony – właśnie Inwestora; Inwestor w realizację przedmiotowej inwestycji zaangażował ogromne nakłady finansowe; możliwe opóźnienia jej realizacji godzi poważnie w jego podstawy ekonomiczne; planowany termin oddania inwestycji do eksploatacji został określony na koniec 2016 roku; wynika on z udzielonego Inwestorowi zamówienia publicznego; zważywszy, że pozyskanie tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest, w okolicznościach niniejszej sprawy, możliwe jedynie w trybie określonym w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest warunkiem koniecznym terminowej realizacji inwestycji; brak dostępu do przedmiotowej nieruchomości uniemożliwi uzyskanie pozwolenia na budowę - w konsekwencji zatrzymanie całej inwestycji, - w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania zezwolenia, - jak ustalono Inwestor jest przedsiębiorstwem o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U. z 2001 r., Nr 122, poz. 1320 ze zm.); potwierdza to ujęcie go w - wydanym na podstawie powyższej ustawy - rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U z 2010 r. Nr 198, poz. 1314 ze zm.); wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych, szczególnie istotne jest budowanie nowych linii, z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki; znalazło to odzwierciedlenie w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1166); zgodnie z nią przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalne obiekty, w tym budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców; infrastruktura krytyczna obejmuje m.in. system zaopatrzenia w energię (art. 3 pkt 2); właściciele tego rodzaju obiektów, mocą art. 6 ust. 5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, są zobowiązani do ich szczególnej ochrony przez przygotowanie i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych, zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury do czasu jej pełnego odtworzenia; z kolei przez ochronę infrastruktury krytycznej, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, należy rozumieć wszelkie działania, zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtwarzania tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń, zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie, - mając na uwadze wskazane wyżej zobowiązania ustawowe, Inwestor zamierza wybudować nowe połączenie elektroenergetyczne relacji [...] - [...], które jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto inwestycją o znaczeniu ponadlokalnym; zwiększy ona pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno- wschodni obszar kraju, - realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi jeden z elementów Polityki Energetycznej Polski do 2030 roku, przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 10 listopada 2009 r. (M.P. Nr 2 z 2010 r. poz. 11); roboty budowlane powinny zakończyć się do końca grudnia 2016 roku; zatem szczególnie ważne dla Inwestora jest uzyskanie pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości; wydanie decyzji, w trybie przewidzianym w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami pozwoli mu na jak najszybsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a - w dalszej kolejności - spowoduje, że środki finansowe na budowę sieci energetycznej [...]-[...] zostaną wykorzystane w sposób efektywny; niezrealizowanie inwestycji w oznaczonym terminie może spowodować dotkliwe straty oraz zahamować rozwój regionu, - w niniejszej występuje zarówno ważny interes społecznym, jak i ważny interes gospodarczy; budowa sieci ma bowiem zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze; ma więc służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu; wybudowanie linii i jej eksploatacja jest konieczna dla poprawy niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz niezawodności zasilania w energię elektryczną północno-wschodniej części kraju; niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych; skutkiem tego będzie zahamowanie rozwoju regionu; wydanie zezwolenia ma na celu umożliwienie Inwestorowi realizacje przedsięwzięcia w planowanym terminie oraz zabezpieczenie gospodarki regionu przed ciężkimi stratami w razie awarii energetycznej; istotnym jest także zabezpieczenie interesu społecznego; zagrożenie ciągłości dostawy energii ma bowiem realny charakter, a - w przypadku jej wystąpienia - spowoduje duże straty, - realizacja inwestycji leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, uzasadniający wydanie zezwolenia z rygorem natychmiastowej wykonalności; w tym świetle w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, określone w art. 108 K.p.a., uprawniające do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności, - odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu Właściciela kwestii naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez odmowę zawieszenia postępowania - stwierdzono, że zarzut ten jest bezzasadny i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie; zgodnie ze wskazanym przepisem, postępowanie zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; w doktrynie i orzecznictwie dominuje stanowisko, że zagadnieniem wstępnym dla danej sprawy są przede wszystkim otwarte przed innym organem bądź sądem zagadnienia prawne, stanowiące brakujący element sprawy indywidualnej, odnoszący się do sfery podmiotowej lub przedmiotowej prowadzonej sprawy; związek zagadnienia wstępnego z prowadzoną sprawą musi być bezpośredni - tego rodzaju, że brak rozstrzygnięcia danego zagadnienia jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji, której organ - w sprawie głównej - nie może ominąć, wykorzystując własne kompetencje; realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym - Uchwalą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...]-[...] na terenie Gminy [...] (Dz.Urz. Woj. [...] poz. [...]); dopóki dana uchwała nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego lub nie zostanie wstrzymane jej wykonanie, pozostaje wiążącym aktem prawnym - wywołuje skutki, przewidziane przepisami prawa, w tym ustawy o gospodarce nieruchomościami; podnoszony fakt, że przed sądem administracyjnym toczą się postępowania ze skarg na daną uchwałę, dotyczącego przebiegu inwestycji, nie stanowi zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.; zagadnienia wstępnego, w rozumieniu wymienionego przepisu, nie stanowi także, wskazywane przez Właściciela, wszczęte postępowanie odwoławcze, dotyczące decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie danej inwestycji (dalej jako "decyzja środowiskowa"); zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, występująca w dacie orzekania, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w tym dniu; natomiast to, że fakty mające znaczenie prawotwórcze mogą ulec zmianie w przyszłości, na skutek orzeczenia sądu, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego, - przedmiotowa inwestycja będzie służyć ogólnie pojętemu interesowi publicznemu; co za tym idzie, niezbędne dla jej przeprowadzenia; zezwolenie podyktowane jest także słusznym interesem społecznym; nie było zatem konieczności badania w tym postępowaniu kwestii ewentualnego braku ostateczności decyzji środowiskowej czy też ewentualnego skutku zaskarżenia uchwał w sprawie planu miejscowego dla przedmiotowej inwestycji. W skardze zarzucono naruszenie art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 K.p.a., w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Polega ono na tym, że - poprzez niezastosowanie tych przepisów - organ II. instancji bezzasadnie przyjął, jakoby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki wskazane w powołanym art. 124 ust. 1a oraz jakoby wydanie zezwolenia, dotyczącego niezwłocznego zajęcia nieruchomości w części wskazanej w zaskarżonej decyzji, było niezbędne do realizacji interesu społecznego, ważnego interesu strony oraz ważnego interesu gospodarczego. Prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego i treści wniosku prowadzi natomiast do wniosku, że wydanie zezwolenia nie było w niniejszej sprawie uzasadnione i konieczne. W związku z wydaniem ostatecznej decyzji o ograniczeniu prawa, zaskarżona decyzja nie przesądza o możliwości wystąpienia przez Wnioskodawcę o pozwolenie na budowę. Może spowodować jedynie nieusuwalne szkody po stronie Właściciela, ze względu na podjęcie przez Inwestora prac przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, którego wydanie - w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego - należy uznać za wątpliwe. Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja - oraz ją poprzedzająca - nie mają znaczenia dla ewentualnego zabezpieczenia realizacji w terminie przedsięwzięcia, wskazanego przez Inwestora (koniec 2016 roku). Ich wydanie jest sprzeczne z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami i godzące w - chroniony prawnie - interes właściciela. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 czerwca 2017 r (sygn. akt II OSK 1550/16) oddalił skargę na ostateczną decyzję z [...] września 2015 r. o ograniczeniu praw Właściciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu administracji, co do ustaleń faktycznych jak i ocen prawnych. Ponowne przytaczanie jego argumentacji byłoby bezzasadne, z uwagi na uprzednie zreferowanie. Sąd przyjmuje ją za własną, z uwzględnieniem jednego zastrzeżenia, sformułowanego poniżej. Odnosząc się dodatkowo do zarzutów skargi należy wskazać, że są one niezasadne, wobec następujących uwarunkowań faktycznych i prawnych. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była zasadność zezwolenia Inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości Właściciela, w granicach wynikających z decyzji o ograniczeniu praw. Trafnie skonstatował organ, że w danej sprawie, zachodziły przesłanki wydania zezwolenia, wobec wystąpienia ważnego interesu gospodarczego, w kontekście bezpieczeństwa energetycznego państwa, oraz wyjątkowo ważnego interesu strony - Inwestora, zainteresowanego terminowym zakończeniem przedsięwzięcia, wobec daty realizacji kontraktu, objętego zamówieniem publicznym. Generalnie zasadność realizacji przedsięwzięcia, w postaci danej linii przesyłowej w konkretnym regionie Polski, nie była zresztą w ogóle kwestionowana. W granicach danego postępowania (w przedmiocie zezwolenia) nie jest natomiast rozważana w ogóle zasadność czy legalność realizacji danego przedsięwzięcia w konkretnej lokalizacji. Kwestie te są bowiem przesądzone inną decyzją administracyjną, której treścią jest związany organ, orzekający w przedmiocie zezwolenia, choć nie jest ona jeszcze prawomocna. Taką koncepcję przyjął prawodawca wskazując, jako podstawę wydanie zezwolenia, wyłącznie decyzję o ograniczeniu praw. Nie byłoby dopuszczalne, aby zasadność jej wydania była oceniana w dwóch postępowaniach - odwoławczym oraz w przedmiocie wydanie zezwolenia. W tym kontekście bezzasadne były żądania zawieszenia postępowania gdyż podnoszone kwestie (legalność planu miejscowego czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia), mogą pozostawać jedynie w ewentualnym związku z zasadnością orzeczenia o ograniczeniu praw nie zaś wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, z rygorem natychmiastowego wykonania. Rolą organu, orzekającego o zezwoleniu, nie była też ocena, czy - wobec określonych uwarunkowań formalnych (sygnalizowane przez Właściciela ewentualne nieprawidłowości) - realne jest uzyskanie pozwolenia na budowę w danej sprawie, lecz - wyłącznie - czy jest ono niezbędne dla realizacji planowanej inwestycji oraz czy uzyskanie zezwolenia może przyspieszyć jego uzyskanie, w kontekście zakładanego terminu jej zakończenia (wobec interesu gospodarczego państwa jak i Inwestora, związanego warunkami kontraktu). Nie może mieć w takiej sytuacji znaczenia sygnalizowana w skardze okoliczność, jakoby Inwestor cofnął wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Wobec wskazanych wyżej uwarunkowań, zbędne były wypowiedzi organu w kwestii zgodności realizowanej inwestycji z planem miejscowym, czy w kwestii decyzji środowiskowej. Nie miało to bowiem znaczenia dla orzekania w przedmiocie zezwolenia. Wskazane uchybienie nie mogło mieć jednak wpływu na wynik danej sprawy, gdzie zasadnie udzielono zezwolenia. Trafnie odnotowano w skardze, że gdy w tym samym dniu. co o zezwoleniu, organ odwoławczy orzekł w kwestii odwołania, dotyczącego ograniczenia prawa (dzięki czemu orzeczenie w tym przedmiocie stało się prawomocne), z perspektywy uzyskania pozwolenia na budowę wydania zezwolenia nie było już niezbędne. Inwestor dysponował bowiem stosownym prawem do nieruchomości Właściciela. Zezwolenie, wydane przez organ I. instancji, pozostawało jednak w obrocie, rodząc określone skutki prawne do czasu rozpoznania odwołania (miało rygor natychmiastowej wykonalności) w kontekście możliwości wykorzystywania nieruchomości do prac przygotowawczych oraz złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Zasadną była więc, na etapie odwołania, ocena wystąpienia przesłanek orzeczenia w tym przedmiocie w I. instancji. Organ odwoławczy zasadnie odnotował, że jego wydanie mogło mieć znaczenie z perspektywy możliwości ubiegania się o pozwolenie na budowę (dysponowanie przez Inwestora prawem do terenu, do czasu, gdy decyzja o ograniczeniu praw stanie się ostateczna). Nie sposób w takiej sytuacji przypisać wadliwości konstatacji organu, że wydanie zezwolenia było w danym przypadku zasadne. Musiało to prowadzić do utrzymania w mocy orzeczenia organu I. instancji. Nie było podstaw uznania, jakoby rozpoznanie sprawy stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie pozostawanie w obiegu zezwolenia także po dniu, gdy decyzja o ograniczeniu praw stała się ostateczna, miało też doniosłe znaczenie, z punktu widzenia możliwości korzystania przez Inwestora z uprawnień z niej wynikających. Została ona bowiem uchylona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt IV SA/Wa 3444/15). Wyrok ten został później uchylony, przywołanym wcześniej, orzeczenie sądu II. instancji (sygn. akt II OSK 1550/16), który skargę Właściciela na tą decyzję oddalił. Także z perspektywy realiów mniejszej sprawy, nie można więc uznać, aby orzekanie w przedmiocie zezwolenia, gdy decyzja o ograniczeniu praw jest ostateczna, nie było zasadne. Jak wskazano wcześniej, bez znaczenia jest kwestia, czy - wobec uwarunkowań mniejszej sprawy - realne było uzyskanie przez Inwestora pozwolenie na budowę, w kontekście domniemanych nieprawidłowości, związanych z procesem lokalizacji inwestycji w ramach procedur z zakresu planowania przestrzennego czy ochrony środowiska. Jak już wskazano, kwestie te mogłyby być rozważane wyłącznie w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o ograniczeniu praw. Nie doszło więc do naruszenia, powołanych w skardze, przepisów prawa materialnego, zakreślających kiedy jest dopuszczalne wydanie zezwolenia, w tym regulacji rangi konstytucyjnej, dotyczących ochrony własności. Nie naruszono też przepisów postępowania, gdyż nie sposób uznać, aby jakiekolwiek istotne okoliczności sprawy nie zostały w sposób właściwie wyjaśnione bądź zaskarżone orzeczenie nie było prawidłowo uzasadnione. Wobec oceny, że orzeczenie organu I. instancji jest prawidłowe, organ zasadnie orzekł w myśl art. 138 §. 1 pkt 1 K.p.a. Sąd nie spostrzegł także z urzędu w zaskarżonym akcie tego rodzaju wad, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.