IV SA/Wa 3654/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu. W niniejszej sprawie R. M. w dniu 22 grudnia 2015 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od całości kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu). Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt sprawy wynika, że skarżący znajduje się w skomplikowanej sytuacji życiowej. Jest osobą chorą i bezdomną. Wnioskodawca od 2 czerwca 2015 r. pozostaje pod opieką [...] - ośrodka sprawującego długoterminową opiekę nad przewlekle chorymi i jadłodajni dla bezdomnych (poprzednio mieszkał w [...] w B. k. P.). R. M. pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 681 zł., nie posiada majątku, przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Stwierdzono, co następuje: Złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z drugą z wymienionych sytuacji mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skarżący z uzyskiwanych dochodów nie jest w stanie ponieść wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Zasadne jest zatem uwzględnienie w całości wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Biorąc to wszystko od uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.