IV SA/Wa 3612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. znak:[...] w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić wniosek. M. B. wniósł do Sądu skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] października 2015 r., którą - po rozpoznaniu odwołania M. B. od decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. znak:[...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego – organ umorzył postępowanie odwoławcze. Wraz ze skargą skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W obszernym uzasadnieniu tego wniosku skarżący podniósł, że wstrzymanie obu aktów ma służyć temu, aby inwestor – Powiatowy Zarząd Dróg w [...], nie kontynuował działań zmierzających do realizowania planowanego przedsięwzięcia, albowiem realizacja tego przedsięwzięcia wywoła trudne do odwrócenia skutki oraz rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronom postępowania (w tym także skarżącemu) szkody o znacznych rozmiarów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego, o ile podlega wykonaniu. W wyjątkowych zaś przypadkach, przedmiotem takiego rozstrzygnięcia mogą być inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy". Istotne jest zatem ustalenie czy zachodzi tożsamość spraw. W orzecznictwie przyjmuje się, że ustawodawca w powołanym przepisie odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym. Tożsamość sprawy wyznaczać więc będą elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, tj. identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2009 r. sygn. akt II OZ 929/09, wskazane orzeczenie oraz orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na kanwę rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego ma charakter rozstrzygnięcia procesowego i nie jest aktem podlegającym wykonaniu. Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wówczas osiągnięcie stanu zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie, a więc wykonanie aktu administracyjnego, jest możliwe poprzez dobrowolne bądź w trybie przymusu państwowego (egzekucji) podporządkowanie się do rozstrzygnięcia. Nie budzi więc wątpliwości, że decyzja umarzająca postępowania odwoławcze nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 października 2008 r. sygn. akt II OZ 1052/08, 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OZ 1745/15). Dalej, odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie również decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. w sprawie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz wnoszenia obiektów budowlanych i wykonywanie innych robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią – w międzywalu rzeki [...] i potoku [...] ([...]), w związku z realizacją inwestycji pod nazwą "[...]", Sąd stwierdził, że decyzja ta nie mieści się w granicach sprawy. Kwestia udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oraz kwestia uprawnienia do występowania w charakterze strony w postępowaniu odwoławczym prowadzonym w tym przedmiocie, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego jest zbadanie przez organ zachowania przez inwestora ustawowo zakreślonych warunków dla legalnego prowadzenia inwestycji. Tymczasem w zaskarżonej decyzji materia ta w ogóle nie była badana, bowiem Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, iż osoba składająca odwołanie od decyzji udzielającej pozwolenie wodnoprawne nie posiada przymiotu strony postępowania. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co powoduje, że decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.