IV SA/Wa 37/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat,, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżonym aktem Minister Infrastruktury i Budownictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] grudnia 2016 r., którym umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] sierpnia 1961 r., o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej katastralnie jako parcele nr [...] i nr [...], zapisanej w księdze wieczystej, jako współwłasność spadkobierców p. J. P. Organ administracji przywołał następujące uwarunkowania prawne i faktyczne sprawy: - orzeczeniem z 1961 roku, zwanym dalej "decyzją o wywłaszczeniu", przejęto za odszkodowaniem część nieruchomości, - decyzją z [...] sierpnia 1996 r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu; wyrokiem z [...] stycznia 1998 r. (sygn. akt [...]) Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę na to rozstrzygnięcie, - decyzją z [...] maja 2001 r., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu; rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] września 2001 r., - decyzją z [...] marca 2003 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność zezwolenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] kwietnia 1958 r. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w [...], między ulicami [...], [...] i [...], stanowiącej własność po J. P., zwanego dalej "zezwoleniem na zajęcie", - wyrokiem z [...] czerwca 2003 r. (sygn. akt [...]) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] września 2001 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu wskazując, że stan prawny sprawy uległ zmianie wskutek wydania decyzji z [...] marca 2003 r. którą stwierdzono nieważność decyzji o zajęciu; Sąd wskazał, że - w aktualnym stanie - ocena prawna, wyrażona w decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1998 roku oraz w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt [...], nie wiąże sądu administracyjnego w zakresie skutków prawnych, wywołanych decyzją z 2003 roku o stwierdzeniu nieważności zezwolenia na zajęcie, - decyzją z [...] października 2003 r., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast umorzył postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z [...] maja 2001 r.; wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, został bowiem wycofany, - postanowieniem z [...] stycznia 2004 r., Minister Infrastruktury wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1996 roku zaś decyzją z [...] kwietnia 2008 r. Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1996 roku, została wydana z naruszeniem prawa; nie uchylił jej jednak, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło 5 lat; decyzją z [...] listopada 2009 r., Minister Infrastruktury utrzymał to orzeczenie w mocy, - pismem z 7 lutego 2012 r. p. B. P., zwana dalej "Wnioskodawcą", zażądała stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu, postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił wszczęcia postępowania; postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał je w mocy, - wyrokiem z [...] lutego 2014 r. (sygn. akt [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił postanowienia organów obu instancji, - jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych, wyrażona w art. 16 § 1 K.p.a.; decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne; uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych, - w przedmiotowej sprawie, wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ badał prawidłowość umorzenia postępowania w przedmiocie oceny legalności decyzji o wywłaszczeniu, - sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu jest rozpatrywana w związku z wyrokiem o sygn. akt [...], którym uchylono postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanego orzeczenia; w uzasadnieniu wyroku podzielono wykładnię sformułowaną w orzeczeniu o sygn. akt [...], że stan prawny, związany z oceną wyrażoną w wyroku o sygn. akt [...], uległ zmianie w skutek wydania decyzji z 2003 roku, którą stwierdzono nieważność zezwolenia na zajęcie; w tym stanie prawnym, dokonana w sprawie ocena prawna nie wiąże w zakresie skutków prawnych, wywołanych decyzją z 2003 roku; ponadto Sąd zobowiązał organ do wyjaśnienia wpływu stwierdzenia nieważności zezwolenia na zajęcie na ocenę decyzji o wywłaszczeniu, w kontekście wad kwalifikowanych, w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a., - w przedmiotowej sprawie, po wydaniu wyroku o sygn. akt [...], w którym Sąd wskazał, że zmianie uległ stan prawny, w związku z decyzją z 2003 roku, Wnioskodawca wycofał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu i złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 1996 roku, - wypełniając wytyczne wyroku o sygn. akt [...], organ stwierdził, że kwestia wpływu decyzji z 2003 roku o stwierdzeniu nieważność zezwolenia na zajęcie nieruchomości na ocenę legalności decyzji o wywłaszczeniu, została już szczegółowo określona w decyzji Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2008 r., wydanej w postępowaniu wznowieniowym, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 1996 roku; mianowicie - w uzasadnieniu decyzji z 2008 roku - wskazano, że wycofanie z obrotu prawnego, decyzją z 2003 roku, zezwolenia na zajęcie oznacza, że cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany przed wydaniem orzeczenia o wywłaszczeniu bez tytułu prawnego inwestora do nieruchomości; zatem w sprawie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 8 K.p.a.; nie uchylono jednak decyzji z 1996 roku, a jedynie stwierdzono, że została ona wydana z naruszeniem prawa, gdyż od dnia jej doręczenia minęło 5 lat; w świetle orzecznictwa sądowo – administracyjnego, decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowi podstawę wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Gd 323/12 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - powyższe oznacza, że decyzja z 1996 roku, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu, nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, jako ostateczna; co za tym idzie dokonana w niej ocena, wiąże organy administracji państwowej, - tym samym orzekanie w tej samej sprawie byłoby niedopuszczalne; w myśl art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; z przepisu tego wynika jednoznacznie zakaz orzekania przez organy w tej samej sprawie dwukrotnie, o ile wcześniejsze, ostateczne rozstrzygnięcie pozostaje w obrocie prawnym, - nie zostało z niego wyeliminowane w trybach przewidzianych w K.p.a. lub w ustawach szczególnych (art. 16 § 1 Kodeksu); wspomniany zakaz powoduje, że postępowanie, wszczęte kolejnym wnioskiem w sprawie już rozstrzygniętej, jest bezprzedmiotowe (wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 791/08 – dostępny w CBOSA), - skoro zatem, uznano stwierdzenie nieważności zezwolenia na zajęcie, jako okoliczność wypełniającą podstawę wznowienia, uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. – zgodnie, z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione - to okoliczność związana z wyeliminowaniem z obrotu zezwolenia na zajęcie była już analizowana i została uznana ostatecznym rozstrzygnięciem za wypełniającą przesłankę wznowienia, - oznacza to, że ta sama okoliczność nie może być obecnie podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji; ta sama okoliczność nie może wypełniać zarówno przesłanki wznowienia postępowania, jak i przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (tak np. wyrok WSA o sygn. akt VII SA/Wa 2437/14 – dostępny w CBOSA); oba te postępowania nadzwyczajne oparte są bowiem na zasadzie niekonkurencyjności; niekonkurencyjność trybów postępowania oznacza, że nie mogą one być stosowane zamiennie, gdyż każdy z nich jest ściśle związany z enumeratywnie wymienionymi wadami; przesłankami trybu wznowienia postępowania są wady występujące w danym postępowaniu; przesłankami trybu stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia są zaś wady dotyczące samego rozstrzygnięcia (tak: wyrok NSA o sygn. akt II GSK 1258/14 – dostępny w CBOSA), - podsumowując, skoro stwierdzenie nieważności zezwolenia na zajęcie, zostało uznane za wypełniające przesłankę wznowienia postępowania, nie może zarazem wypełniać również przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja z 1996 roku o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu; zatem orzekając w tej samej sprawie, należało umorzyć przedmiotowe postępowanie jako bezprzedmiotowe. W skardze zarzucono naruszenie art. 105 §. 1 K.p.a. W jej uzasadnieniu podniesiono: - w sprawie nie występuje bezprzedmiotowość postępowania, gdyż nie ma przeszkód, które uniemożliwiają wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, - organ administracji został zobligowany wyrokiem o sygn. akt [...] "do dokładnego wyjaśnienia jaki będzie wpływ decyzji ostatecznej z dnia [...].03.2003 r. na ocenę decyzji objętej postępowaniem nadzwyczajnym w kontekście wad kwalifikowanych w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Następnie w zależności od tego, jakie ustalenia zostaną dokonane, organ podejmie dalsze czynności zmierzające do merytorycznego zakończenia sprawy", - organ zignorował te wskazania uznając, że w sprawie występuje bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 §1 K.p.a.; nie było także przesłanki do umorzenia postępowania, na podstawie art. 105 § 2 K.p.a.; Wnioskodawca nie wycofał bowiem wniosku z 7 listopada 2012 r., o stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu, - w następstwie wydania zaskarżonego aktu, w obrocie prawnym dalej funkcjonuje orzeczenie, obarczone wadą kwalifikowaną, w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., wobec treści ówczesnych przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości; bezspornym jest, bowiem, że - w skutek wydania decyzji z 2003 roku, którą stwierdzono nieważność zezwolenia na zajęcie - odpadła podstawa prawna nabycia przedmiotowej nieruchomości w skutek wywłaszczenia, - powyższe stanowi rażące naruszenie prawa i stanowi podstawę do autokontroli, decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym w 2008 roku, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 1996 o odmowie stwierdzenia nieważności; - organ uznał, że kwestia wpływu decyzji z 2003 roku o stwierdzeniu nieważność zezwolenia na zajęcie nieruchomości na ocenę legalności decyzji o wywłaszczeniu, została już szczegółowo opisany w akcie z 2008 roku, wydanym w postępowaniu wznowieniowym, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 1996 roku; organ uznał, że orzekanie w tej samej sprawie jest niedopuszczalne (wobec art. 156 §1 pkt 3 K.p.a.), a postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem w sprawie już rozstrzygniętej jest bezprzedmiotowe; powołano się na powagę rzeczy osądzonej; nie zauważono jednakże, że naruszenie powagi rzeczy osądzonej zachodzi tylko do tego, co - w związku z podstawą prawną - stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; w przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja w powołaniu się na art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie został uwzględniony stan prawny po wydaniu decyzji z 1996 roku, który uległ zmianie; różny jest charakter i skutki prawne wydawanych decyzji w postępowaniu wznowieniowym a inne w decyzji o stwierdzeniu nieważności przez organ nadzorczy; są to różne tryby postępowania i podstawy prawne, - orzeczenie o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga merytorycznie sprawy a jest działaniem na zwłokę, paraliżującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy; od 1996 roku organ nadzoru, który przybierał różne nazwy nie wydał decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o wywłaszczeniu, która funkcjonuje w obrocie prawnym, pomimo wady kwalifikowanej, określanej w art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., istniejącej w dniu wydania orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Prawidłowo organ administracji zrekonstruował istotne w sprawie uwarunkowania formalne, w kontekście wydawanych już orzeczeń, jak i dokonał trafnej ich oceny prawnej. Sąd podziela generalnie argumentację organu. Wobec szczegółowego zreferowanie ponowne jej przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną, ze sformułowanym niżej jednym zastrzeżeniem, co do kwestii braku konkurencyjności trybów nadzwyczajnych. Odnosząc się do zarzutów Skargi wypada wskazać, co następuje. Trafnie organ upatruje przeszkody dla orzekania w sprawie, w pozostawaniu w obrocie prawnym, decyzji w przedmiocie wznowienia z 2008 roku, którą to dokonano oceny wpływu stwierdzenie nieważności zezwolenia na zajęcia na legalność decyzji o wywłaszczeniu. Orzeczenie to wydano wobec żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 1996 roku. Co wynika jednoznacznie z treści uzasadnienia decyzji z 2008 roku, przesłanką orzekania w sprawie były kwestie oceny wpływu stwierdzenie nieważności zezwolenia na zajęcie na decyzję o wywłaszczeniu. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie, zakończonej decyzją z 2008 roku, było jednoznacznie stwierdzenie, że wyeliminowanie z obrotu zezwolenia na zajęcie stanowi przesłankę wznowienia postępowania w sprawie nieważności, zakończonej decyzją z 1996 roku. Jednakże, wobec upływu stosownego czasu, postępowanie w przedmiocie nieważności nie może być wznowione. W takiej sytuacji należy uznać, że decyzja z 2008 roku ukształtowała stan prawomocności materialnej, co do oceny znaczenia wydania decyzji z 2003 roku o stwierdzeniu nieważności zezwolenia na zajęcie na możliwość procedowania w celu ewentualnego wyeliminowanie z obrotu decyzji o wywłaszczeniu, jako dotkniętej wadą nieważności, wobec stwierdzenia nieważności zezwolenia na zajęcie. Inne rozumienie stanu prawnego, ukształtowanego decyzją z 2008 roku, godziłaby w zasadę pewności prawa, wywodzoną jako jedną z podstawowych, z reguły państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Do czasu ewentualnego wyeliminowania z obrotu orzeczenia z 2008 roku organ administracji, jak i Sąd są związane wyrażoną w nim oceną. Zamyka to drogę procedowania nad wnioskiem z 2012 roku gdzie Strona, przywołując inną podstawę prawną (przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji), żąda oceny tego samego stanu faktycznego, który został oceniony, jako przesłanka wznowienia postępowania, zakończonego orzeczeniem z 2008 roku. Jest jej świadom, jak można wnosić z treści skargi także sam jej autor skargi, skoro wywodzi w niej expressis verbis potrzebę autokontroli decyzji z 2008 roku, co jednak nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Przeszkodą jest wprawdzie w tym przypadku wprost, powoływana też przez organ, zasada niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych. Strona nie żąda bowiem uruchomienia trybu nieważności w stosunku do samej decyzji z 2008 roku. Trafnie jednak konstatuje organ, że skoro określone zdarzenie - wydanie decyzji z 2003 roku i jej skutki prawne - zostało już ocenione, jako stanowiące podstawę dla wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej decyzją z 1996 roku, i przesądzono wówczas, co do meritum, jego wpływ na możliwość stwierdzenia nieważności samej decyzji o wywłaszczeniu, to nie może być ono ocenione później, jako przesłanka do ponownego procedowania w przedmiocie nieważności samej decyzji o wywłaszczeniu w kolejnym postępowaniu. Uprzednio bowiem przyjęto, że oceny tego zdarzenia można dokonać jedynie poprzez wznowienie postępowania, zakończonego decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności z 1996 roku w więc nie w drodze ponownego procedowania w przedmiocie nieważności samej decyzji o wywłaszczeniu. Takie rozumienie procedury akceptowała zresztą wówczas sama Strona, skoro wycofała ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności zaś wniosła o wznowienie. Obecnie przeszkodą w procedowaniu nie jest więc w istocie sama niekonkurencyjność trybów nadzwyczajnych lecz sensu stricte zasada powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), mając na uwadze prawomocność materialną decyzji z 2008 roku. Przeszkoda dla merytorycznego rozpoznania sprawy może stanowić zasadniczo podstawę odmowy wszczęcia postępowania, w myśl art. 61a K.p.a. Jednocześnie jednak prezentowany jest w judykaturze pogląd, że - o ile rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności wniosku wymagałoby dokonania wnikliwszych oceń, w tym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (to w kontekście określenia uwarunkowań formalnych, w świetle akt prowadzonych już wcześniej w danym przedmiocie spraw) - postępowanie administracyjne powinno zostać wszczęte, a – już po dokonaniu stosownych ustaleń, co do ujawnionych przeszkód - umorzone, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Przy tym, gdyby nawet w rozpoznawanej sprawie uznać, że - wobec formalnej przeszkody do procedowania w przedmiotowej sprawie - powinien był znaleźć w niej zastosowanie art. 61a K.p.a., samo wszczęcie postępowania, a następnie jego umorzenie, nie mogłoby być kwalifikowane, jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym świetle nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. Chybiona jest z kolei argumentacja skargi, gdzie wywodzi się obowiązek rozpoznania sprawy, co do meritum z treści wytycznych, sformułowanych wyroku o sygn. akt [...]. Zostały one skonstruowane wyłącznie w kontekście kwestii, które były w istocie przedmiotem rozważań Sądu w danej sprawie, co wynika z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano jednoznacznie, że przeszkodą dla procedowania w sprawie nie może być wydanie decyzji z 1996 roku, którą odmówiono już stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczenie. Wobec tego Sąd wskazał, że - generalnie - otwarta jest droga do rozpatrywania sprawy, co do meritum. Przedmiotem rozważań Sądu na danym etapie sprawy nie było przy tym jednak w ogóle zagadnienie, czy stosowną przeszkodą nie może być decyzja w przedmiocie wznowienia postępowania z 2008 roku, której wydanie jedynie w uzasadnieniu odnotowano. W takiej sytuacji nie sposób wywodzić związania organu, co do oceny skutków prawnych prawomocnej decyzji, mocą której oceniono skutki stwierdzenie nieważności zezwolenia na zajęcie – w myśl ostatecznego orzeczenia z 2008 roku mogło to generalnie stanowić podstawę wznowienie postępowania, zakończonego decyzja z 1996 roku, gdyby nie stosowny upływ czasu od jej wydania. Orzekając w sprawie organ administracji nie naruszył więc art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego nota bene w skardze nie przywoływano. Poza oceną Sądu jak i organu administracji jest z kolei podnoszona w skardze kwestia, że skutkiem interpretacji przyjętej przez organ jest pozostawienie w obrocie decyzji o wywłaszczeniu, która - zdaniem Wnioskodawczyni - jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością. O ile stan tego rodzaju faktycznie występuje. lecz jest następstwem upływu stosownych terminów, zakreślonych przez prawodawcę, co wynika z pozostającej w obrocie decyzji z 2008 roku, nie można tego uznać za sytuacją naganną. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.