IV SA/Wa 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. E. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia M. E. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] obręb [...], gmina R., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy projekt został przesłany do uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. wraz z załącznikami przez Wójta Gminy R. przy piśmie z dnia 28 lipca 2014 r. Uzasadniając swoje negatywne stanowisko organ pierwszej instancji stwierdził, że działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, a przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy pozostaje w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), tj. narusza zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie organ pierwszej instancji ustalił, że w omawianej sprawie nie można zastosować żadnego z odstępstw wymienionych w powyższym akcie prawa miejscowego. Rozpatrując zażalenie wniesione przez M. E., organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym mającym za przedmiot zbadanie zgodności przedstawionego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu z przepisami z zakresu ochrony przyrody, należy przede wszystkim odwołać się do regulacji zawartej w Rozporządzaniu Nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ odwoławczy wskazał, że zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej ma zastosowanie w omawianej sprawie. Z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 19 sierpnia 2014 r. oraz z map zamieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym GEOPORTAL (www.qeoportal.qov.pl) wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie w granicach określonych nieprzekraczalną linią zabudowy znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegowej zbiorników wodnych znajdujących się na działkach oznaczonych nr ew. [...] oraz częściowo od [...]. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że odległość od zbiornika wodnego znajdującego się na działce oznaczonej nr ew. [...] (w protokole oględzin - obiekt nr 4) oraz od obiektów nr 1 i 3, nie przekracza 100 m od granicy działki przeznaczonej pod zainwestowanie. Załączone do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz do zażalenia mapy potwierdzają powyższe ustalenia. Organ drugiej instancji wskazał, że mapa udostępniona z Urzędu Gminy R. wskazuje, że na działkach nr ew. [...] znajdują się nieużytki - N. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ustawodawca formułując zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie wskazał jednoznacznie do jakich "innych zbiorników wodnych" ma się on odnosić. W ocenie organu odwoławczego omawiany zakaz będzie miał zastosowanie w przypadku każdego zbiornika wodnego niezależnie od tego, czy stanowił on będzie zbiornik naturalny czy sztuczny lub zbiornik stale wypełniony wodą czy też okresowo wysychający. Zatem do innych zbiorników wodnych należy zaliczyć również zbiorniki, które w ewidencji gruntów mogą być oznaczone jako np. nieużytki (N) - co ma miejsce w omawianej sprawie czy użytki ekologiczne (E), a które de facto w terenie stanowią małe obiekty hydrograficzne z ukształtowaną linią brzegową. Zgodnie z regułą języka potocznego zbiornik wodny w przeciwieństwie do cieku, jest wodą stojącą, zajmującą naturalne lub sztucznie wytworzone zagłębienia terenu. Zbiornikiem wodnym jest również zbiornik, w którym woda występuje sporadycznie, są to zbiorniki okresowe, wypełnione wodą tylko w porze deszczowej, po wiosennych roztopach lub w okresach występowania wysokich stanów wód gruntowych (por. Bajkiewicz - Grabowska E., Mikulski Z., Hydrologia ogólna, PWN, 2005, Warszawa). W tym miejscu organ odwoławczy, dla potwierdzenia swojej tezy powołał się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1530/11) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, (wyrok z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 343/12). Zdaniem organu odwoławczego należało wyjaśnić, czy nie zachodzą jednocześnie okoliczności wyłączające stosowanie powyższego zakazu, wymienione w Rozporządzeniu Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W ocenie organu drugiej instancji niemożliwym jest zastosowanie w przedmiotowej sprawie odstępstwa od zakazu, stanowiącego, iż zakaz ten nie dotyczy urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Planowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym. Urządzenia wodne, to zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.): "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (...)". Inwestycja ta nie może być w opinii Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej. Budynek mieszkalny nie może zostać zaliczony do grupy obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej ani rybackiej. Odnośnie odmowy zastosowania przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 powyższego Rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym wymieniony przepis nie mógł znaleźć zastosowania. Zgodnie z treścią § 4 ust. 5 pkt 1 zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją rozbieżności czy dwa przewidziane powyższym przepisem wyjątki należy traktować łącznie, czy też do zastosowania odstępstwa wystarczające jest spełnienie tylko jednej z dwóch przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.09.2012 r. sygn. akt II OSK 2091/11, wyraził pogląd, iż oba warunki muszą zostać spełnione łącznie. W ocenie organu odwoławczego za taką wykładnią przemawia użycie przez prawodawcę lokalnego spójnika "oraz", a także konstytucyjny zakaz subdelegacji, zgodnie z którym organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji innemu organowi (art. 94 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Gdyby bowiem przyjąć, że wystarczy określenie w studium przedmiotowego obszaru jako zwartej zabudowy to w rzeczywistości o tym, czy obowiązuje zakaz decydowałaby rada gminy. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody tylko sejmik województwa (wcześniej Wojewoda) upoważniony został do określenia obszaru, gdzie zakaz obowiązuje lub nie. Ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. (tekst Studium dostępny w Biuletynie informacji publicznej Urzędu Gminy R. [...]), wynika że działka przeznaczona pod zainwestowanie nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy, oznaczonej na rysunku studium jednolitym kolorem ciemnobrązowym bez faktury. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. nie określa żadnych obszarów rozwoju i koncentracji funkcji osadniczych i gospodarczych dla działki objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, że teren wokół planowanej inwestycji nie ma charakteru zabudowy zwartej również w sensie faktycznym. Jak bowiem wynika z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz ze zdjęć satelitarnych/lotniczych i mapy topograficznej dostępnych na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl wiele okolicznych działek nie jest w ogóle zabudowanych (np. działka nr ew. [...]). Z protokołu oględzin wynika, że z działek przyległych w stosunku do działki inwestycyjnej zabudowana jest jedynie działka nr [...]. Powyższa zabudowa tj. altana nie jest wykazana na mapach stanowiących załączniki do projektu decyzji o warunkach zabudowy. W omawianej sprawie nie jest obecnie możliwe również wyznaczenie linii zabudowy od linii brzegowej zbiorników wodnych w rozumieniu § 4 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ze względu na usytuowanie zabudowanej działki przyległej względem działki przeznaczonej pod zainwestowanie. Zdaniem organu odwoławczego w omawianej sprawie nie można zastosować dwóch pozostałych odstępstw od omawianego zakazu wymienionych w pkt 2 i 3 § 4 ust. 1 Rozporządzenia Wojewody [...]. Odstępstwo zawarte w § 4 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dotyczy uzupełnień zabudowy siedlisk rolniczych w zakresie obiektów niezbędnych do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Działka oznaczona nr ew. [...] jest niezabudowana. W omawianej sprawie nie znajduje zastosowania również żadne z odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody tj.: 1/ wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 2/ prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; 3/ realizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ odwoławczy wskazał, że powoływane przez skarżącą zabudowania na działkach sąsiednich pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. E., wskazując, że działka od strony rowu melioracyjnego wynosi 136 m, w środku 118 m. Zachowując wszystkie parametry geodezyjne i budowlane tj. 6 m od jezdni, 4 m od sąsiada zachowana zostanie odległość od linii brzegowej minimum 102 m. Skarżąca podkreśliła, że na tym terenie sąsiedzi "postawili" budynki. Ponadto w centrum wsi budowane są domy nad samym jeziorem, a odległość wynosi 50 m. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na terenie formy ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 60 ust. 1 i 1a) stanowi, że projekty decyzji o warunkach zabudowy uzgadnia się z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2009r, Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w art. 6 ust. 1 pkt 4) przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Stąd dla wszelkiej działalności inwestycyjnej na działce w obszarze chronionego krajobrazu konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony przyrody. Organ odmawiając uzgodnienia trafnie powołał się na zapisy Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), gdyż ten akt jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zasługuje na pozytywne uzgodnienie, gdyż realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do naruszenia zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 powyższej uchwały. Z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2014 r. oraz map zamieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym GEOPORTAL (www.qeoportal.qov.pl) wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie w granicach określonych nieprzekraczalną linią zabudowy znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegowej zbiorników wodnych znajdujących się na działkach oznaczonych nr ew. [...] oraz częściowo od [...]. Załączone do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz do zażalenia mapy potwierdzają powyższe ustalenia. W ocenie Sądu - z uwagi na objęty projektem decyzji rodzaj inwestycji (budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego) - odstępstwa od zakazu z § 4 ust. 1 pkt 8 powyższej uchwały nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Rację ma organ odwoławczy, że: - po pierwsze, planowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym, ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej; - po drugie, nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych; - po trzecie, nie dotyczy siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu; Jednakże zdaniem skarżącej działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się w obszarze powyższej 100 m od linii [...] oraz "innych zbiorników wodnych" znajdujących się na działkach ew. [...]. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się protokół z dnia [...] sierpnia 2014 r. z przeprowadzenia oględzin działki nr [...] (działka inwestycyjna) oraz terenu sąsiedniego. Z powyższego protokołu wynika, że przedmiotowa działka położona jest nad [...] (brzeg [...] porośnięty jest szuwarem trzcinowym i zadrzewiem olchowym), natomiast od strony południowej rozciąga się teren podmokły z dołami potorfowymi wypełnionymi wodą (teren porośnięty jest roślinnością charakterystyczną dla terenów podmokłych) czyli teren "innych zbiorników wodnych" oznaczonych w niniejszej sprawie w ewidencji gruntów jako nieużytki (N). Są to - jak słusznie wskazał organ - małe obiekty hydrograficzne z ukształtowaną linią brzegową. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2014 r. , sygn. akt II OSK 2380/12 oznaczenie gruntu w ewidencji gruntów i budynków określonym symbolem i zakwalifikowanie go do określonej kategorii użytków gruntowych nie oznacza, że na obszarze oznaczonym symbolem N nie może istnieć zbiornik wodny. Należy bowiem zaznaczyć, że wykładnia przepisów prawa z zakresu ochrony przyrody musi uwzględniać cel ich ustanowienia i zasady przyjęte w ustawie o ochronie przyrody. Ponadto w świetle art. 2 ust. 1 i 2 tejże ustawy ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, a celem tej ochrony jest m.in. utrzymywanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów, ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody. Natomiast obowiązkiem organów administracji publicznej, a także innych podmiotów jest stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym. Z powyższych unormowań wynika, że ochronie podlega istniejący stan walorów przyrodniczych, który, nie musi pokrywać się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stanowią, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Natomiast, w odniesieniu do ochrony przyrody dane te, oczywiście mogą być również wykorzystywane, lecz nie można przypisać im charakteru wyłącznie rozstrzygającego. Podkreślić należy, że działka przeznaczona pod zainwestowanie w granicach określonych nieprzekraczalną linią zabudowy znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegowej zbiorników wodnych znajdujących się na działkach oznaczonych nr ew. [...] oraz częściowo od [...], a skarżąca na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że działka znajduje się poza linią 100 m. Zakazy wprowadzone na podstawie uchwały mają służyć przede wszystkich ochronie obszaru, którego dotyczy uchwała, a nie poszerzać zakres swobody inwestowania na tym terenie. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., o ochronie przyrody "obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych". Z definicji tej wynika, iż chodzi tu o ochronę terenów wyróżniających się krajobrazowo, o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowych ze względu na: 1) możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub 2) pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jezior ma służyć przede wszystkim ochronie tego terenu. W ocenie Sądu, wyjątki od zakazów dotyczących ochrony obszarowej muszą być interpretowane wąsko, a nie rozszerzająco, gdyż w przeciwnym przypadku łagodziłyby reżim prawny ochrony obszaru chronionego krajobrazu. W literaturze wyrażono pogląd, że ochrona obszarowa, polega na wyznaczeniu fragmentów przestrzeni, wartościowych ze względu na występujące gatunki roślin, zwierząt oraz ich układy biocenotyczne oraz walory krajobrazowe, jako poddanych dodatkowym rygorom prawnym, najczęściej w postaci określonych zakazów mających zabezpieczyć przetrwanie tak wskazanych przedmiotów ochrony (J. Stelmasiak, D. Lebowa, Obszar specjalny w prawie ochrony przyrody. Zagadnienia ogólne, [w:] D. Kopeć, N. Ratajczyk, Prawo ochrony przyrody stan obecny, problemy, perspektywy, Łódź 2008, s. 109). Dlatego słusznie organ w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100 m od linii brzegu [...], w konsekwencji słusznie uznał, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...], gmina R. Okoliczności te zostały szczegółowo zbadane przez organ odwoławczy, który w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyraźnie wykazał, że charakter inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie może przemawiać za zastosowaniem odstępstw od zakazu określonego w § 4 ust 1 pkt 8 powyższej uchwały. Sąd w pełni podziela argumentację przestawioną w tym zakresie przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. Wobec tak przedstawiającego się stanu rzeczy nie można skutecznie zarzucić organowi wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów, w tym i tych przywołanych w skardze. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznał sprawę z należytą starannością i wnikliwością, na podstawie całokształtu materiału dowodowego prawidłowo ocenił okoliczności sprawy, wyprowadził z nich stosowne wnioski i wydał rozstrzygnięcie. Zaś w jego uzasadnieniu w sposób przekonywujący wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, co w konsekwencji odpowiada także wymogom art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa. Odnosząc się wskazanych w skardze zarzutów dotyczących działań inwestycyjnych na działkach sąsiednich to zauważyć należy, że każde postępowanie administracyjne jest postępowaniem indywidualnym i organ administracji rozstrzygający indywidualną sprawę nie jest związany innymi rozstrzygnięciami podjętymi w sprawach podobnych, albowiem w każdej nowej sprawie może nastąpić odmienna interpretacja stanu faktycznego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1799/07 fakt podjęcia określonych decyzji administracyjnych w sprawach podobnych przez ten sam organ, nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku rozstrzygania kolejnych spraw w identyczny sposób albowiem każda sprawa jest sprawą indywidualną i rozstrzygana jest w sposób odrębny. Ponadto powoływanie się na inne decyzje administracyjne wydane w podobnych sprawach nie jest argumentem bezwzględnie narzucającym organowi podjęcie określonego rozstrzygnięcia, albowiem przecież rozstrzygnięcia te pomimo występowania w obrocie prawnym nie muszą być przecież prawidłowe, W świetle powyższego Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 ppsa - orzeczono jak w sentencji wyroku.