IV SA/Wa 352/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska uchyla zaskarżoną decyzję Marszałek Województwa [...] decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2018 r. wymierzył K. P. (dalej: Skarżącą), prowadzącej działalność gospodarczą pn. "[...]", opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska za 2017 r. z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym w kwocie 485 577 750,00 zł i zobowiązując do zapłaty ww. kwoty z odsetkami. W odwołaniu od powyższej decyzji, K. P. zarzuciła jej naruszenie: - art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez oparcie decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, a także oparcie decyzji na dokumentach zgromadzonych w aktach spraw związanych z wydaniem innych decyzji, - ustaleniach znanych organowi z urzędu, których nie zakomunikowano stronie, co skutkowało brakiem wypowiedzenia się przez stronę na temat treści okoliczności, - art. 7 w zw. z 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie: braku opinii biegłego; pominięcie decyzji z 31 lipca 2012 r. na przetwarzanie odpadów na działce przy ul. [...]; nieustalenie, że materiał na działce przy ul. [...] był wcześniej przetworzony na terenie ul. [...] i jako surowiec/materiał mógł być składowany w innych miejscach; pominięcie zeznań M. M. w protokole oględzin z dnia [...] grudnia 2015 r.; przyznanie wiarygodności dowodowej sprawozdaniu z czynności detektywistycznych; nie wzięcie pod uwagę emaila z dnia 14 maja 2015 r., że na terenie zgromadzono 150.000,00 Mg ziemi i ok. 5.000 Mg piasku, a nie odpadów; obciążenie opłata podwyższoną podczas gdy właścicielem i posiadaczem ruchomości na niej się znajdujących jest [...] sp. z o.o.; odwołująca się wielokrotnie proponowała właścicielowi gruntu, że usunie masy ziemi we własnym zakresie, jednak właściciel uzależniał udzielenie zgody od udzielenia zabezpieczenia spłaty zobowiązań - [...] sp. z o.o. ponosi winię i odpowiedzialność za składowanie mas ziemi; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji oraz wskazanie na naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wszystkie ruchomości znajdujące się na działce przy ul. [...] są odpadami. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania K. P., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r. Organ odwoławczy przede wszystkim wskazał, że niniejsze postępowanie było poprzedzone postępowaniem w sprawie nakazania odwołującej się usunięcia z terenu nieruchomości przy ul. [...] składowanych na tej nieruchomości odpadów w postaci mas ziemnych - kod odpadu 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03). W tym zakresie została wydana decyzja Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...]. Skarga na tę zaś decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2710/16. Kolegium podniosło, że w normalnych okolicznościach, w ramach niniejszego postępowania niezbędnym byłoby dokonanie ponownie i samodzielnie ustaleń w zakresie stanu faktycznego - fakt istnienia odpadów na nieruchomości, ich rodzaj, ilość, czas składowania. Jednakże okoliczności te zostały już ustalone w toku wcześniejszego postępowania administracyjnego, jak i okoliczności te zostały poddane ocenie co do ich wystąpienia w toku postępowania odwoławczego, jak i sądowoadministracyjnego. Materiał zebrany w toku tego innego postępowania może zaś stanowić materiał dowodowy niniejszej sprawy, traktowany jak każdy inny dowód. Dodatkowo, dokonane ustalenia, odzwierciedlone w zapadłych wcześniej decyzjach, nie mogą być po prostu negowane przez stronę. Strona kwestionując dokonane ustalenia powinna je zanegować w trybach nadzwyczajnych postępowań w stosunku do zapadłych już wcześniej decyzji albo przedstawić nowe dowody. Strona w niniejszej sprawie nie wykazała, aby stan faktyczny będący podstawą ustaleń w zakresie elementów tworzących podstawy orzekania w poprzedniej sprawie był inny niż przyjęty na potrzeby niniejszego postępowania. W przedmiotowej sprawie organ musi również uwzględniać zapadły i wiążący wyrok sądu administracyjnego, który nie stwierdził uchybień dowodowych. Z tego też względu należy przyjąć zdaniem organu za ustalone, że na nieruchomości przy ul. [...] w [...] K. P. zgromadziła odpady o kodzie 17 05 04. Fakt ten ustalono na podstawie oględzin w dniu [...] grudnia 2015 r. Również w toku odrębnego postępowania przedstawiciel Skarżącej wskazał, że na nieruchomości znajduje się ziemia z odzysku z prac realizowanych przez tą stronę. Potwierdzają to oświadczenie K. F. - członka zarządu [...] sp. z o.o. oraz sprawozdanie z czynności detektywistycznych z dnia [...] kwietnia 2015 r. Organ wskazał dalej, że co istotne właściciel nieruchomości złożył "Opinię o materiałach sypkich zgromadzonych na działkach nr ew. [...], [...] przy ul. [...] w [...]", gdzie ustalono, że zgromadzone masy ziemne są odpadem, a nie materiałem budowlanym, z wyjątkiem magazynowanego na działce piasku. Właściciel nieruchomości wskazał również, że stosunek najmu K. P. ustał w dniu 30 czerwca 2015 r. Wskazano, że Skarżąca jest nadal posiadaczem nieruchomości. Organ odwoławczy w skazał, że na chwilę obecną stan opisany m.in. w ww. wyroku nie uległ zmianie, gdyż niezależnie od ustaleń w zakresie wytworzenia przez odwołującą się odpady, nie uległ zmianie stan władania nieruchomością. W toku wcześniejszego postępowania - jak i obecnego - nie zostało stwierdzone aby odpady były składowane na podstawie jakiegokolwiek zezwolenia w tym względzie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 marca 2017 r. podkreślił, że nawiezione masy ziemi stanowią odpady, adresat zaskarżonej decyzji jest posiadaczem tych odpadów, które są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a ww. firma nie posiada stosownego zezwolenia, dopuszczającego magazynowanie odpadów na rzeczonej nieruchomości. Skład orzekający nie znajduje powodów, aby od takiej oceny w niniejszej sprawie odstąpić. Dalej Organ wskazał, że kolejnym elementem do ustalenia jest masa składowanych odpadów. Ustalenia w tym zakresie należy oprzeć na wskazane powyżej opinii ze stycznia 2016 r., złożonej przez właściciela nieruchomości, w której oszacowano ilość odpadów na 170000 do 180000 Mg, a ilość piasków na ok. 5000 Mg. Odniesiono się w tym zakresie do ustaleń decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] (decyzja poprzedzająca decyzję tego organu z [...] maja 2016 r., uchylona przez SKO w [...]), wskazując na wzrost ilości odpadów z 150000 Mg. Organ odwoławczy wskazał także, że strona w toku niniejszego postępowania w żaden sposób nie wykazała, aby ilość odpadów miałaby być inna niż ustalona w poprzednim postępowaniu, na podstawie dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu. Okres za jaki w niniejszej sprawie została ustalona opłata również nie budzi wątpliwości, gdyż już w dniu 17 kwietnia 2015 r. wszczęto postępowanie w sprawie nakazania usunięcia odpadów, a zebrane w toku tego postępowania, jaki i niniejszego, dowody nie wskazują aby przez okres za jaki wymierzono zaskarżoną decyzją ilość odpadów była mniejsza niż przyjęta jako podstawę ustalenia opłaty, tj. 150000 Mg. Wysokość opłaty zaś wynika z Obwieszczenia Ministra Środowiska Ministra Środowiska z dnia 11 sierpnia 2014 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2015 (Dz. U. poz. 1875; załącznik nr 2 tabela lp. 861) oraz określonej liczby dni i współczynnika 0,7. Takie wyliczenie opłaty odpowiada treści art. 293 ust. 3 ustawy Prawa ochrony środowiska i daje wynik 243 485 577 750,00 zł (365 dni x 12.67zł/Mg x 150000,00 Mg). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W zakresie zarzutów związanych z naruszeniem art. 10 k.p.a., to organ I instancji zawiadomił stronę pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Strona z tego prawa nie skorzystała. Organ I instancji dysponował materiałami postępowania przed Zarządem Dzielnicy [...] i nie było przeszkód, aby strona się z nimi zapoznała i wypowiedziała. Dodatkowo stronie znane były te dowodowy, o czym świadczy szerokie odniesienie się do poszczególnych dokumentów w odwołaniu. Nie można więc dostrzec tu naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu. Odnośnie braku precyzyjnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to organ II instancji nie dostrzega takich braków. W decyzji wskazano mające zastosowanie w sprawie przepisy. Organ wprawdzie lakonicznie odniósł się do stanu faktycznego sprawy, jednak ustalenia na podstawie których wydano decyzje mają oparcie w zebranych dowodach, co do których szczegółowo odniósł się organ odwoławczy, sanując w tym zakresie braki decyzji organu I instancji. Z tego powodu naruszenie w tym zakresie nie ma wpływu na wynik sprawy. Co do zarzutu, że nie wszystkie ruchomości na przedmiotowej nieruchomości są odpadami, to zebrany materiał dowodowy to potwierdza - stwierdzono występowanie materiału budowlanego w postaci piasku. Jednakże przedmiotem decyzji nie był ten materiał, a jedynie ustalona wielkość odpadów. Substancje pozyskane w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej przez stronę są odpadami. Skoro przedmiotowa ziemia jest zmieszana z odpadami budowlanymi i pochodzi z prowadzonej działalności gospodarczej, to jest odpadem. W postępowaniu nie wykazano, że składowana ziemia, w wyniku jej przetworzenia, stała się niejako "czysta", stanowiąc wprost materiał budowlany. Dodatkowo w grę wchodzą dokonane już wiążąco ustalenia na potrzeby wydania decyzji nakazującej usunięcie tego samego materiału, właśnie jako odpad. Organ wskazał, że w toku postępowania Strona nie podała konkretnych faktów i okoliczności, które by doprowadziły Organ do odmiennych ustaleń. K. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. zakwestionowała ustalenia organu. Skarżąca w uzasadnieniu przedmiotowej skargi zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 1,2 i 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r., poz. 701 dalej: ustawa o odpadach) przez uznanie wszystkich ruchomości na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] za odpady. Strona skarżąca zwróciła uwagę na naruszenie art. 275 i art. 276 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, że skarżąca korzystała ze środowiska i jest zobowiązana do ponoszenia podwyższonej opłaty z tego tytułu, podczas, gdy na terenie ul. [...] Skarżąca nie gromadziła odpadów i nie była podmiotem korzystającym ze środowiska. Poza tym skarżąca podniosła, że Organ w sposób nieprawidłowy ustalił ilość rzekomych odpadów, nie wykonał w tym zakresie żadnych pomiarów ilości rzekomych odpadów i ustalił opłatę podwyższoną bez tych pomiarów, co spowodowało, że naruszył swoim działaniem art. 288 ust. 1 pkt 1 i art. 288 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W skardze zarzucono również naruszenie przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego wnioskowanego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy związanych z wydaniem innych decyzji. Ponadto Skarżąca podniosła także brak dowodu z opinii biegłego, brak stosownych pomiarów w terenie oraz nieprawidłowe ustalenie ilości odpadów. Wobec powyższego skarżąca wniosła io uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1032, ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga w niniejszej sprawie jest zasadna, albowiem zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż nienależycie wyjaśnił sprawę. Należy w szczególności uznać za całkowicie niezasadne twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż w niniejszej sprawie nie było potrzebne dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w treści odwołania, w szczególności w zakresie ustalenia mas składowanych odpadów. W ocenie Sądu organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim organ odwoławczy nie ustalił w sposób przekonywujący ilości odpadów zgromadzonych na nieruchomości usytułowanej przy ul. [...] w [...], co ma wpływ na wysokość opłaty podwyższonej. Zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm., dalej p.o.ś. opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Z art. 275 p.p.ś. w związku z art. 3 pkt 20 p.o.ś. wynika, że do ponoszenia tych opłat są zobowiązane podmioty korzystające ze środowiska. Sytuację korzystania ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji reguluje art. 276 ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Na podstawie art. 293 ust. 2 p.o.ś. magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska. Należy również zauważyć, że wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów (art. 274 ust. 5 p.o.ś.). Jak wynika z akt sprawy organ swoje ustalenia faktyczne oparł jedynie na ustaleniach dokonanych w innym postępowaniu w sprawie nakazania usunięcia odpadów z nieruchomości. Decyzja w tym przedmiocie była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z 29 marca 2017 r., sygn. IV SA/Wa 2710/16 uznał, że decyzja i stan faktyczny ustalony w postępowaniu o nakazaniu usunięcia odpadów jest prawidłowe. Należy wskazać jednak, że Sąd nie kwestionuje możliwości korzystania z ustaleń poczynionych w innych postępowaniach, zwłaszcza postępowaniach bezpośrednio dotyczących skarżącej. Jednak należy mieć na uwadze, że ustalenia – które kwestionowane są w niniejszej sprawie, tj. w sprawie ustalenia opłaty podwyższonej – nie wszystkie były analizowane i były niezbędne do wydania decyzji w sprawie usunięcia odpadów. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji kolejnym elementem mającym wpływ na wysokość opłaty jest ustalenie ilości zgromadzonych na działce odpadów. W ocenie Sądu organ tej istotnej kwestii w sposób przekonywujący nie rozważał, ani stan faktyczny sprawy bezspornie tej ilości nie wskazuje. Należy wyjaśnić, że nie kwestionowane jest w sprawie, że odpady na działce były nielegalnie magazynowane przez skarżącą jako posiadacza odpadów, bez wymaganego zezwolenia, jednak ilość tych odpadów, która jest niezbędna do ustalenia wysokości opłaty podwyższonej nie została w sposób prawidłowy ustalona. Z akt sprawy wynika, że organ oparł się na ustaleniach przyjętych ww. wyroku WSA, w którym nie wskazano ilości odpadów, a jedynie stwierdzono, że hałdy ziemi składowane na terenie nieruchomości, których posiadaczem jest skarżąca stanowią odpady, co również potwierdza opinia A. R. ze stycznia 2016 r. Powyższa opinia na str. 4 wskazuje, że "ocenia się, że zgromadzona ilość mas ziemnych podana w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] oszacowana w dniu [...] maja 2015 r. na 150.000 wzrosła i wynosi obecnie wynosi 170000 do 180000 Mg, a ilość piasku utrzymuje się na tym samym poziomie i wynosi 5000 Mg." Z opinii biegłego nie wynika zatem, na jakiej podstawie (brak jakichkolwiek wyliczeń), że po pierwsze odpady stanowiły wielkość 150 000 Mg, jak i to, że ich wielkość wzrosła. Podobnie w decyzji (nr 3/O/2016), do której odwołuje się opinia, zostało jedynie wskazane, że z maila pracownika obsługującej firmę w kwestiach związanych z ochroną środowiska wynika, że na terenie znajduje się ok. 150 000 Mg ton Ziemi i ok. 5000 Mg piasku. Należy wskazać, że z pisma [...], na które powołuje się organ w powyższej decyzji, a następnie biegły - wynika jedynie, że na terenie przy ul. [...] w [...] znajduje się ok. 150 000 Mg ton Ziemi – a nie odpadów - jak to przyjął organ, i ok. 5000 Mg piasku. Tej kwestionowanej okoliczności nikt w toku postępowania nie weryfikował, pomimo, że skarżąca na każdym etapie postępowania wskazywała, że zgromadzone ruchomości nie stanowią odpadów. Słusznym jest również stanowisko skarżącej odnośnie nieprawidłowego potraktowania części dokumentów zawartych w aktach sprawy jako dowodów w sprawie, w zakresie zwłaszcza ustalenia ilości mas odpadów. Przede wszystkim należy tutaj zwrócić uwagę na sprawozdanie z czynności detektywistycznych z dnia 30 kwietnia 2015 r., z treści którego jedynie wynika, że przy ul. [...] w [...] we wskazanych dniach pojazdy ciężarowe firmy Skarżącej zwożą ziemię na działkę z placu budowy przy ul. [...] w [...]. Przy czym należy wskazać, że także w tym piśmie wskazano jedynie na "zwożoną ziemię" a nie odpady i nie wskazano ich ilości. Organ w toku postępowania w przedmiocie usunięcia odpadów z nieruchomości tego nie weryfikował. Zatem w związku z tym, że okoliczność ta nie została w sposób wyczerpujący i przekonywujący przedstawiona w tamtym postępowaniu, organ w sytuacji kwestionowania przez stronę ilości odpadów nie mógł poprzestać na tych ustaleniach, tylko powinien w tym zakresie podjąć czynności weryfikacyjne. W tym zakresie – przede wszystkim wobec wniosków strony podniesionych w odwołaniu – powinien rozważyć rozpatrzenie nowych dowodowych. Czego jak wynika z akt sprawy nie uczynił, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego ograniczenie się w zakresie kwestionowanych mas odpadów do ustaleń wyłącznie wskazanych w poprzedniej decyzji powinno być ocenione jako niewypełnienie obowiązków organu określonych w art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Powyższe zatem jednoznacznie stanowi, że SKO powinno było wezwać i przesłuchać wskazanych w odwołaniu świadków i ewentualnie rozważyć powołanie biegłego, które rozstrzygnie wątpliwości w sprawie. Powyższe działanie organu godzi w zasady wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego, a przede wszystkim godzi w zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 k.p.a. Wskazana zasada nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jak wyjaśniają przedstawiciele doktryny prawa administracyjnego, prawidłowe załatwienie sprawy indywidualnej jest uwarunkowane oparciem rozstrzygnięcia na prawidłowo ustalonych, tzn. obiektywnie istniejących, oraz właściwie ocenionych okolicznościach faktycznych (tak A. Kędziora w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 4., 2014 r., Legalis). SKO natomiast wbrew powyższej zasadzie, nie wyjaśniło dokładnie stanu faktycznego sprawy, w tym zgodnie z wnioskami zawartymi w odwołaniu. Ponadto wbrew art. 77 § 1 k.p.a. nie dokonało wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i tym samym wbrew art. 80 k.p.a., wadliwie oceniło, że okoliczności zostały wykazane, pomimo że w ocenie Sądu, jedynie na podstawie wybiórczo przyjętych w sprawie dowodów. SKO zawęziło zakres analizy sprawy i poprzestało na przyjęciu zgromadzonych w toku postępowania przed organem I instancji dowodów i pełnej akceptacji wyrażonego przez ten organ stanowiska. Tymczasem rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. SKO zatem winno było zbadać wszelkie wątpliwości podnoszone przez skarżącą spółkę, tym samym samodzielnie przeprowadzić bądź zlecić organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego (art. 136 k.p.a.). W sytuacji gdy organ II instancji orzekając wziął pod uwagę jedynie kwestionowany materiał dowodowy z innego postępowania, nie przeprowadzając ustaleń własnych, jak i nie uwzględniając żadnych wniosków zgłaszanych przez skarżącą, uznać należy, że postępowanie przeprowadzone zostało w sposób nie spełniający wymogów art. 7, art. 8, art. 11 i 77 k.p.a., a wymierzenie opłaty podwyższonej we wskazanej wysokości za przedwczesne. Wobec tego organ odwoławczy ponownie rozpatrzy odwołanie i rozważy zasadność rozpatrzenia wniosków dowodowych, jak i dokonana rzetelnych ustaleń w zakresie ilości odpadów zgromadzonych na działce, które będą stanowiły podstawę wymierzenia opłaty podwyższonej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.