IV SA/Wa 3729/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 90 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 95 ust. 1 pkt 3 i art. 99b pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz.U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. E. (poprzednio S. Y.) obywatela [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zakazie ponownego wjazdu na to terytorium i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana – od dnia wydania decyzji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [....] stycznia 2012 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek S. Y. o udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wojewoda [...] w dniu [...] lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydalenia S. Y. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zakazie ponownego wjazdu na to terytorium i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana – od dnia wydania decyzji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji odstąpił od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski przez cudzoziemca. Wojewoda wskazał, że dane cudzoziemca znajdują się w SIS, a dalszy jego pobyt stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Brak jest przesłanek do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany z uwagi na to, że wielokrotnie dopuścił się on naruszenia prawa i był karany przez sądy prawomocnymi wyrokami. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność uwzględnienia zasady proporcjonalności w odniesieniu do popełnionych przez cudzoziemca czynów karalnych i ewentualnych zagrożeń wynikających z jego pobytu w Polsce i określenie czy wydalenie go z terytorium Polski nie naruszałoby prawa do życia rodzinnego. W toku ponownego rozpatrywania sprawy Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazał orani I instancji informacje dot. cudzoziemca z klauzulą "zastrzeżone". Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wyłączył jawność tych dokumentów. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. ( [...]), orzekł o wydaleniu S. Y. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zakazie ponownego wjazdu na to terytorium i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana – od dnia wydania decyzji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż cudzoziemiec figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana trzema prawomocnymi wyrokami. Ponadto wobec cudzoziemca toczą się postępowania prowadzone przez Urząd Kontroli Skarbowej ( sygn. [...]), postępowanie przed Sądem Rejonowym [...] ( sygn. akt [...]), postępowanie w Prokuraturze Rejonowej w [...] ( sygn. akt [...]). Nadto cudzoziemiec został aresztowany i przebywa w Areszcie Śledczym w [...] pod nazwiskiem A. E.. Wojewoda [...] odnośnie zagrożenia cudzoziemca bezpieczeństwu publicznemu Wojewoda stwierdził, iż wprawdzie część wyroków orzeczonych wobec cudzoziemca uległa zatarciu, lecz nie ulega wątpliwości, że cudzoziemiec przez swoją wielokrotną karalność lekceważy obwiązujące w Polsce prawo, wprowadza w błąd organy administracji, dokonuje fałszerstw dokumentów, składa fałszywe oświadczenia i zeznania. Nadto cudzoziemiec nadal pozostaje w konflikcie z prawem, prowadzone są bowiem przeciwko niemu postępowania w sprawach karnych. W toku postepowania ustalono, że żona cudzoziemca obywatelka polska – A. G. wraz z ich wspólnym małoletnim synem W. od 2010 roku mieszka w [...], kontakty cudzoziemca z nią i synem są sporadyczne. Cudzoziemiec nie opiekuje się synem, nie łoży na jego utrzymanie, a żona deklaruje chęć rozwiązania małżeństwa poprzez złożenie pozwu rozwodowego. W tych okolicznościach, zdaniem organu, wydalenie cudzoziemca nie spowoduje konieczności opuszczenia przez jego żonę i syna terytorium Polski, bądź zerwania więzów rodzinnych, gdyż to już nastąpiło. Nie dojdzie tym samym do naruszenia prawa do życia rodzinnego cudzoziemca lub praw dziecka. Wielość dokonanych przez cudzoziemca przestępstw, uporczywe naruszanie prawa i lekceważenie jego zasad, w ocenie Wojewody [...], daje podstawę do stwierdzenia, że dalszy pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego stosowanie do art. 97 ust. 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, co wyłącza stosowanie art. 97 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy oraz art. 89 ust. 1pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W odwołaniu do tej decyzji pełnomocnik cudzoziemca zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 88 ust. 1pkt 5 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 513 ust.1 pkt 2 oraz art. 512 ustawi z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; art., 89 ust.1 ustawy o cudzoziemcach w. z art. 97 ust.1 pkt 1a oraz art. 97 ust. 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony w zw. z art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemkach w zw. z art. 513 ust.1 pkt 2 oraz art. 521 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz art. 8 ww. Konwekcji oraz naruszenie art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach; art. 8, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. i art. 73 i 74 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, iż rozpatrując sprawę uwzględnił materiał dowodowy zgromadzony w toku wszystkich postępowań dotyczących A. .E. (poprzednio S. Y.), w tym postępowań o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się oraz postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego uzyskano informację, że cudzoziemiec posługuje się dokumentem podróży wydanym dla A. E., ur. [...] października 1969 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ odmówił pełnomocnikowi skarżącego przeglądania dokumentów zwierających informacje niejawne z klauzulą "zastrzeżone", które zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Organ wskazał, iż z akt dotyczących A. E. (poprzednio S.Y.) wynika, że przebywał on na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] czerwca 2010 r. z uwagi na pozostawanie o dnia [...] lipca 2007 r. w związku małżeński z obywatelką polską – A. G. oraz sprawowaniem opieki na małoletnim synem – W., obywatelem polskim. Zezwolenie zostało mu udzielone na nazwisko S. Y.. W dniu [...] kwietnia 2010 r. cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z kolejnym wnioskiem o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Decyzja ta została decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2011 r. utrzymana w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2011 r. oddalił skargę na tę decyzję. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 września 2013r., sygn. akt II OSK 1922/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie oraz ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o przekazaniu ww. sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność uwzględnienia zasady proporcjonalności. W dniu [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...] orzekł ponownie o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Obecnie rozpatrywane jest odwołanie od tej decyzji. Ponadto w dniu [...] października 2010 r. A. E., posługujący się wówczas nazwiskiem S. Y. wystąpił do Wojewody [...] o zezwolenie na osiedlenie się w związku z tym, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską A. G.. Organ decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. odmówił cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1922/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarówno wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., jak i ww. decyzję organu II instancji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] ponownie orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia na osiedlenia się. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że cudzoziemiec, posługujący się danymi osobowymi – S. A. (A.), ur. [...] października 1969 r., [...], s. I. i T. w dniu [...] stycznia 1999 r. zawarł związek małżeński z E. J., ur. [...] sierpnia 1977 r. W związku z okolicznością pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się w Polsce. Jednakże z uwagi na fakt, że nie podał on we wniosku o udzielenie ww. zezwolenia, że był karany oraz, że toczy się wobec niego postępowanie karne, decyzją z dnia [...] marca 2005 r. ww. organ cofął mu ww. zezwolenie. Po złożeniu przez cudzoziemca odwołania, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] stycznia 2006r. Wojewoda [...] ponownie orzekł o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się w Polsce. Po odwołaniu cudzoziemca, w dniu [...] czerwca 2006r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu [...] września 2013 r. cudzoziemiec na nazwisko A. E. wystąpił do Wojewody [...] o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku podał, że jest to jego nazwisko poprzednie i rodowe, jako imiona rodziców podał: S., M. P., miejsce urodzenia [...],, kawaler, wykształcenie średnie, zawód wykonywany kierowca, miejsce obecnego pobytu – [...]. Oświadczył, że nie był karany, że nie toczy się wobec niego żadne postepowanie karne lub sądowe oraz, że nie ciążą na nim zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych lub decyzji i postanowień administracyjnych. Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2013 r. odmówił udzielenia A. E. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Następnie Wojewoda uwzględniając odwołanie, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. udzielił mu wnioskowanego zezwolenia na okres od dnia [...] listopada 2013 r. do [...] listopada 2015 r. Obecnie w toku jest postępowanie o cofnięciu A. E. zezwolenia na pobyt czasowy. Organ wskazał, że dane osobowe S. Y. w dniu [...] sierpnia 2012 r. były wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen w celu odmowy wjazdu na terytorium Państw Schengen. Obecnie dane te nie figurują w tym systemie. Zmiana danych osobowych umożliwiła cudzoziemcowi uzyskanie wizy wjazdowej do Polski. Nadto cudzoziemiec na nazwisko A. E. otrzymał wizę nr [...], ważną od dnia [...] maja 2013 r. do [...] listopada 2013 r. wydaną przez Konsulat Generalny [...] i na tej podstawie swobodnie przekraczał granice Polski. Organ stwierdził, iż wobec pozostawania przez A. E. w związku małżeńskim z obywatelkom polską podstawową kwestią w sprawie jest ustalenie czy zachodzą przesłanki z art. 89 ust. 1pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Najpierw należy ustalić czy dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej oraz czy związek małżeński nie został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Następnie, czy zachodzą przesłanki pozytywne do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, czy też zachodzą przesłanki negatywne. Organ ustalił, iż obecnie cudzoziemiec figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem karnym przez Sąd Rejonowy w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...]. Sąd uznał S. Y. za winnego popełnienia 22 czynów i na podstawie art. 91 § 2 kk i art. 86 § 1 kk Sąd orzekł łączną karę dwóch lat pozbawienia wolności, a wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 4 lat próby. Cudzoziemiec został uniewinniony jedynie od zarzutu popełnienia czynu wymienionego w punkcie 10. Ponadto zasądzono od oskarżonego zwrot poniesionych przez Skarb Państwa wydatków w części, tj. w kwocie 312.86 zł wraz z opłatą na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 700 zł. Organ zaznaczył,, iż w toku postępowania o wydalenie wpłynęła negatywna opinia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. oraz materiały z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, opatrzone klauzulą "zastrzeżone". Ponadto ustalono, że obecnie wobec cudzoziemca toczą się następujące postępowania: 1. przed Sądem Rejonowym [...]. II Wydział Karny, sygn. akt [...] - cudzoziemiec został oskarżony o przestępstwa skarbowe z art. 54 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 9 § 3 oraz 54 § 2 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 9 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186 ze zm.). polegające na nieskładaniu deklaracji VAT. przez co Skarb Państwa narażono na uszczuplenie podatku od towarów i usług. Termin rozprawy nie został wyznaczony; 2 . przed Sądem Rejonowym [...], X Wydział Karny, sygn. akt [...] - cudzoziemiec został oskarżony o popełnienie dwóch czynów z art. 270 § 1 kk, tj. o podrobienie dwóch międzynarodowych praw jazdy. Termin sprawy wyznaczony na dzień [...].12.2015 r.; 3. przed Sądem Rejonowym [...] XI Wydział Karny. sygn. akt [...] - cudzoziemiec został oskarżony o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej w zb. z art. 244 Kk w zw. z art. 11 § 2 kk. tj. o to. że wprowadził do obrotu, jak przedstawiciel firmy, środki ochrony roślin oznaczone podrobionym znakiem firmowym. Termin rozprawy wyznaczony na dzień [...].11.2015 r. Ponadto z pisma z dnia [...] maja 2014 r. Prokuratury Apelacyjnej w [...], V Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji wynika, że przeciwko A. E. (poprzednio S. Y.) prowadzone jest śledztwo ( sygn. [...]) jako podejrzanemu o przestępstwo z art. 61 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Postępowanie o sygn. [...], do którego dołączono materiały postępowania sygn. [...] ma być zakończone do dnia 31 grudnia 2015 r. Przedmiotem postępowania jest działanie na terenie [...] innych miejscowości Województwa [...] zorganizowanej grupy przestępczej, trudniącej się m. in. czerpaniem korzyści z cudzego nierządu, obrotem znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych oraz prekursorów do wyrobu amfetaminy. Cudzoziemcowi postawiono w toku śledztwa w sumie piętnaście zarzutów, obejmujących czyny zabronione w art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W dniu [...] marca 2014 r. Sąd Rejonowy [...] X Wydział Karny wydał postanowienie nr [...] o tymczasowym aresztowaniu A. E. w postępowaniu przygotowawczym. W dniu [...] września 2014 r. cudzoziemiec został umieszczony Areszcie Śledczym w G., z którego został zwolniony w dniu [...] sierpnia 2015 r. Wobec cudzoziemca zastosowano środki zapobiegawcze, takie jak: dozór Policji z obowiązkiem stawiennictwa raz na dwa tygodnie w Komendzie Miejskiej Policji w [...] z zakazem kontaktowania się z pokrzywdzonymi, zakaz opuszczania kraju, połączony z zatrzymaniem paszportu oraz poręczenie majątkowe w kwocie 100.000 PLN. W tym postanowieniu wskazano, że materiał dowodowy zgromadzony dotychczas w sprawie w wysokim stopniu uprawdopodabnia, iż strona dopuściła się popełnienia zarzucanych jej przestępstw, cały czas istnieje obawa matactwa, lecz na obecnym etapie postępowania wystarczające będzie zastosowanie wobec cudzoziemca środków o charakterze nie izolacyjnym, wzięto także pod uwagę długość dotychczasowego stosowania tymczasowego aresztu wobec cudzoziemca. Z uwagi na posługiwanie się przez podejrzanego wieloma tożsamościami, konieczne jest także jego regularne stawiennictwo i potwierdzenie miejsca pobytu. Organ odwoławczy zaznaczył, że powyższe informacje nie przesądzają czy cudzoziemiec jest winny zarzucanych mu czynów. Postępowania w jego sprawie nadal są prowadzone i do niezawisłych sądów należy wydanie wyroków ww. sprawach. Niemniej informacje powyższe zostały uzyskane w toku postępowania administracyjnego i zasadne jest ich przytoczenie w niniejszym rozstrzygnięciu. Organ wskazał, że A. E. występując z wnioskami o udzielenie zezwoleń na pobyt zatajał dane o karalności i prowadzonych wobec niego postępowaniach karnych. Odnośnie tożsamości cudzoziemca z ustaleń Prokuratury Apelacyjnej w [...] wynika, że cudzoziemiec urodził się w dniu [...] października 1969 r. w [...] na terytorium [...]obecnie [...]) jako S.A., poprzez związek małżeński z panią E. J. przybrał nazwisko żony i legitymował się w różnych dokumentach jako: S. J., S. Y., S. I.. Następnie drogą administracyjną zmienił dane osobowe na A. E., zmieniając jednocześnie dane rodziców i miejsce urodzenia. Na te dane posiada autentyczny ważny paszport [...] oraz [...] prawo jazdy. Pomimo, że co najmniej od dnia [...] grudnia 2012 r. cudzoziemiec posiadał paszport na nazwisko A. E., to w 2013 roku legitymował się jako S. Y. przed władzami polskimi i [...] oraz wyrabiał polskie i [...] dokumenty na to nazwisko. Ponadto w toku śledztwa prowadzonego przez ww. organ ustalono, że cudzoziemiec posługiwał się także kolejnymi tożsamościami, które wykorzystywał w obrocie gospodarczym na terytorium Polski: Y. K., K. Z.. A. L., V. B., A. K. i A. S. Nie jest obecnie jasne, czy są to fałszywe tożsamości, czy tożsamości te zostały skradzione innym osobom. Z akt sprawy wynika również, że cudzoziemiec jednocześnie posługiwał się dwoma paszportami na nazwisko S. Y.: o numerze [...] i o numerze [...]. Natomiast z informacji Konsulatu Generalnego [...] w [...], do którego załączono kopię zgłoszenia cudzoziemca na Komisariacie III Policji w [...] z dnia [...].02.2011 r. o zagubieniu paszportu zagranicznego, wynika, że w związku z zagubieniem paszportu nr [...] w dniu [...] czerwca 2011 r. cudzoziemcowi wydano nowy paszport nr [...]. wobec czego korzystanie przez niego ze starego paszportu, jest w ocenie władz [...], nielegalne. Informacja analogicznej treści pochodzi z Ministerstwa Spraw Zagranicznych [...]. Poza posługiwaniem się w tym samym okresie dwoma paszportami na nazwisko S. Y., cudzoziemiec w tym samym czasie posługiwał się także różnymi tożsamościami - przed Wojewodą [...] przedstawiając się jako S. Y.. a przed Wojewodą [...] jako A. E. oraz podając wykluczające się dane dot. m. in. swojego stanu cywilnego, wykształcenia, karalności, zamieszkiwania, jak również nieprawdziwe informacje dot. wcześniejszych pobytów w Polsce i wyjazdów zagranicznych. Organ stwierdził, że ma można mieć wątpliwości, że cudzoziemiec świadomie wprowadził w błąd organy administracji w celu osiągnięcia za wszelką cenę korzyści jaką dla ww. obywatela [...] jest zalegalizowanie pobytu w Polsce. Podstawą wydalenia cudzoziemca było stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Analogiczny zarzut znalazł się w cytowanych decyzjach dot. odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się oraz wydalenia cudzoziemca. W ocenie organu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2013 r. nie zakwestionował jednoznacznie ustaleń organów administracji i WSA w Warszawie, iż dalszy pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, lecz wskazał na konieczność zastosowania zasady proporcjonalności i dokonania oceny, czy stopień naruszenia przez cudzoziemca przepisów prawa jest wystarczający do stwierdzenia, że zachodzi to zagrożenie, mając na względzie posiadanie w Polsce rodziny. Zdaniem organu pojęć użytych w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach (w szczególności pojęcia "porządku publicznego") nie można związać w sposób ścisły z konkretnym rozdziałem Kodeksu karnego albo innej ustawy karnej, w którym określone dobro prawne podlega karnoprawnej ochronie. Zatem ocena czy względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego przemawiają stanowczo za odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wymaga wszechstronnego rozważenia okoliczności związanych z cudzoziemcem, dotychczasowym jego pobytem i zachowaniem, i sformułowania na ich podstawie określonej prognozy zachowania w przyszłości. Fakt popełnienia przez A. E. czynów karalnych w Polsce jest bezsprzeczny, został skazany co najmniej jednym wyrokiem za przestępstwa umyślne i obecnie toczy się wobec niego szereg postępowań sądowych oraz śledztwo Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji pod nadzorem Prokuratury Apelacyjnej w [...]. Wprawdzie w dniu [...] sierpnia 2015 r. aplikujący został zwolniony z Aresztu Śledczego w [...], lecz orzeczono wobec niego surowe środki zapobiegawcze. Pomimo tego, że wyrok, który figuruje obecnie w Krajowym Rejestrze Karnym został orzeczony za przestępstwa, popełnione kilkanaście lat temu, postępowanie sądowe w ww. sprawie zakończyło się relatywnie niedawno, bo w 2012 roku, natomiast od momentu popełnienia ww. czynów cudzoziemiec dopuszczał się innych czynów niezgodnych z prawem. W ocenie organu zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności przez sąd, który orzekał w konkretnej sprawie, nie musi wiązać się automatycznie ze stwierdzeniem, że cudzoziemiec nie stanowi obecnie zagrożenia i nie będzie naruszał w przyszłości polskiego porządku publicznego. Biorąc bowiem pod uwagę całokształt pobytu cudzoziemca w Polsce należy, zdaniem organu, stwierdzić, że zastosowane wobec niego dotychczas środki probacyjne nie okazały się skuteczne i ponownie łamał on prawo, dopuszczając się przestępstw. W sprawach tego typu nie tylko waga popełnionych przestępstw, ale również ich częstotliwość może mieć zasadnicze znaczenie (por. sprawa Palanci p-ko Switzerland (no. 2607/08) wyrok ETPCz z dnia 25 marca 2014 r.).  Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zasadnie uznał, iż cudzoziemiec stanowi i będzie stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Analiza działań cudzoziemca w Polsce wskazuje, że naruszał on obowiązujące w Polsce prawo, wprowadzał w błąd organy administracji, dokonywał fałszerstw dokumentów i składał fałszywe oświadczenia. Charakter popełnionych czynów (fałszowanie dokumentów, działanie na szkodę firm świadczących usługi telekomunikacyjne z dużą częstotliwością i w szerokim odstępie czasu oraz w warunkach powrotu do przestępstwa i powtarzająca się działalność na niekorzyść Skarbu Państwa) wskazuje na to, że lekceważy on obowiązujący w Polsce porządek prawny i działa przeciwko interesowi publicznemu. Ponadto cudzoziemiec zeznawał nieprawdę w prowadzonych postępowaniach przed polskimi organami władzy publicznej i zataił informacje na temat swojej karalności w prowadzonym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się oraz w niniejszym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Istotne jest również to, że cudzoziemiec posługiwał się jednocześnie przed organami administracji dwoma odrębnymi tożsamościami, co doprowadziło do wyłudzenia przez niego od Wojewody [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie organu podejmowane przez A. E. działania świadczyć mogą o jego instrumentalnym stosunku do przepisów ustawy o cudzoziemcach, które wykorzystywał podając nieprawdziwe dane na swój temat w celu zalegalizowania pobytu w Polsce. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, całokształt zachowań cudzoziemca podczas jego pobytu w Polsce wskazuje, że stanowi on rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego i interesu publicznego oraz, że będzie nadal naruszał polski porządek publiczny. W ocenie organu odwoławczego całokształt zachowań cudzoziemca podczas pobytu w Polsce wskazuje, że stanowi on rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie interesu społecznego i interesu publicznego oraz, że będzie nadal naruszał polski porządek publiczny. Wobec tego jego pobyt stanowi obecne i przyszłe zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Analiza akt postępowania nie wykazała aby związek małżeński cudzoziemca został zawarty w celu uniknięcia jego wydalenia. Organ stwierdził, że chociaż cudzoziemiec jest małżonkiem obywatelki polskiej to jego dalszy pobyt stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wobec czego zachodzi w jego przypadku przesłanka negatywna w zakresie wydalenia wskazana w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zbadania czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki pozytywne do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany w Polsce, gdy z powołuje się ona ma prowadzenie życia rodzinnego z żoną i synem. Organ przytoczył treść art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, określającym przesłanki udzielania zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP a także treść art. 97 ust. 1a tej ustawy zgodnie z którym przepisu ust.1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z akt dot. cudzoziemca wynika, że nie mają do niego zastosowania przesłanki z art. 89 ust.1 pkt 2-4 ustawy o cudzoziemcach. Wobec tego udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany mogłoby nastąpić na w parciu o art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1 lit. a ustawy o udzielaniu ochrony. Z kolei zastosowanie art. 97 ust.1 pkt 1a tej ustawy byłoby możliwe w przypadku, gdyby dalszy pobyt cudzoziemca nie stanowił zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, tj., po wyważeniu czy czyny popełnione przez cudzoziemca zestawione z jego życiem rodzinnym uzasadniają odstąpienie od jego wydalenia i udzielenie zgody na pobyt tolerowany w Polsce. Organ powołując się na orzecznictwo wskazał, iż w sprawie o wydalenie przed wydaniem takiej decyzji należy dokonać stosownych ustaleń dotyczących życia rodzinnego skarżącego, ocenić charakter więzi łączących skarżącego z partnerką i dzieckiem, wskazujących na istnienie rzeczywistego życia rodzinnego oraz ewentualnych przeszkód wiążących się z prowadzeniem życia rodzinnego poza Polską. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie poczynione zostały ustalenia zgodnie z wypracowaną w orzecznictwie ETPC konstrukcją stosowania art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zgodnie z którym każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. W dniu [...] lutego 2014 r. do protokołu przesłuchano A. G., żonę cudzoziemca, która zeznała, że na początku 2011 roku wyjechała z synem W. do [...], gdzie nadal zamieszkuje i pracuje. Podała, że praktycznie był to koniec jej związku z mężem, z którym nie miała kontaktu; tylko raz- dwa razy przyjechał on odwiedzić syna, do którego czasami dzwoni, choć był taki okres, że nie odzywał się przez rok. Podała, że cudzoziemiec wysłał w 2011 roku syna na wakacje i w 2012 roku syn, będący w odwiedzinach u babci, spędził tydzień u cudzoziemca. Żona cudzoziemca wskazała, że nie ma z nim kontaktu; jej mąż kontaktuje się za to z jej matką – T. G.. Ww. obywatelka polska podała, że wyszła za mąż za cudzoziemca z miłości, lecz z biegiem czasu jego charakter dał znać o sobie; w latach 2009/2010 przebywał w więzieniu na [...], wtedy też na jaw wyszły jego sprawy, w tym zadłużenie. A. G. zeznała, że w 2012 roku złożyła pierwszy wniosek rozwodowy bez orzekania o winie, lecz jej mąż nie zgodził się na rozwód, więc złożyła pozew z orzekaniem o winie, lecz "ktoś od męża" namówił ją do jego wycofania. W 2013 roku złożyła kolejny wniosek i w momencie składania przez nią przedmiotowych zeznań sprawa była w toku. W dniu [...] lutego 2014 r. przesłuchano teściową cudzoziemca - T. G., która zeznała, że ma telefoniczny i esemesowy kontakt z cudzoziemcem w sprawach dot. jego syna W.. Podała, że jej córka wraz z dzieckiem od września 2010 r. mieszka w [...], nie chce być z mężem, lecz on nie chce zgodzić się na rozwód i nie stawia się na rozprawy rozwodowe. Świadek podał, że cudzoziemiec szybko chciał mieć dziecko z jej córką i nalegał na małżeństwo. Niedawno dowiedziała się, że cudzoziemiec uderzył jej córkę. Podała, że z zięciem nie rozmawia o córce lecz o jego synu; że w [...] był on może trzy razy od momentu wyjazdu jego córki oraz, że nie ma dobrego kontaktu z dzieckiem - uważa, że prezenty dawane dwa razy w roku wszystko zrekompensują. W dniu [...] lutego 2015 r., a zatem już po wydaniu przez Wojewodę [...] zaskarżonej decyzji, A. G. została ponownie przesłuchana do protokołu i zeznała, że nadal mieszka wraz z synem w [...], jej mąż widział się z synem 2 lata wcześniej, od grudnia 2010 r. nie daje żadnych pieniędzy na jego utrzymanie, nie utrzymuje z nim kontaktu, nie dzwoni, lecz z aresztu wysłał do nich 3 listy, gdyż jak ona sądzi "pali mu się grunt pod nogami" oraz chce zalegalizować pobyt w Polsce. W czasie odwiedzin w areszcie u cudzoziemca została przez niego skierowana do "L.", którzy rzekomo są mu winni duża sumę pieniędzy, od których dowiedziała się, że to jej mąż jest ich dłużnikiem oraz, że ma on czwórkę dzieci - każde z inną kobietą pochodzącą zza wschodniej granicy, lecz dziećmi tymi nie interesuje się. W pismach z dnia [...] czerwca i z dnia [...] lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego podał, że A. G. cofnęła pozew rozwodowy, jako powód podając, że mieszka poza granicami Polski i nie stać jej na stawianie się co kwartał na rozprawy rozwodowe; wyjaśniała też, że jest samotną matką wychowującą od 5 lat syna, od którego ojca nie ma pomocy finansowej. Załączono także kopię postanowienia Sądu Okręgowego w [...] II Wydział Cywilny Rodzinny z dnia [...].06.2015 r., sygn. akt [...], w temacie umorzenia postępowania rozwodowego cudzoziemca i jego żony. Z akt sprawy wynika, że żona odwiedziła cudzoziemca w areszcie tymczasowym w dniu [...].08.2014 r. Cudzoziemiec w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w [...] wykorzystał 15 widzeń z panią K. S. (kuzynką), a w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w [...] odbył z nią 3 widzenia. Organ wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu rozważono także kwestię korzystania z uprawnień, jakie przysługują cudzoziemcowi prowadzącemu w państwie członkowskim UE życie rodzinne z obywatelami tego państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2013 r. stwierdził, że należy zbadać szczególną sytuację, w której cudzoziemiec występuje jako członek najbliższej rodziny (mąż i ojciec) obywateli Unii zgodnie z art. 20 TFUE oraz przepisami dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221 /EWG. 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. Urz. UE L 158 z 30.04.2004, str. 77; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5. t. 5. str. 46). Sąd wskazał, że "powołana dyrektywa 2004/38/WE nie podlega stosowaniu w postępowaniu przed sądem krajowym w sprawie dotyczącej obywateli państwa trzeciego, którzy ubiegają się o prawo pobytu w państwie członkowskim w celu przebywania z członkami ich rodzin, będącymi obywatelami Unii, którzy nie skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich". Sąd wskazał również, że "art. 20 TFUE sprzeciwia się takiemu ukształtowaniu sytuacji obywatela państwa trzeciego, która pozbawiałaby członków jego rodziny, będących obywatelami Unii, możności korzystania z istoty praw związanych z posiadanym statusem obywatela UE". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w ww. wyrokach, że w rozpoznawanej sprawie należało ustalić, czy istnieje tego rodzaju zależność pomiędzy skarżącym a jego synem, że odmowa udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się zmusiłaby syna skarżącego do wyjazdu z Polski" oraz czy jest możliwość realizacji prawa pobytu dziecka przy pomocy matki, obywatela polskiego. Organ odwoławczy wskazał, że A. E. od 1999 roku mieszkał z A. G., pomimo pozostawania w związku małżeńskim z E. T.. Z tego związku w dniu [...] lipca 2005r. urodził się syn W.. W dniu [...] lipca 2007 r. A. E i A. G. zawarli związek małżeński. Dokonane przez organy administracji ustalenia potwierdzają, że w 2010 roku żona cudzoziemca wraz synem wyjechała do [...]. Informacje te rozmijają się z informacjami zawartymi w podnoszonym przez pełnomocnika strony sprawozdaniu z zakończenia dozoru z dnia [...] maja 2012 r., z którego wynikało, że cudzoziemiec prowadzi w Polsce życie rodzinne z żoną i synem, z którymi zamieszkuje w [...]. Po raz kolejny świadczy to o wprowadzaniu przez cudzoziemca w błąd organów. W sprawie istotne jest, że małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie wywiązują się z innych obowiązków małżeńskich, mieszkają w innych państwach, cudzoziemiec nie zajmuje się synem przebywającym razem z matką, nie sprawuje nad nim opieki, nie łoży na jego utrzymanie i spotkał się z nim tylko kilka razy od momentu wyjazdu. Stosownie do orzeczeń sądów krajowych i europejskich - istotną kwestią w przedmiotowej sprawie jest nie tylko sam fakt posiadania przez cudzoziemca żony i dziecka, będących obywatelami polskimi, ale rzeczywisty charakter i głębokość tej więzi oraz jej istotność dla samego cudzoziemca. Organ podkreślił, że A. E. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, złożonym w województwie [...], w ogóle nie przyznał się do posiadania rodziny w Polsce. W ocenie organu pomiędzy cudzoziemcem a jego synem nie istnieje tego rodzaju zależność, że wydalenie cudzoziemca z Polski zmusiłoby jego syna do wyjazdu z Polski. Ponadto istnieje możliwość realizacji prawa pobytu dziecka na terytorium UE wraz z matką, obywatelką polską. Wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wiąże się z koniecznością opuszczenia przez rodzinę cudzoziemca terytorium Polski, gdyż nie przebywa już ona na nim od kilku lat. Rozpatrując przedmiotową sprawę organy administracji uwzględniły także przepisy Dyrektywy Rady Nr 2003/86/WE z 22 września 2003 r., w sprawie prawa łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251 z 3 października 2003 r.) stwierdzającej, że państwo może nie uwzględnić wniosku o wjazd lub pobyt członka rodziny ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne. Podejmując odpowiednią decyzję Państwo Członkowskie uwzględnia wagę lub rodzaj wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu popełnionego przez członka rodziny, lub też zagrożenia związane z tą osobą. Dyrektywa powyższa stanowi, też że Państwa Członkowskie powinny należycie uwzględniać: posiadanie rodziny, charakter i trwałość więzi rodzinnych danej osoby, czas jej pobytu w Państwie Członkowskim, a także istnienie więzi kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] zasadnie stwierdził by wobec cudzoziemca zachodziły okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 97 ustawy o udzielaniu ochrony, mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt tolerowany. Względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego uzasadniają nieudzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany i wydalenie A. E. z terytorium Polski. Powyższe rozstrzygnięcie nie wyłącza możliwości pełnego korzystania przez syna oraz żonę cudzoziemca z prawa do pobytu w Polsce ani nie wiąże się z koniecznością zamieszkania poza jej granicami. W wyniku wydania decyzji nie dojdzie do zerwania więzów rodzinnych z żoną i synem, gdyż w chwili obecnej są one słabe. Zachowanie cudzoziemca nie świadczy również, że dobro rodziny i więzi rodzinne miały znaczący wpływ na jego zachowanie. Popełnione przez cudzoziemca przestępstwa i całokształt jego działań wskazuje na lekceważenie polskiego porządku prawnego. Dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski zdaniem organu stanowi i będzie stanowił zagrożenie dla porządku publicznego. Organ podkreślił, iż cudzoziemiec korzysta z życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji, m.in. poprzez sporadyczne kontakty z T. G., posiadanie mieszkania, wykonywanie pracy i wieloletni pobyt w Polsce. Cudzoziemiec będzie mógł utrzymywać kontakt z obywatelami polskim po opuszczeniu naszego kraju, np. telefonicznie lub Internet. Natomiast w kwestii zamieszkania i wykonywania pracy cudzoziemiec ma możliwość przeniesienia swojego centrum życiowe do innego kraju, W kwestii integracji cudzoziemca z polskim społeczeństwem wskazać należy, że jako osoba naruszająca porządek prawny nie jest zintegrowana z polskim społeczeństwem, gdyż w istocie działa przeciwko niemu. Zdaniem organu wydalenie cudzoziemca nie narusza prawa do życia rodzinnego lub praw dziecka, które są prawami bezwzględnie chronionymi. Konwencja o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności przyjęta w Rzymie 4 listopada 1950 r. nie gwarantuje niczym nieograniczonej ochrony rodzin przed rozłąka. Ingerencja władzy publicznej w interesy jednostki jest dopuszczalna w przypadku ochrony porządku publicznego poprzez zapobieganie przestępstwom. Organ stwierdził, iż nie doszło do naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 oraz art. 521 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 97 ust.1 pkt 1a oraz art. 97 ust. 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 8 Konwencji o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności; art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 oraz art. 512 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach oraz art. 8 Konwencji oraz art. 90 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ I instancji prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki jakimi kierował się przy załatwianiu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Niewielkie uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja jest zasadna i została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, dlatego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w przedmiotowej sprawie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. E.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 5 Ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t. jedn. Dz. U. z 2011 Nr 264, poz. 1573; dalej: Ustawa o cudzoziemcach z 2003 r.) w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. (Dz.U. 2013 poz. 1650; dalej: Ustawa o cudzoziemcach z 2013 r.) poprzez uznanie, że dalszy pobyt A. E. stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej S. Y., podczas gdy taka kwalifikacja dotychczasowego zachowania Skarżącego nie znajdowała podstaw w stanie faktycznym sprawy, w szczególności do takich wniosków nie prowadzi fakt skazania za przestępstwa przeciwko mieniu popełnione w 1999 r.; 2) naruszenie przez niezastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. w zw. z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284, dalej: EKPC) poprzez przyjęcie, że nie podlega ochronie życie prywatne rodzinne cudzoziemca, jeżeli doznaje ono przejściowych trudności związanych z przeciwnościami natury ekonomicznej i osobistej cudzoziemca i skutkujących koniecznością tymczasowej migracji członków jego rodziny a w konsekwencji nieuwzględnienie przesłanki negatywnej wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym zachodziła konieczność ochrony wartości przewidzianych w art. 8 EKPC i wydanie decyzji o odmowie wydalenia cudzoziemca; 3) naruszenie przez niezastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. w zw. z art. 97 ust. 1 pkt la Ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w brzmieniu t. jedn. Dz. U. 2006 Nr 234, poz. 1695) w zw. z art. 8 EKPC poprzez przyjęcie, że nie podlega ochronie życie prywatne i rodzinne cudzoziemca, jeżeli doznaje ono przejściowych trudności związanych z przeciwnościami natury ekonomicznej i osobistej cudzoziemca i skutkujących koniecznością tymczasowej migranci członków jego rodziny a w konsekwencji nieudzielenie A. E. zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym zachodziła konieczność ochrony wartości przewidzianych w art. 8 EKPC i wydanie decyzji o udzieleniu A. E. zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie przez niezastosowanie art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie Skarżącego ani jego pełnomocnika o przeprowadzaniu dowodu z przesłuchania świadków A. G. oraz T. G. dnia [...] lutego 2014 r. oraz A. G. dnia [...] lutego 2015 r. i niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym w sytuacji gdy nie zachodziły przyczyny umożliwiające przeprowadzenie tej czynności bez udziału strony, a w konsekwencji poczynienie nieprawdziwych ustaleń faktycznych dotyczących życia prywatnego i rodzinnego cudzoziemca, podczas gdy przeprowadzenie dowodu na kluczową dla sprawy wydalenia okoliczność uniemożliwiającą wydalenie A. E. z terytorium powinno odbyć się przy czynnym udziale strony i jej pełnomocnika z możliwością zadawania pytań oraz wypowiadania się co do okoliczności, których dotyczyło zeznanie; 2) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 80 k.p.a. w zw. z naruszeniem przez niezastosowanie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego dotyczącego karnoprawnej kwalifikacji zachowań A. E. z pominięciem chroniącego go konstytucyjnego domniemania niewinności i przyjęcie, że toczące się w stosunku do niego i niezakończone prawomocnym wyrokiem postępowania karne mogą rzutować na przyjęcie, iż dalszy pobyt A. E. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy adresatami konstytucyjnej zasady domniemania niewinności nie są wyłącznie organy postępowania karnego ale każdy organ administracji publicznej, zatem obowiązkiem organu na gruncie niniejszej sprawy było respektowanie konsekwencji z tego domniemania wynikających; 3) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 80 k.p.a. w związku z naruszeniem przez niezastosowanie art. 106 k.k. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego dotyczącego zatartych skazań Skarżącego z pominięciem fikcji prawnej niekaralności kreowanej przez art. 106 k.k. i przyjęcie, że usunięte z Krajowego Rejestru Karnego zapisy dotyczącej skazań mogą rzutować na przyjęcie, iż dalszy pobyt A. E. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy konsekwencją art. 106 k.k. jest adresowany m. in. do organów administracji publicznej zakaz uwzględniania skazań objętych instytucją zatarcia a zatem zatarte skazania nie mogą być brane pod uwagę jako element stanu faktycznego sprawy administracyjnej; 4) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 77 k.p.a. w zw. z naruszeniem przez nieprawidłowe zastosowanie art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania w świetle ojczystego prawa A. E. kwestii legalności zmiany imienia i nazwiska, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny tego faktu jako próby wprowadzenia organów administracji w błąd podczas gdy obowiązkiem organu było wyczerpujące zbadanie wątku zmiany oznaczenia strony w postępowaniu administracyjnym, w szczególności zbadanie legalności tej zmiany w świetle prawa ojczystego cudzoziemca; 5) naruszenie przez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z naruszeniem przez niezastosowanie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i utrzymanie tej decyzji w mocy, mimo braku umożliwienia pełnomocnikowi strony wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego, podczas gdy obowiązkiem organu odwoławczego było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem umożliwienia stronie złożenia wyjaśnień co do każdego dowodu przed wydaniem decyzji przez organ I instancji; 6) naruszenie przez niezastosowanie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób ukierunkowany i nieobiektywny, podczas gdy obowiązkiem organu było zachowanie obiektywizmu i bezstronności w celu wzbudzenia u strony zaufania do działania władzy publicznej i poszukiwanie dowodów przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść strony. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania w terminie określonym przez Sąd decyzji o zezwoleniu na pobyt tolerowany na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i powodował konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej i prawidłowej jego oceny. Na wstępie wskazać należy, iż ze względu na treść art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, która weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r. podstawą materialnoprawną znajdującą zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu była ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011r. poz. 1573 z późn. zm.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowił art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 1 i 4 ww. ustawy w decyzji o wydaleniu określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95 oraz orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP lub na terytorium RP i państw obszaru Schengen i określa okres tego zakazu. W przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5 zakaz ponownego wjazdu określa się na okres 5 lat (art. 99b pkt 4). Jak stanowi art. 90 ust. 2 ustawy w przypadkach o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5 decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Z unormowań tych wynika bezwzględny obowiązek wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP, jeżeli jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany ( pkt 1); cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia ( pkt 2). Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, przy jednoczesnym braku przesłanek z art. 89 ust. 1 i 2 tej ustawy, wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. W konsekwencji organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia, jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści tego przepisu, powinien orzec o wydaleniu cudzoziemca. W ocenie Sądu na gruncie powyższych unormowań prawnych i świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracyjne obu instancji zasadnie przyjęły, że wobec skarżącego spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o jego wydaleniu, jak również, że nie zachodzą podstawy wyłączające wydanie takiej decyzji. Podkreślić należy, iż przy wydawaniu decyzję o wydaleniu z uwagi na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego konieczne jest wykazanie przesłanek uzasadniających realne zagrożenie ze strony cudzoziemca dla wartości chronionych przepisem art. 88 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. W orzecznictwie podkreśla się, że nie każde naruszenie prawa stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustalenie tej przesłanki wymaga uzasadnienia, dlaczego to naruszenie czyni pobyt cudzoziemca niepożądanym ze względów określonych w tym przepisie przez ustawodawcę. Pojęcie "porządku i bezpieczeństwa publicznego" jest zwrotem znaczeniowo nieostrym, który nie został zdefiniowany. W doktrynie przyjmuje się, że pojęcie bezpieczeństwa publicznego dotyczy ochrony przed bezprawnymi zamachami naruszającymi określone dobra (np. życie, zdrowie, mienie), zaś porządek publiczny obejmuje stan przestrzegania zasad konstytucyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania prawa, zasad współżycia społecznego, respektowania istniejących i powszechnie akceptowanych norm zachowania w kontaktach społecznych i przy korzystaniu z urządzeń publicznych [(E. Ura i E. Ura, Prawo Administracyjne, Warszawa 2006, s. 411-413) – tak NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2000/14, CBOSA]. Zauważyć należy, iż treść przepisu art. 88 ust 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że celem ustawodawcy jest ochrona wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, jak też bezpieczeństwo i porządek publiczny, a zatem wartości interesu publicznego. Stan zagrożenia ze względu na postawę i zachowanie cudzoziemca oznacza niewątpliwie potencjalną możliwość wystąpienia zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie zaś jego pewność. Brak powiązania tej negatywnej przesłanki uzyskania zezwolenia na czasowe zamieszkanie z naruszeniem norm ustalających porządek prawny, uprawnia organ do samodzielnej oceny wystąpienia zagrożenia dla porządku prawnego na podstawie okoliczności faktycznych sprawy. Norma ta jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2013r. (sygn. akt II OSK 858/12) nie wiąże skutków prawnych z samym faktem skazania za popełnienie przestępstwa, ale wymaga wykazania, że konkretne, negatywne zachowania cudzoziemca mogą rzeczywiście wskazywać na zagrożenia związane z dalszym pobytem cudzoziemca, co wymaga przeprowadzenia pogłębionej analizy dotyczącej zachowania cudzoziemca. W przypadku karalności cudzoziemca analiza ta nie powinna ograniczyć się jedynie do ustalenia faktu skazania, ale powinna też wiązać się z ustaleniami dotyczącymi dat popełnienia czynów, okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa, stopnia zaangażowania w działalność przestępczą. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ odwoławczy dokonał rozważenia wszystkich istotnych okoliczności związanych z osobą skarżącego, jego dotychczasowym pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i jego zachowaniem. Negatywną ocenę co do prognozy zachowania skarżącego na przyszłość w kontekście wartości chronionych wskazaną normą prawną organ oparł na rzetelnej i logicznej analizie zgormadzonego materiału dowodowego wskazującej na to, że postawa skarżącego wykazuje stałą tendencję do przeciwstawiania się ustalonym normom chroniącym porządek publiczny. Podzielić należy stanowisko organu co do negatywnej prognozy na przyszłość wskazującej już nie tylko na prawdopodobieństwo, ale na pewność wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego w wyniku dalszego pobytu cudzoziemca w Polsce. Stanowisko to wynika chociażby z faktu wielokrotnego popełniania czynów karalnych, za które skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem, bądź aktualnie toczą się przeciwko niemu postepowania karne. Wskazać należy, iż w dacie wydania decyzji skarżący prawomocnym wyrokiem został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności za popełnienie dwudziestu przestępstw w latach 1998 i 1999 polegających na pomocnictwie w przestępstwie oszustwa dokonywanego z wykorzystaniem sfałszowanych dokumentów tj. o czyn z art. 18 § 3 w zw. z art. 286 §1 w zb. z art. 270 § 1 kk oraz na przygotowaniu do posłużenia się sfałszowanym dokumentem tj. o czyn z art. 270 § 3 kk (wyrok SR w [...]z dnia [...] lipca 12 r., sygn. akt [...]). Skarżący był również skazany m.in. wyrokami SR [...] w G. z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] (za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości i znieważenie funkcjonariuszy policji) na karę 2 lat pozbawienia wolności (warunkowo zawieszoną ) i [...] (za przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks) na karę grzywny. Obecnie toczą się przeciwko skarżącemu: - postępowania karne przed SR [...] (sygn. akt [...] za nieskładanie deklaracji VAT tj. o czyn z art. 54 § 1 kks, [...] za podrobienie dwóch praw jazdy tj. o czyn z art. 270 § 1 kk), przed SR [...] za wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin oznaczonych podrobionym znakiem firmowym tj. o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej); - postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w [...], w którym postawiono skarżącemu 15 zarzutów obejmujących m.in. czyny zabronione z art. 61 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 270 § 1 kk (fałszowanie dokumentów). W prowadzonym postępowaniu organ ustalił także, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w/w śledztwa ([...]) ujawniono, że cudzoziemiec posługiwał się wieloma tożsamościami: Y. K., K. Z., A. L., V. B., A. K. i A. S.. Nie można również pominąć tego, że cudzoziemiec wystąpując w dniu [...] września 2013 r. z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, podając odmienne dane dotyczące m.in. stanu cywilnego, karalności, zamieszkiwania, wcześniejszych pobytów w Polsce od danych, które podał w uprzednio złożonym wniosku do tego organu. Istotną okolicznością w sprawie jest też fakt stosowania wobec cudzoziemca środka zapobiegawczego w postępowaniu wprowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną o czyny zabronione z art. 61 ustawy o narkomanii w postaci tymczasowego aresztowania w okresie od [...] marca 2014r. do [...] sierpnia 2015r.w związku z wysokim prawdopodobieństwem popełnienia przestępstw i zachodzącą obawą matactwa. Powyższe fakty obrazują zachowanie skarżącego na przestrzeni wielu lat i stanowią całkowicie wystarczającą podstawę do oceny rzeczywistej postawy skarżącego i wiarygodnej prognozy jego zachowania na przyszłość. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego o przypadkowości i incydentalnym charakterze naruszeń prawa, dotychczasowe jego zachowanie utwierdza w przekonaniu, że prezentuje on niezmienną postawę świadczącą o zupełnej negacji przepisów prawa obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie dotychczas od wielu lat zamieszkiwał i zamierza w dalszym ciągu zamieszkiwać. Nie podważa negatywnej oceny postawy skarżącego okoliczność, że aktualne skazanie prawomocnym wyrokiem karnym z dnia [...] lipca 2012 r. dotyczy czynów popełnionych w odległym czasie, a więc w latach 1998 i 1999, gdyż najwyraźniej upływ czasu, który powinien mieć pozytywny wpływ na postawę wobec norm prawnych obowiązujących w społeczeństwie, takiego rezultatu nie spowodował. Popełnione wówczas przestępstwa dotyczyły czynów przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów. Aktualnie skarżący podejrzewany jest również o popełnianie czynów przeciwko dokumentom, ale też o popełnienie czynów skierowanych przeciwko innym dobrom. O całkowicie lekceważącym stosunku cudzoziemca do porządku prawnego, a z pewnością instrumentalnym podejściu do przepisów ustawy o cudzoziemcach świadczy z pewnością okoliczność posługiwania się przez cudzoziemca różnymi danymi dotyczącymi jego osoby, niezwykle istotnymi z punktu widzenia przepisów warunkujących pobyt na terytorium Polski (stan cywilny, karalność, przesłanki pobytu), których nie waha się dostosowywać do potrzeb, świadomie wprowadzając w błąd organy administracji w celu zalegalizowania swojego pobytu na terytorium Polski. Organy dokonując tak szerokich ustaleń faktycznych dotyczących osoby skarżącego, mając przy tym na względzie poglądy prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach dotyczących skarżącego, wskazujące na potrzebę pogłębionej analizy zachowana skarżącego. Analizując zgormadzony w aktach sprawy materiał dokumentacyjny, Sąd uznał, że ocena organu, iż wobec skarżącego nie zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zakresie wydalenia go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest słuszna. W warunkach rozpoznawaj sprawy nie można za zasadny uznać zarzut skargi naruszenia art. 80 kpa w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji z uwagi na uwzględnienie z pominięciem zasady domniemania niewinności toczących się wobec skarżącego postępowań karnych, jako okoliczności wskazujących na to, że dalszy pobyt cudzoziemca stanowiłby zagrożenie dla porządku prawnego. Należy wskazać, że zasada domniemania niewinności stanowi gwarancję prawidłowego toku postępowania karnego i ma znaczenie dla ciężaru dowodzenia winy w tym postępowaniu, gdyż nakłada obowiązek udowodnienia winy przez oskarżyciela. Zasada ta nie może więc wykluczać stosowania innych norm prawnych, dotyczących sytuacji osoby podejrzanej lub oskarżonej, w tym przypadku normy prawa administracyjnego, która nie wiąże się z przypisaniem odpowiedzialności karnej za zarzucany czyn i nie wywołuje skutków prawnokarnych. Podlega więc ograniczeniom ze względu na potrzebę ochrony innych wartości. Celem przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy jest niewątpliwie ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a środkiem do realizacji tego celu jest m.in. wydalenie cudzoziemca, którego zachowanie wartościom tym zagraża. Ograniczenie jakiego doznaje zasada domniemania niewinności wynika więc w tym przypadku z ustawy, jest niewątpliwie konieczne ze względu na bezpieczeństwo państwa i porządku publicznego i nie narusza istoty wolności i praw cudzoziemca mającego status osoby podejrzanej (art. 31 ust. 3 Konstytucji ). Organy administracji mają obowiązek zapobiegać naruszeniom wartości określonych w w/w przepisie, a oceny zagrożeń dokonywać na podstawie wszystkich istotnych informacji o osobie cudzoziemca, które pozwolą na dokonanie oceny prognozy jego zachowania na przyszłość. Do istotnych informacji należy z pewnością informacja o skazaniu za popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, informacja o toczącym się wobec niego postępowaniu karnym, o naruszeniu przepisów regulujących wjazd i pobyt na terytorium Polski. Należy pamiętać, że skoro przepis ten nie wiąże skutków z samym faktem skazania cudzoziemca, tym bardziej istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu, ma konieczność oceny przez organ także okoliczności związanych z ewentualnie toczącym się postępowaniem karnym wobec cudzoziemca w kontekście jego dotychczasowej postawy. Niekiedy może to być jedyna wskazówka, że osoba ubiegająca się o zezwolenie na zamieszkanie może stanowić zagrożenie, którego potencjalne wystąpienie nie uzasadnia oczekiwania na prawomocny wyrok. Zwłaszcza, że gdy do prawomocnego skazania nie dojdzie nie ma przeszkód, by w zmienionej sytuacji faktycznej cudzoziemiec ponowił wniosek o udzielenie zezwolenia. Za nietrafny należy uznać zarzut skargi naruszenia art. 80 kpa w zw. z art. 106 kk z uwagi na uwzględnienie w dokonanej przez organy analizie zachowania skarżącego, także tych wyroków skazujących za przestępstwa, które w toku postępowania uległy zatarciu. Ponieważ ocena zachowania skarżącego obejmowała jego dotychczasową postawę, oznacza to, że w dacie wszczęcia postępowania informacje o tych skazaniach były istotne dla oceny, czy zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wydaleniu. W warunkach uznania, że dalszy pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa i porządku publicznego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 89 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu chudzielcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Jak wskazał organ skarżący nigdy nie powoływał się na przesłankę z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. wskazującą, że w kraju pochodzenia zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu traktowaniu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemiec kilkakrotnie podróżował do kraju pochodzenia i nie doznał tam żadnej krzywdy. W okolicznościach ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że z punktu widzenia art. 8 Konwekcji wydalenie cudzoziemca nie narusza jego prawa do życia rodzinnego lub prawa dziecka. Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, że organ uznając, że brak jest podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany z punktu widzenia przesłanki z art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. wziął pod uwagę zasadę proporcjonalności, a więc czy zastosowany środek nie stanowi nieuzasadnionej, nadmiernej ingerencji w prawa i wolności skarżącego. Zgodzić się należy z organem, że naruszenia prawa, których dopuścił się skarżący i stopień zagrożenia jaki stwarza on na przyszłość uzasadniają tę ingerencję. Ingerencja nie będzie dotyczyła życia rodzinnego skarżącego, gdyż materiał dowodowy (zeznania jego żony – A. G. i świadka T. G., pismo cofające pozew rozwodowy) wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie prowadzi w Polsce życia rodzinnego. Jego żona i syn od kilku lat przebywają za granicą. Skarżący nie utrzymuje kontaktów z żoną, a z synem jedynie sporadyczne, nie łoży na jego utrzymanie. Rozpad więzi rodzinnej nie ma wbrew twierdzeniu skarżącego charakteru przejściowego kryzysu, bowiem trwa już od kilku lat, a powodem wycofania pozwu rozwodowego były jedynie przeszkody natury materialnej i faktycznej (zamieszkiwanie za granicą i zbyt duży koszt związany ze stawiennictwem na rozprawach). W ocenie Sądu rozstrzygnięcie o wydaleniu cudzoziemca nie naruszy również praw dziecka, bowiem rozłąka dziecka z ojcem nie nastąpi w wyniku tej decyzji. Taki stan rzeczy trwa od kilku lat w związku z decyzją podjętą przez matkę dziecka. Centrum życiowe dziecka od dawna znajduje się poza Polską, a ojciec nie uczestniczy w jego życiu na co dzień, nie łoży na jego utrzymanie. Kontakt skarżącego z synem jest sporadyczny, a zatem wyjazd skarżącego z kraju nie wpłynie w żaden sposób na pogorszenie kontaktów, a z pewnością ich nie uniemożliwi. Zerwanie bliskiej relacji z dzieckiem nie będzie zatem skutkiem wydania decyzji. Decyzja o wydaleniu nie wyłączy możliwości pełnego korzystania przez syna oraz żonę cudzoziemca z prawa do pobytu w Polsce. Niewątpliwie decyzja ta ugodzi w sferę relacji prywatnych skarżącego jaką z pewnością zbudował na terytorium Polski, jednak konieczność ochrony wartości bezpieczeństwa i porządku publicznego usprawiedliwia zakłócenie tych relacji. Wyjazd z Polski nie wykluczy możliwości zbudowania centrum życiowego w kraju pochodzenia przez cudzoziemca, który przyjechał do Polski już jako osoba dorosła, a zatem znane są mu realia życia w tamtym społeczeństwie, w którym pozostawił rodzinę, znajomych. Postawa cudzoziemca wskazuje, że mimo iż mieszka na terytorium Polski od wielu lat, nie nawiązał ze społeczeństwem kraju goszczącego silnych więzi, skoro nie potrafi zaakceptować norm regulujących funkcjonowanie tego społeczeństwa, przez co nieustannie działa na jego niekorzyść. Z powyższych względów twierdzenie, że decyzja wydana została z naruszeniem zasady proporcjonalności i naruszeniem art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jest niezasadne. Podkreślenia wymaga, że na organach państwa, obok obowiązku ochrony i opieki nad małżeństwem i rodziną, spoczywa także konstytucyjny obowiązek zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa (art. 5 Konstytucji RP). Z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wynika z kolei, że korzystanie z konstytucyjnych praw i wolności może być ograniczone, przy czym ograniczenia te muszą wynikać z ustawy i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. W przedmiotowej sprawie należało dokonać oceny, czy dać pierwszeństwo konstytucyjnym prawom skarżącego do prowadzenia życia rodzinnego w Polsce, czy też dać pierwszeństwo konstytucyjnemu obowiązkowi zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy organy administracji słusznie dały pierwszeństwo w realizacji konstytucyjnego obowiązku zapewnienia obywatelom Polski bezpieczeństwa. Realizacja tego obowiązku wymaga wydalenia skarżącego z terytorium RP, przy czym zauważyć należy, że wydalenie to następuje na okres 5 lat, a więc nie ma charakteru bezterminowego. Niewątpliwie wiąże się to dla skarżącego z pewnymi trudnościami w prowadzeniu życia rodzinnego jednakże pierwotnym źródłem tych trudności jest zachowanie samego skarżącego. Reakcja organów Państwa jest jedynie skutkiem tego zachowania (zob. wyrok NSA z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II OSK 837/13). W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, organowi nie można stawiać zarzutu naruszenia art. 8, art. 77 k.p.a w wz. z art. 80 k.p.a., gdyż przeczy temu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który został przez organ wnikliwie przeanalizowany, a wyniki tej analizy przy prawidłowo zastosowanej reguły swobodnej oceny dowodów doprowadziły do wydania właściwego rozstrzygnięcia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 5 lat. Mając powyższe na uwadze Sąd na odstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.